دسته: تجهیزات

  • همه چیز راجع به کوله پشتی های حمل کودک

    همه چیز راجع به کوله پشتی های حمل کودک

    زمان مطالعه: 7 دقیقه

    شاید بهترین راه برای ابراز علاقه به طبعیت با کودکتان، این است که همین امروز دست او را بگیرید و با یکدیگر از زیبایی و جادوی طبعیت لذت ببرید. ممکن است قدم زدن با کودکتان در طبعیت کمی سخت باشد، و یا شاید آن ها هنوز توانایی حرکت را نیز نداشته باشند! در هر دو حالت، چاره کار استفاده از کوله پشتی های حمل کودک می باشد .

    کودکان نیز درست مثل بزرگسالان، عاشق طبعیت گردی هستند. این طبعیت گردی می تواند شامل جنگل های بزرگ، پارک های کوچک و یا چند قدم ساده بیرون از خانه باشد. یک کالسکه می تواند تا حدی نیاز پدر و مادر را برای حمل کودک برطرف کند، اما اگر قصدتان کوهنوردی و کمپینگ باشد ، کالسکه به هیچ وجه جواب گوی شما نیست و باید سراغ کوله پشتی های حمل کودک بروید !

    اکثر کودکان در مسیر های سخت و ناهموار کوهنوردی، شروع به غر زدن می کنند و حس و حال کوهنوردی را برای همه خراب می کنند ! در واقع جثه و توانایی فیزیکی آن ها برای این مسیر ها مناسب نمی باشد و همین عامل باعث می شود تا حسابی از دستتان دلگیر شوند و زیر گریه بزنند ! اما با کوله پشتی های حمل کودک نگرانی بابت ناراحتی او نخواهید داشت.

    فواید استفاده از کوله پشتی های حمل کودک :

     

    تجربه بهترین راه برای یادگیری کودکان در سال های اولیه می باشد.

    رشد کودک در سال های اولیه، بسیار سریع می باشد. هر چه قدر کودک در این زمان، بیشتر از دنیای بیرونی خود استفاده کند، حس کنجکاوی و امنیت او افزایش می یابد. در واقع کودکان در سال های اولیه قدرت یادگیری بالایی دارند و اطلاعات زیادی را از اطراف خود یاد می گیرند.

    تجربه بهترین راه برای یادگیری کودکان در سال های اولیه می باشد. هر چقدر کودکان بتوانند با امنیت کافی جاده و مسیر های کوهنوردی را جستجو کنند، صعود و کوهنوردی برایشان در بزرگسالی بسیار آسان تر خواهد بود.

    هر چقدر کودک شما فعال تر باشد، به زمان بیشتری هم برای خواب احتیاج خواهد داشت. بر اساس تحقیقات علمی، هر چقدر کودک شما از نظر فیزیکی بیشتر شبیه شما باشد، از استرس کمتری رنج می برد. لمس کردن، یک موهبت جادویی است، زیرا استرس را در کودکان پایین می آورد و هم چنین فواید دیگیری مثل افزایش وزن، رشد بهتر و گریه کمتر را برای کودکان به همراه دارد !

    اگر والدین کودک نگرانی بابت استخدام پرستار برای کودک خود نداشته باشند و آن ها را نیز همراه خود به طبعیت بیاورند، مطمئنان آزادی عمل بیشتری در محیط بیرونی خواهند داشت. کودک آن ها در کوله پشتی مخصوص خود جای گرفته است و دست والدین هم برای انجام هر کاری در طبعیت کاملا باز است !

    همچنین بعد از 9 ماه حاملگی، مادر کودک نیاز دارد تا وزن اضافه ای که در هنگام بارداری به آن دچار شده است را، کاهش دهد. شاید بهترین راه برای کاهش وزن این باشد که کودک خود را در کوله پشتی مخصوص خود حمل کند تا با چند کیلو وزن اضافه، کالری بیشتری بسوزاند تا هر چه زودتر به تناسب اندام برسد.

    فواید کوله پشتی های حمل کودک :

     

    • کمک به اجتماعی شدن کودک در سال های اولیه
    • کودک بهتر می خوابد و کمتر گریه می کند.
    • قدرت لمس، استرس کودک را به شدت کاهش می دهد.
    • والدین آزادی عمل بیشتری در طبعیت خواهند داشت.
    • به مادران برای کاهش وزن دوران بارداری کمک خواهد کرد.

    و…

    راهنمای خرید کوله پشتی های حمل کودک :

     

    فاکتور های اصلی هنگام خرید کوله پشتی حمل کودک

    در هنگام خرید یک کوله پشتی حمل کودک مناسب، باید چند فاکتور را در نظر بگیرید. توجه داشته باشید که کودکان در سال های اولیه، بسیار نازک نارنجی هستند و با کوچکترین ناراحتی زیر گریه خواهند زد! پس قبل از خرید خود، فاکتور های زیر را کاملا در نظر بگیرید تا مناسب ترین کوله پشتی را خریداری فرمایید.

    سن کودک شما :

     

    کودک شما باید کاملا  قادر به بالا گرفتن سر و گردن خود داخل کوله پشتی باشد ( حداقل 6 ماهه )

    کودک شما باید کاملا قادر به بالا گرفتن سر و گردن خود داخل کوله پشتی باشد ( حداقل 6 ماهه ) . اگر کودک شما کوچکتر می باشد و نمی تواند از سر و گردن خود محافظت کند، بهتر است او را با بندهای مخصوص روی سینه خود حمل کنید. با این کار، کودک از سینه ی شما به عنوان حمایتگاه سر و گردن خود استفاده خواهد کرد.

    سایز بعضی از کوله پشتی های حمل کودک، قابل تنظیم می باشد و شما می توانید با بزرگتر شدن کودک، سایز کوله پشتی را نیز افزایش دهید. هرچند بالا رفتن سن آن ها معمولا موجب افزایش وزن نیز خواهد شد و باید به دنبال راهی باشید تا این تقسیم این وزن به بهترین شکل روی بدن شما انجام شود. بهترین مدل های کوله پشتی کودک، آن هایی هستند که وزن را بیشتر به لگن شما انتقال می دهند تا فشار کمتری به کمرتان وارد شود.

    میزان مسافت شما :

     

    اگر مسیرتان طولانی می باشد، در ابتدای کار باید خیالتان از راحتی حمل کودک راحت باشد.

    توانایی حمل کودک با آزادی عمل، یکی از گزینه هایی است که حتما باید به آن فکر کنید. اگر مسیرتان طولانی می باشد، در ابتدای کار باید خیالتان از راحتی حمل کودک راحت باشد، زیرا ممکن است در بین راه، خستگی بر شما غلبه کند و صعودتان نیمه کاره رها شود.

    پیدا کردن یک کوله پشتی راحت، که برای ساعت ها بدون کوچکترین فشار به شانه و لگن شما، روی کمر شما بشیند، امری ضروری است . به یاد داشته باشید همیشه می توانید صعود نیمه کاره ی خود را کنسل کنید اما خاطره بدی برای کودک و خودتان بجای خواهید گذاشت !

    نوع اسکلت و فرم کوله پشتی :

     

    گر بند سینه و یا کمری در کوله پشتی وجود دارد، مطمئن شوید که بند خیلی بالاتر و یا پایین تر از لگن و سینه شما قرار نگرفته است.

    اگر امکان آن وجود دارد، حتما کوله پشتی را که قصد خریدش را دارید، یک بار به تن کنید. کوله پشتی نباید برای شما بزرگ و یا کوچک باشد. اگر بند سینه و یا کمری در آن وجود دارد، مطمئن شوید که بند خیلی بالاتر و یا پایین تر از لگن و سینه شما قرار نگرفته است .

    اسکلت بعضی از این کوله پشتی ها، از آلومینیوم ساخته شده است تا علاوه بر سبک بودن، میزان مقاومت خوبی نیز داشته باشند. شاید این کوله پشتی ها برای کوهنوردی های طولانی تر مناسب باشد .

    اگر والدین با استفاده از این کوله پشتی ها، نگرانی بابت دیسپلازی هیپ کودک دارند ( ناهماهنگی رشد لگن کودک در سال های اولیه که موجب لنگ زدن او در بزرگسالی خواهد شد )، سعی کنند سراغ کوله پشتی هایی بروند که صندلی بزرگتری دارند و دارای رکاب های پا می باشند.

    امکانات ایمنی :

     

    از کوله پشتی های حمل کودک که دارای هارنس 5 بندی می باشند ، استفاده کنید.

    مطمئنان هیچ کدام از والدین، دلشان نمی خواهد در هنگام کوهنوردی، کودک از داخل کوله پشتی رها شود و آسیب ببیند. ما به شما کوله پشتی هایی را پیشنهاد می دهیم که دارای هارنس های 5 بندی باشند ( دو بند برای شانه ، دو بند برای ران ، و یک بند نیز برای بین پاها ) . اگر سراغ کوله پشتی هایی بروید که تنها یک بند کمر دارند ، خطر تکان خوردن کودک از کوله پشتی را افزایش می دهید .

    توجه داشته باشید که بند های کوله پشتی باید کاملا محکم شده باشند تا کودک از میان آن ها لیز نخورد .

    نکته : هیچ گاه زمانیکه کودکتان را داخل کوله پشتی قرار داده اید، روی لگن خود خم نشوید. این کار باعث می شود که کودک از کوله پشتی لیز بخورد و به زمین بخورد. سعی کنید بجای آن روی زانو های خود خم شوید تا از بروز حادثه پیشگیری کرده باشید.

    نوع آب و هوای مسیرتان :

     

    سایه بان ها یکی از بهترین گزینه ها برای حفاظت از صورت کودکان شما می باشند.

    از آنجایی که پوست کودکان شما بسیار حساس می باشد، باید آن ها را از باران، طوفان و نور آفتاب محفوظ نگه دارید. سایه بان ها یکی از بهترین گزینه ها برای حفاظت از صورت کودکان شما می باشند اما متاسفانه همه ی آن ها با یک کیفیت عرضه نشده اند !

    مطمئن شوید که سایه بان کوله پشتی، کاملا کودک شما را پوشش داده است. برای محکم کاری یک کلاه کوچک و کرم ضد آفتاب با خود داشته باشید تا اگر کودک از زیر سایبان بیرون می آمد، از آن ها استفاده کنید.

    قابلیت تنظیم ارتفاع در کوله پشتی :

     

    بعضی از کمپانی ها، کوله پشتی خود را به شکلی طراحی می کنند تا با افزایش سن کودک بتوانید کوله پشتی را بزرگتر کنید.

    بعضی از کمپانی ها، کوله پشتی خود را به شکلی طراحی می کنند تا با افزایش سن کودک بتوانید کوله پشتی را بزرگتر کنید. با این حال همیشه سعی کنید میزان تحمل وزن کوله پشتی را به دقت بررسی کنید زیرا امکان تغییر در آن وجود نخواهد داشت .

    تمام کوله پشتی هایی که می خرید، باید دارای بند های قابل تنظیم برای حامل آن و کودک باشد. مطمئن شوید که بند های کودک با تکان های شما شل نمی شود. اگر کودکتان خودش بند ها را شل می کند، باید آن ها را کمی محکم تر کنید تا کودک توانایی باز کردن آن ها را نداشته باشد.

    جیب های کوله پشتی حمل کودک :

     

    شما می توانید برای حمل پوشک، حوله و لباس های اضافی کودک از این جیب جلوی کوله پشتی کمک بگیرید.

    لذت بردن از طبیعت در کنار خردسالتان، تنها به قرار دادن آن ها داخل کوله پشتی ختم نمی شود. شما باید تعداد جیب های کوله پشتی را بررسی کنید تا مطمئن شوید می توانید وسایل کودک را داخل کوله پشتی خود قرار دهید. تمام کوله پشتی های حمل کودک دارای جیب هستند اما تعداد آن ها با یکدیگر متفاوت می باشد.

    جیب اصلی آن درست جلوی کوله پشتی قرار گرفته است. شما می توانید برای حمل پوشک، حوله و لباس های اضافی کودک از این جیب ها کمک بگیرید. چند جیب کوچک نیز در طرفین کوله پشتی تعبیه شده است و حتی بعضی از آن ها نیز دارای جیب هایی عایق برای حمل بطری می باشند.

    تهویه کوله پشتی :

     

    تهویه کوله پشتی، مخصوصا اگر در ماه های تابستان کوهنوردی می کنید، امری بسیار مهم و ضروری می باشد. یک کوله پشتی خوب دارای مخازن تهویه در پنل پشتی کوله پشتی و روی صندلی کودک می باشد. اکثر آن ها دارای منافذ تهویه ای می باشند که جریان باد را در داخل کوله پشتی افزایش می دهند.

    مقاله پیشنهادی : 27 نکته در کوهنوردی با کودکان

    منبع : Arborexplorer

     

     

  • نحوه ی صحیح بستن هارنس های کوهنوردی و سنگ نوردی

    نحوه ی صحیح بستن هارنس های کوهنوردی و سنگ نوردی

    زمان مطالعه: 4 دقیقه

    شاید نحوه ی صحیح بستن هارنس برای خیلی از مبتدی ها، کمی سخت و چالش برانگیز باشد . از آنجایی که این وسیله ی ایمنی دارای چند بند، حلقه های پا، سگک های مختلف و .. می باشد، امکان اشتباه در بستن آن وجود خواهد داشت. با رعایت نکته های زیر و چند بار تکرار، کاملا با این وسیله ی کاربردی و نحوه ی بستن آن، آشنا خواهید شد.

    در این مطلب شما را با نحوه ی صحیح بستن هارنس آشنا خواهیم کرد. ( توجه داشته باشید که تمام هارنس ها به یکدیگر شبیه نیستند و اگر هنوزم بعد از خواندن این مقاله، مشکلی با بستن آن داشتید ، حتما دستور العمل و بروشورهای داخل محصول را مطالعه فرمایید. )

    • سگک ها را شل کنید : با سگک های کمربند و حلقه های پا شروع کنید.
    • تمام بندها را صاف کنید : سعی کنید هیچ گونه پیچ خوردگی در حلقه های پا و کمربند وجود نداشته باشد.
    • وارد هارنس شوید :: پاهای خود را درون حلقه های پا کنید و سپس هارنس را بالا بکشید.
    • سگک ها را سفت کنید : سگک های کمربند و حلقه های پا را کاملا محکم کنید.
    • سگک ها را به جای اولیه خود بازگردانید : مطمئن شوید بعد از سفت کردن، سگک ها در جای مناسب و اولیه خود قرار گرفته اند.
    • یک بار دیگر تمام موارد بالا را چک کنید : مطمئن شوید هیچ پیچ و تابی در طول بند ها وجود ندارد و تمام سگک ها در جای اولیه خود هستند .

    در پایین به جزئیات بیشتری راجع به هر یک اشاره خواهیم کرد :

    1 – سگک های کمربند وحلقه های پا را شل کنید :

     

    سگک های کمربند وحلقه های پا را شل کنید

    بعضی از هارنس ها به شما اجازه می دهند تا کاملا سگک ها را شل و یا باز کنید . بعضی از کوهنوردان ترجیح می دهند زمانیکه هارنس را بستند، سگک ها را شل کنند. اما معمولا اگر قبل از وارد شدن به هارنس، سگک ها را شل کرده باشد، بستن آن سریع تر و ساده تر خواهد بود. ( اگر هارنس شما فاقد سگک پا می باشد و حلقه های پای آن به صورت کشی می باشد، فقط سگک کمربند را شل کنید. )

    2 – پیج و تاب های کمربند و حلقه های پا را، کاملا صاف کنید :

     

    پیج و تاب های کمربند و حلقه های پا را، کاملا صاف کنید

    دستگیره های هارنس را بگیرید .آن را بالا بیاورید و جلوی خود قرار دهید. سعی کنید تمام پیج و تاب های بندها را، صاف کنید. از آنجایی که حلقه های پا بیشتر پیج و تاب می خورند و برعکس می شوند، توجه بیشتری به این قسمت داشته باشید. یک راه ساده تر برای تشخیص پیچ خوردگی هارنس وجود دارد. به بند کشی پشت هارنس که کمربند را به حلقه های پا وصل می کند، توجه کنید. این بندها باید به صورت کاملا صاف به حلقه های پا متصل شده باشند.

    3 – پاهای خود را درون حلقه های پا قرار داده و آن را بالا بکشید :

     

    وارد هارنس شوید و پاهای خود را درون حلقه های پا قرار داده و آن را بالا بکشید

    با استفاده از کمربند، هارنس به شکلی بالا بکشید که حلقه های پا در نزدیکی قسمت بالایی ران و کمربند نیز، بالاتر از استخوان های لگن شما قرار گرفته باشد. همچنین می توانید هارنس را روی زمین بگذارید و حلقه های پا را داخل کمربند کنید . پاهای خود را وارد حلقه ها کنید و هارنس را بالا بکشید.

    4 – کمربند و سگک های حلقه های پا را محکم و سفت کنید :

     

     کمربند و سگک های حلقه های پا را محکم و سفت کنید

    در ابتدا ، کمربند را کاملا محکم کنید تا هارنس پایین تر از لگن شما نیاید. ( شما می توانید با قرار دادن یک دست خود داخل کمربند، از سفت و محکم بودن آن اطمینان حاصل کنید. دست خود را به زیر کمربند بکشید و سپس آن را مشت کنید و سعی کنید مشتتان را به صورت تدریجی بالاتر بیاورید. اگر دستتان خیلی راحت خارج شد، پس نیاز دارید تا کمربند را سفت تر کنید. سگک های حلقه های پا را به صورتی محکم کنید تا کاملا درآن ها احساس راحتی داشته باشید . اگر بتوانید یک دست خود را میان حلقه های پا و ران خود ببرید، می توانید مطمئن باشید که بند ها خوب محکم شده اند.

    5 – سگک ها را به جای اولیه خود برگردانید :

     

    سگک ها را به جای اولیه خود برگردانید

    در بسیاری ازهارنس های جدید و پیشرفته، بعد از بستن هارنس، سگک ها به جای اولیه خود باز می گردند . اگر هارنس شما به این شکل می باشد، فقط بند ها را محکم کنید و آماده ی صعود شوید . اما در بسیاری از مدل های قدیمی ، شما باید به صورت دستی سگک ها را برگردانید. برای اینکار، یک بار دیگر بند ها را داخل سگک ها بکشید و آن را کاملا محکم کنید.

    توجه : همیشه سعی کنید دستورالعمل و بروشور های داخل هارنس را بخوانید تا بدانید با چه نوع سکگ و بندی سرکار دارید و بستن آن به چه شکلی می باشد. یکی از مهم ترین موارد در بستن هارنس، برگرداندن تمام سگک ها در جای صحیح خود می باشد.

    6 – یک بار دیگر مطمئن شوید که تمام مراحل را به درستی انجام داده اید و هارنس به شکل صحیح بسته شده است :

     

    یک بار دیگر مطمئن شوید که تمام مراحل را به درستی انجام داده اید و هارنس به شکل صحیح بسته شده است

    مطمئن شوید که هیچ گونه پیچ و تابی در طول بند ها و کمربند وجود ندارد و تمام سگک ها کاملا سفت و محکم شده اند. سعی کنید هارنس همنورد خود را نیز بررسی کنید تا اشتباهی در بسته شدن آن وجود نداشته باشد.

    فکر کنم حالا آماده ی صعود خود شده اید. از صعود ایمن خود، لذت ببرید .

    مقاله پیشنهادی : ۶ توصیه اشتباه در سنگ نوردی

    منبع : REI

  • همه چیز راجع به چاقو کوهنوردی

    همه چیز راجع به چاقو کوهنوردی

    زمان مطالعه: 8 دقیقه

    بگذارید مقاله ی امروز را با یک نقل قول معروف از یکی از فیلم ها (Crocodile Dundee) شروع کنیم !
    “That’s not a knife, THAT’S A KNIFE.”
    ” این تنها یک چاقو نیست ، این یک چاقو است ! “

    فرقی نمی کند شما یک جنگجوی واقعی و یا یک کوهنورد ساده باشید ! در هر دوحالت در طبیعت وحشی، به یک ابزار همگانی احتیاج خواهید داشت . ” یک چاقوی جیبی با کیفیت “

    انتخاب صحیح یک چاقوی جیبی که بتواند نیازهای شما را از نظر ایمنی و بقا در طبیعت، تامین کند، ضروری می باشد. با یک چاقوی قابل اعتماد و با کیفت می توانید از پس هر کاری در طبعیت برآیید !

    در انتخاب یک چاقوی کوهنوردی صحیح، باید به موارد زیادی توجه کنید و نباید ملاک شما فقط تیغه ی تیز و برنده ی آن باشد . این چاقو قرار است به یکی از پرکاربردترین وسایل در صعودهای بعدی شما تبدیل شود !

    بیشتر بخوانید : لیست کامل تجهیزات کوهنوردی

    آیا به یک چاقوی کوهنوردی احتیاج دارید؟

     

     

    به کمک یک چاقو می توانید سریعا بانداژ و گاز ها را برش دهید و آن ها را روی زخم ببندید . می توانید برای برش کنده های کوچک و برافروختن آتش از چاقوهای کوهنوردی استفاده کنید. همچنین از چاقوهای کوهنوردی می توانید به عنوان وسایل آشپزخانه و در پخت و پز برای برش مواد غذایی کمک بگیرید.

    با یک چاقوی کوهنوردی می توانید کارهای بسیاری در طول صعودتان انجام دهید. در مواقع اضطراری و بروز حادثه، به کمک یک چاقو می توانید سریعا بانداژ و گاز ها را برش دهید و آن ها را روی زخم ببندید . می توانید برای برش کنده های کوچک و برافروختن آتش از چاقوهای کوهنوردی استفاده کنید. همچنین از چاقوهای کوهنوردی می توانید به عنوان وسایل آشپزخانه و در پخت و پز برای برش مواد غذایی کمک بگیرید.

    یکی دیگر از موارد کاربردی چاقو های کوهنوردی برای تامین امنیت شما در جنگل و حیات وحش می باشد . اگر در صعود های خود به جنگل و طبیعت وحشی از یک چاقوی کوهنوردی با کیفیت استفاده نمی کنید، خودتان را در ریسک آسیب پذیری بالایی قرار داده اید ! پس سریعا به فکر تهیه یک چاقوی کوهنوردی با کیفیت باشید !

    انواع چاقوهای کوهنوردی :

     

    از چاقوهای کوهنوردی می توانید در دامنه ی گسترده ای از فعالیت ها کمک بگیرید. چاقو های کوهنوردی انواع مختلفی دارند که در لیست پایین به آن ها اشاره شده است :

    چاقوهای تیغه ثابـــت :

     

    چاقو های تیغه ثابت از یک تیکه فولاد سخت درست شده اند که در مقایسه با دیگر انواع چاقو ها، از مقاومت و قدرت برش بیشتری برخوردارند.

    فیلم ” Crocodile Dundee ” را به یاد بیاورید . درست یک چاقو شبیه به آن !

    چاقوهای تیغه ثابت کوهنوردی از کلاسیک و قدیمی ترین چاقو های طبعیت می باشند و حتی امروزه نیز کاربرد های خودشان را میان کوهنوردان و طبیعت گران حفظ کرده اند .

    چاقو های تیغه ثابت از یک تیکه فولاد سخت درست شده اند که در مقایسه با دیگر انواع چاقو ها، از مقاومت و قدرت برش بیشتری برخوردارند. این چاقو ها بسیار با کیفیت می باشند و می توانید در تمام فعالیت های خود در کوهستان و یا طبعیت از آن ها کمک بگیرید . به شما قول می دهیم اگر با یک چکش آهنی نیز روی آن ها بکوبید ، تیغه ی آن ها شکسته نمی شود!

    این چاقو ها را معمولا به حلقه ی کمربند خود می بندید و آن ها را درون غلاف خود قرار می دهید .

    چاقوهای تاشـــو :

     

    چاقو های تاشو بسیار سبک و تیز می باشند و می توانید به راحتی آن ها را درون جیب خود قرار دهید و یا به کمربند خود ببندید.

    این چاقوها بدون شک، متداول ترین چاقوها برای کوهنوردان می باشند. چاقو های تاشو بسیار سبک و تیز می باشند و می توانید به راحتی آن ها را درون جیب خود قرار دهید و یا به کمربند خود ببندید.

    در بعضی از مدل های آن می توانید با یک فشار کوچک، تیغه ی آن ها را باز کنید ( درست مثل چاقوهایی که با ضامن باز می شوند ) . اکثر آن ها دارای سیستم های قفل پیشرفته ای می باشند که باز و بسته شدن آن ها را بسیار ساده و ایمن تر کرده است .

    پیشنهاد ما: چاقو تاشو

    چاقوهای چندکـــاره :

     

    معمولا در کنار تیغه ی برنده ی آن ها، چند تیغه ی اره ای ، یک قیچی کوچک ، انبردست و … وجود دارد. با کمک این تجهیزات به راحتی می توانید به تعمیر وسایل و ابزار کوهنوردی خود بپردازید.

    همانطور که از نام این چاقوها پیداست، این چاقوها کاربرد بیشتری از یک چاقوی معمولی دارند. معمولا در کنار تیغه ی برنده ی آن ها، چند تیغه ی اره ای ، یک قیچی کوچک ، انبردست و … وجود دارد. با کمک این تجهیزات به راحتی می توانید به تعمیر وسایل و ابزار کوهنوردی خود بپردازید.

    آیا فکر می کنید زمانیکه در جنگل با یک کوله پشتی ساده و یک چادر هستید، توان حمل 20 ابزار مختلف را خواهید داشت ؟ این چاقو های چند کاره دارای یک تیغه ی برنده ، یک پیچ گوشتی ، انبردست، در باز کن ، ناخن گیر و چند تیغه ی کاربردی دیگر هستند .

    این چاقو ها تمام ابزاری که برای تعمیر وسایل خود لازم دارید را همراه خود دارند . فقط حواستان باشید اگر قصدتان کوهنوردی می باشد، سراغ چاقوهای چندکاره کوچک تر بروید .

    نکته ی خوبی که راجع به این چاقوها وجود دارد این است که تمام ابزار کاربردی را به جز سینک آشپزخانه در خود جای داده اند ! قیمت این چاقوهای چند کاره کاملا به صرفه می باشد و اگر قصدتان خرید یکی از آن ها می باشد، به هیچ وجه سراغ جنس های ارزان قیمت و بی کیفیت نروید. چاقو های چند کاره ارزان و بی کیفیت، تنها با چندبار استفاده خراب می شوند و تنها پول شما را هدر خواهند داد !

    چاقوهـــای گردن آویز :

     

    این چاقو ها به یک بند متصل شده اند که می توانید این بندها را به دور گردن خود بیندازید. معمولا با یک غلاف مخصوص و چرمی عرضه می شوند و کار کردن با آن ها بسیار ساده می باشد.

    این چاقو ها به یک بند متصل شده اند که می توانید این بندها را به دور گردن خود بیندازید. معمولا با یک غلاف مخصوص و چرمی عرضه می شوند و کار کردن با آن ها بسیار ساده می باشد.

    توجه داشته باشید که چاقو های گردن آویز را نمی توان جایگزین چاقو های کوهنوردی کرد و می توان به عنوان یک مکمل به آن ها نگاه کرد! سعی کنید در کنار آن ها از یک چاقوی بزرگتر نیز استفاده کنید. از آنجایی که هیچ گاه از سرنوشت خود در حیات وحش خبر ندارید، سعی کنید همیشه یک چاقوی پشتیبان با خود داشته باشید !

    از چاقو های کوهنوردی در چه مواردی استفاده می شود؟

     

    بهترین چاقو های کوهنوردی، چاقو های مقاوم و همه کاره هستند. زمانی که در جنگل هستید، می توانید از چاقو های کوهنوردی در موارد زیر استفاده کنید :

    • تراشیدن چوب
    • آشپزی
    • کمک های اولیه
    • برش کنده های کوچک برای آتش
    • آتش زنه ها
    • دفاع از خود
    • تعمیر تجهیزات

    و ….

    در کل، هر زمانی می توانید از چاقو های کوهنوردی استفاده متفاوتی داشته باشید. سادگی و دوام بالا، از ویژگی ها و مشخصات یک چاقوی کوهنوردی با کیفیت می باشد .

    به چه اندازه ای از این چاقوها احتیاج خواهیم داشت؟

     

    یک چاقوی 7 تا 10 سانتی متری، انتخاب اول تمام کوهنوردان می باشد و نیاز شما را در کوهنوردی و صعود برطرف می کند.

    شاید فکر کنید هر چقدر اندازه ی آن بلندتر باشد ( مثلا 30 سانتی متر ) ، بیشتر به کار شما خواهد آمد، اما توجه داشته باشید که این اندازه چاقو، هیچ کاربردی در کوهنوردی و صعود شما نخواهد داشت.! یک چاقوی 7 تا 10 سانتی متری، انتخاب اول تمام کوهنوردان می باشد و نیاز شما را در کوهنوردی و صعود برطرف می کند. حمل چاقویی بلندتر از این مقدار در کوهنوردی ، فقط شما را مجبور می کند تا وزن بیشتری را با خود حمل کنید !

    اگر در مسیرهای پر تردد و عمومی حرکت می کنید، نیازی به حمل یک چاقوی همه کاره 16 سانتی، آتش زنه ها و یا قلاب ماهی گیری نخواهید داشت ! بجای حمل آن ها سعی کنید سراغ چادری بزرگ تر، مواد غذایی بیشتر و پوشش های یدکی بروید !

    اگر قصد دارید به اعماق کوهستان ها صعود کنید، سعی کنید یک چاقوی همه کاره ی بزرگ تر انتخاب کنید.

    نوع فلزها در چاقوهای کوهنوردی :

     

    قبل از خرید چاقو، حتما به نوع فلز به کار رفته در آن دقت کنید.

    میزان دوام و قدرت فلزها، نسبت به زمان آهنگران در دوران قدیم، پیشرفت و تکامل چشمگیری داشته است. انسان ها برای هزاران سال مشغول به ساخت فلز هستند و تقریبا در این کار کاملا خبره شده اند !

    قبل از خرید چاقو، حتما به نوع فلز به کار رفته در آن دقت کنید. یکی از مهم ترین موارد در خرید چاقو های کوهنوردی، توجه به جنس و مواد سازنده آن می باشد. توجه داشته باشید که مواد سازنده و جنس تیغه ی فلزی آن، میزان دوام و قدرت برش آن را مشخص می سازد.

    فولاد های ضد زنگ :

     

    تیغه های ضد زنگ، معمولا متداول ترین انتخاب برای خرید چاقوهای کوهنوردی می باشند. این دسته چاقو ها، در برابر خوردگی و زنگ زدگی، مقاومت زیادی دارند و از استحکام زیادی نیز برخوردارند.

    فولاد های ضد زنگ، یک آلیاژ از آهن می باشند که حداقل از 10.5 % کروم تشکیل شده اند. کروم های بکارفته در این فلز، یک لایه نازک از اکسید روی سطح این تیغه ها ایجاد می کند که به نام ” لایه ی غیر فعال ” معروف است. در کل وجود این کروم ها باعث افزایش مقاومت آن ها در برابر زنگ زدگی و خوردگی می شود .

    فولاد های کربنی :

     

    قبل از فراگیر شدن فولاد های ضدزنگ، فولاد های کربنی انتخاب اول سازندگان چاقوهای کوهنوردی بودند . تیغه های این دسته از چاقو ها، بسیار برنده و تیز هستند ، خیلی راحت تیز می شوند و معمولا عمر بالایی نیز دارند.

    هرچند نبود فلز کروم درآن ها باعث می شود که در برابر زنگ زدگی و خوردگی کاملا آسیب پذیر باشند. چاقو هایی که دارای تیغه های فولاد کربنی هستند، باید پس از هر استفاده، کاملا خشک شوند تا رطوبت و آب، میزان برندگی و کیفیت آن ها را پایین نیاورد.

    تیتانیوم ها :

     

    تیتانیوم ها، فلز هایی بسیار محکم، ضد زنگ و سبک می باشند. رنگ نقره ای آن ها، یکی از مواردی می باشد که آن ها را نسبت به دیگر فلزات تمایز داده است .

    فلز های تیتانیوم برندگی کمتری دارند و به سبب سبک بودن، بیشتر در خطر خم شدن و شکستگی تیغه می باشند . اغلب تیغه های تیتانیوم را همراه با مواد دیگر ترکیب می کنند تا برندگی و استحکام بیشتری داشته باشند.

    چگونه چاقوهای کوهنوردی را با خود حمل کنیم؟

     

    اگر استفاده ی خاصی از آن ها در روز ندارید، می توانید چاقو را داخل کوله پشتی خود قرار دهید.

    اگر استفاده ی خاصی از آن ها در روز ندارید، می توانید چاقو را داخل کوله پشتی خود قرار دهید.

    اما اگر قصد دارید در طول مسیر از آن ها استفاده کنید، جا دادن آن ها در کوله پشتی گزینه ی مناسبی نمی باشد. اگر در جنگل هستید و هر لحظه امکان بروز حادثه وجود دارد، سعی کنید چاقو های کوهنوردی را به دور کمر خود ببندید تا به سرعت به آن ها دسترسی داشته باشید .

    موارد ایمنی در حمل چاقوهای کوهنوردی :

     

    اگر قصدتان خرید یک چاقوی تیغه ثابت می باشد، حتما از یک غلاف چرمی باکیفیت استفاده کنید

    از قرار دادن چاقوهای تیغه ثابت بدون غلاف در داخل کوله پشتی، جدا خودداری کنید . با این کار ممکن است باعث ایجاد سوراخ روی کوله پشتی، پاره شدن لباس ها، و یا در بدترین حالت موجب فرو رفتن آن داخل بدن خود و یا دیگران شوید !

    اگر قصدتان خرید یک چاقوی تیغه ثابت می باشد، حتما از یک غلاف چرمی باکیفیت استفاده کنید. حتما از چاقو های تاشو مقاوم استفاده کنید و قبل از قرار دادن آن داخل کوله پشتیتان، از قفل بودن آن ها اطمینان حاصل کنید.

    منبع : Arborexplorer

  • کوهنوردی با سگ ها در طبیعت

    کوهنوردی با سگ ها در طبیعت

    زمان مطالعه: 11 دقیقه

    اگر یک کوهنورد هستید و یک سگ نیز در اختیار دارید، شانس این را دارید که از سگ خود به عنوان بهترین پشتیبان و دوست خود در صعودتان استفاده کنید. اما در ابتدای کار، این همراه و پشتیبان شما، به رسیدگی و تغذیه زیادی احتیاج خواهد داشت. به یاد داشته باشید این شما هستید که از او خواستید که به عنوان همراه در صعودهایتان شرکت کند، پس سخت نگیرید ! موارد زیر بخوانید تا بهترین شرایط را برای کوهنوردی با سگ ها فراهم آورید :

    • آمادگی قبل از صعود :
    • با دامپزشک آن صحبت کنید. سعی کنید با انجام تمرین هایی به او اطاعت کردن و آداب و معاشرت با دیگران را بیاموزید. مسیر مناسبی را انتخاب کنید و کم کم میزان استقامت و توانایی سگ خود را بالاتر ببرید .
    • کوله پشتی سگ :
    • مطمئن شوید کوله پشتی با بدن سگتان، تناسب دارد، وزن آن را کنترل کنید و وسایلش را به شکل صحیح و مساوی داخل آن قرار دهید .
    • دیگر تجهیزات :
    • سگ شما می تواند از دو وسیله ی دیگر نیز در این صعود استفاده کند . یک چادر کوچک و یک جعبه کمک های اولیه مخصوص .
    • برنامه ی غذایی و آب :
    • این نکته بخصوص در کوهنوردی های بلند که کوله پشتی همراه دارید، اهمیت خاصی دارد ، زیرا از آنجایی که سگ شما کوله پشتی را حمل می کند به سوخت و غذای بیشتری احتیاج خواهد داشت .
    • شناسایی خطرات مسیر:
    • از سلامت منابع آبی مسیر، اطمینان حاصل کنید. میزان دما و گرمای مسیرتان را به دقت شناسایی کنید و اطلاعات صحیحی از حیوانات، گیاهان و عوامل بیماری زا مسیر به دست اورید.

    آماده سازی و تمرین سگ قبل از صعود:

     

    آماده سازی و تمرین سگ قبل از صعود

    در ابتدای کار، سگ ها آمادگی حمل بار نخواهند داشت! همچنین سیستم ایمنی بدن آن ها نمی تواند در برابر تمام باکتری ها و عوامل بیماری زا محیط مقاومت کند . پس نیاز دارید تا زمانی که سگتان برای مسیرهای سخت آماده شود، او را تمرین دهد .

    قبل از صعود ، سعی کنید با مراجعه به دامپزشک سگ، چند سوال مهم و اساسی از او بپرسید :

    • آیا سگ من از لحاظ جسمانی و فیزیکی آماده می باشد؟ شاید لازم باشد تا شکل گیری و تکامل استخوان های سگتان، کمی صبر کنید. این بازه زمانی شاید یک سال و یا چند ماه طول بکشد . این تکامل بستگی به اندازه و دیگر فاکتورهایی که به آن ها اشاره می کنیم، خواهد داشت.
    • آیا سگ من نیاز به یک واکسن خاص و یا دارویی خواهد داشت؟ زمانی که در شهر هستید، سگ شما طابع دستورات شما می باشد و عموما تغذیه آن به دست خود شما خواهد بود. در محیط های خارج از شهر، شاید نگرانی این را داشته باشد که سگ شما از آب های یک دریاچه و حوض که یک حیوان دیگر با باکتری های لپتوسپیروز و یا جیادریا آن را آلوده کرده باشد، بنوشد. از دامپزشک سوال کنید آیا دارویی برای پیشگیری ابتلا به بیماری ها در این محیط وجود دارد یا خیر؟
    • آیا سیستم ایمنی بدن سگ من، مقاوم و آماده شده است؟ جدا از بررسی سیستم ایمنی بدن سگ و برنامه های واکسینه آن، دامپزشک می تواند راجع به سنی که سگ بتواند به همراه و همنورد شما در کوهستان تبدیل شود، توضیحاتی ارائه دهد.

    قوانین و مقررات مسیر را به دقت بخوانید :

     

    همیشه قبل از صعود خود، چه به منظور کوهنوردی و چه برای کمپینگ، قوانین و آیین نامه های مسیر را بخوانید .

    همیشه قبل از صعود خود، چه به منظور کوهنوردی و چه برای کمپینگ، قوانین و آیین نامه های مسیر را بخوانید . در بیشتر پارک های ملی آمریکا، به همراه داشتن سگ حتی با قلاده ممنوع می باشد. اما در جنگل ها و همچنین پارک های محلی، استفاده از سگ، مجاز می باشد . قوانین راجع به همراه داشتن سگ ها در تمام دنیا متفاوت است، اما استفاده از قلاده، تقریبا در همه جای دنیا اجباری می باشد.

    به سگ خود مهارت های اطاعت و فرمانبردای و آداب و معاشرت با دیگران را بیاموزید :

     

    | دوره آنلاین ردپاها و سایر آثار جانوران در کوهستان فرصتی عالی برای علاقه‌مندان به طبیعت است تا با شناسایی و تحلیل آثار جانوری در کوهستان آشنا شوند |

    به سگ خود مهارت های اطاعت و فرمانبردای و آداب و معاشرت با دیگران را بیاموزید .

    شما همیشه باید کنترل و اختیار سگ خود را داشته باشید. سعی کنید آن ها را در خارج از مسیر کنترل کنید تا دیگر کوهنوردان، اسب ها و دوچرخه سواران به راحتی بتوانند رفت و آمد کنند . به یاد داشته باشید تنها استفاده از قلاده برای کنترل سگ ها کافی نمی باشد. شما باید بتوانید سگ خود را در مواجه با دیگر کوهنوردان و حیوانات آرام و کنترل کنید.

    نشـــانی از خـــود به جـــای نگـــذارید :

     

    در صعود های روزانه، همیشه کیسه های برای جمع آوری مدفوع سگ خود داشته باشید.

    در صعود های روزانه، همیشه کیسه های برای جمع آوری مدفوع سگ خود داشته باشید. سعی نکنید آن ها را تا زمان بازگشت و جمع آوری روی زمین رها کنید . اگر نگران سلامتی خود هستید ، از کیسه های دولایه استفاده کنید .

    در صعود و کمپینگ، انسان ها و تمام پستانداران از یک قانون کلی به نام ” اثری بر جای نگذاشتن ” پیروی می کنند. مدفوع سگ خود را در حفره ای15 تا 20 سانتی و تقریبا 60 متر دورتر از هر مسیر، کمپ و منبع آبی، چال کنید . معمولا نمی توان برای ادرار سگ، قانون 60 متر دورتر از هرگونه مسیر و آبی تعیین کرد ، اما اگر سگتان را در نزدیکی به منبع آبی در حال ادرار دیدید، سریعا او را جابجا کنید و به محیطی دورتر ببرید .

    چند مسیر تمرینی را با سگ خود طی کنید :

     

    چند مسیر تمرینی و آسان با سگ خود طی کنید .

    از چند مسیر آسان و کوتاه شروع کنید. مسیر های یک ساعته و یا بیشتر، گزینه های خوبی برای شروع هستند . بعد از اتمام صعود، انرژی و توان سگ خود را اندازه بگیرید . اگر سگتان هنوز هم شاداب و فعال بود، مسیر های بلندتری را انتخاب کنید . هدف شما این است که سگتان را برای صعود های خارج از شهر با مدت زمان های بیشتر، آماده کنید . اگر قصد استفاده از کوله پشتی نیز دارید، سعی کنید در مسیر های تمرینی یک کیف سبک به او اضافه کنید و کم کم وزن آن را بالاتر ببرید. با این کار توان و قدرت پنچه های سگتان را نیز افزایش خواهید داد .

    کوله پشتی سگ :

     

    کوله پشتی سگ ها

    شاید فکر کنید با حمل مقداری وسایل و تجهیرات، سگ شما برای فتح قله ها و طبعیت گردی آماده است، اما چیزی که صعودتان را از یک پیاده روی معمولی جدا می کند، کوله پشتی و اجزای آن می باشد . مهم ترین وظیفه شما این است که سگتان را به حمل این کوله ها عادت دهید و دنبال کوله پشتی باشید که کاملا با بدن سگتان تناسب داشته باشد. یکی از مهم ترین آموزش ها در صعود این است که به سگ خود بیاموزید که در طول راه کاملا به شما نزدیک باشد و حرکتی بدون اجازه ی شما انجام ندهد .

    چگونه کوله پشتی مناسب با اندازه سگمان، تهیه کنیم ؟

     

    محدوده ی سینه سگ را با اندازه گیری عریض ترین قسمت قفسه ی سینه آن، اندازه گیری کنید . بیشتر کوله پشتی ها در اندازه و سایز های مختلفی تولید می شوند . بند های کوله را به تناسب، محکم کنید . سعی نکنید بند ها را خیلی محکم ببندید، سگ شما نیاز دارد تا نفس بکشد . همچنین اگر بند ها را خیلی شل ببندید، ممکن است کوله پشتی در میان راه باز شود .

    برای آموزش و تمرین، در ابتدای کار، کوله پشتی خالی را در خانه و سپس در پیاده روی های ساده، به تن سگ کنید. زمانیکه که به پوشیدن کوله پشتی عادت کرد، مقداری وزن به آن اضافه کنید. ( از چند گرم تا یک کلیوگرم ) سعی کنید آن ها را به طور مساوی در هر دو طرف کوله قرار دهید. در هر پیاده روی مقداری وزن کوله را افزایش دهید تا به مقدار دلخواه خود برسید. معمولا 25 درصد وزن سگ، میزان نهایی حمل بار توسط سگ می باشد اما فاکتورهایی مثل، سن، اندازه و قدرت این مقدار را کمی بالا و پایین می کند . با دامپزشک سگ در این مورد مشورت کنید .

    دیگر تجهــــیزات سگ :

     

    دیگر تجهیزات مورد نیاز سگ ها

     

    کیف کمک های اولیه :

     

    در صعود و طبعیت گردی، دامپزشک در دسترس شما نمی باشد، پس به همراه داشتن یک کیف کمک های اولیه مخصوص سگ، از اصلی ترین نیاز های شما می باشد .

    در صعود ها و کوهنوردی با سگ ها ، دامپزشک در دسترس شما نمی باشد، پس به همراه داشتن یک کیف کمک های اولیه مخصوص سگ، از اصلی ترین نیاز های شما می باشد . سازمان هایی مثل صلیب سرخ، یکی از بهترین منابع برای تهیه وسایل مورد نیاز سگ مثل کیف کمک های اولیه و آموزش آن ها می باشند.

    مطمئن شوید که داروهایی که دامپزشک به شما داده است را درون کیف کمک های اولیه قرار داده باشید . یکی دیگر از تجهیزات مورد نیاز، استفاده از جوراب های مخصوص و پشمی که به عنوان جوراب سگ ها فروخته می شود، می باشد .

    بعضی از کوهنوردان نیز هنگام صعود با سگشان، مقداری داروی Pedialyte نیز با خود می آورند تا در صورت ابتلای سگ به اسهال، از آن استفاده کنند. اما اگر با دامپزشک سگ راجع به مصرف آن مشورت نکرده اید، استفاده از آن توصیه نمی شود .

    سیستم خواب :

     

    یک تکه فوم نرم وراحت می تواند یک تخت خواب عالی برای سگتان در کوهستان باشد .

    سیستم خواب از اندازه ی چادر شما شروع می شود. سعی کنید برای جا دادن سگتان، یک سایز بزرگتر تهیه کنید . یک تکه فوم نرم وراحت می تواند یک تخت خواب عالی برای سگتان در کوهستان باشد . سعی کنید چند باری قبل از صعود، سگتان را با خوابیدن در حیاط آشنا کنید تا در زمان صعود، مشکلی بابت زمان خوابیدن و محیط بیرون، نداشته باشد .

    دیگر وسایل مورد نیاز:

     

    می توانید اسباب بازی های سگ را نیز با خود بیاورید. علاوه بر این، در لیست پایین به چند وسیله ی ضروری در کوهستان اشاره خواهیم کرد :

    • بطری آب : سعی کنید چند بطری آب تازه با خود داشته باشید تا آبرسانی به سگتان به نحواحسنت انجام شود. بعضی از صاحبان، سگ خود را طوری آموزش می دهند تا زمانیکه آب را از بطری به پایین می ریزند، سگ آب بخورد. یک ظرف آبخوری کوچک و سبک نیز برای آبخوردن سگ مناسب است .
    • جوراب های سگ : این جوراب ها، پنجه های سگ را در برابر صخره های برنده، خار ها و برف حفظ می کنند. هرچند این امکان وجود دارد که سگ، جوراب خود را در مسیر گم کند. پس اگر سعی می کنید بجای تقویت پنجه های سگ در تمرین، از جوراب استفاده کنید، یک جفت جوراب اضافه نیز با خود داشته باشید .علاوه بر این، قبل از صعود ، باید مانند حمل کوله پشتی، جوراب را نیز به سگ خود آموزش و عادت داده باشید.
    • حوله سگ : برای پاک کردن پنجه های سگ از گل و لای و قبل از ورود به چادر، به یک حوله کوهنوردی احتیاج خواهید داشت. یک جفت حوله اضافه با خود داشته باشید تا اگر سگ شما وارد آب شد، موهای آن را خشک کنید .
    • ناخن گیر : ناخن های سگ می تواند آسیب جدی به چادر کوهنوردی شما بزنید، پس بهمراه داشتن یک ناخن گیر و کوتاه کردن ناخن سگ ها، از موارد ضروی می باشد.

    موارد بیشتر:

     

    • چراغ ایمنی :با استفاده از آن می توانید بعد از غروب خورشید و در هنگام شب، به راحتی سگتان را در مسیر ببینید.
    • پوشش سگ : اگر سگ شما، مو و پشم بلندی ندارد و هوا نیز در مسیر سرد خواهد شد، یک لباس مخصوص سگ تهیه کنید و با خود بیاورید.
    • گردن بند های خنک کننده : تقریبا تمام سگ ها در گرمای آفتاب، دچار مشکل می شوند. پس اگر انتظار هوای گرم را در مسیر دارید، یک عدد از این گردن بند ها تهیه کنید و به دور گردن او ببندید تا سگتان خنک بماند .

    برنامه ی غذایی و آشامیدن سگ :

     

    اگر قصد دارید تا تمام روز را با سگتان به طبعیت گردی و کوهنوردی اختصاص دهید ، پس سگتان به غذای بیشتری از حد معمول نیاز خواهد داشت .

    اگر قصد دارید تا تمام روز را با سگتان به طبعیت گردی و کوهنوردی اختصاص دهید ، پس سگتان به غذای بیشتری از حد معمول نیاز خواهد داشت .

    سگ های بزرگ معمولا 14 تا 28 میلی لیتر آب را بر اساس وزنشان به صورت روزانه مصرف می کنند . سگ های 9 کیلوگرمی و سبک تر چیزی حدود 44 میلی لیتر آب را روزانه بر اساس وزنشان مصرف خواهند کرد، اما تمام این آمار بستگی به سن و اندازه ی سگ شما دارد . پس سعی کنید در صعود هایتان مقدار بیشتری آب به سگ برسانید، بخصوص اگر هوا گرم باشد. اگر دماغ سگتان خشک شده باشد، پس به مقداری کافی آب به سگ خود نرسانده اید.

    قانون کلی تغذیه سگ به این صورت است که با مقدار غذای معمولی آن شروع کنید و سپس بر اساس هر 9 کیلوگرم وزن سگ، یک کاسه غذای دیگر به او بدهید.

    نکته:

     

    اگر شما تشنه، گرسنه و یا خسته هستید، به احتمال زیاد سگ شما نیز، شرایطی مثل شما دارد. سعی کنید چند وقفه کوتاه در مسیر داشته باشید، آبی بخورید و سپس به ادامه کار بپردازید.

    خطرات مسیر برای سگ ها :

     

    بیشتر خطراتی که جان شما را در مسیر تهدید می کنند، می توانند گریبان گیر سگ شما نیز بشوند.

    بیشتر خطراتی که جان شما را در مسیر تهدید می کنند، می توانند گریبان گیر سگ شما نیز بشوند. علاوه بر این، سگ شما ممکن است بسیاری از این خطرات را نبیند و یا در صورتی هم که متوجه خطری شود ، امکان توضیح آن وجود ندارد. پس نسبت به خطرات پایین کاملا آمادگی داشته باشید :

    • فعالیت بیش از حد: سعی کنید میزان سرعت نفس کشیدن و ضربان قلب سگتان را در مسیر، نسبت به حالت معمولی و در خانه، چک کنید. اگر میزان آن بیشتر بود، تعداد توقف های خود را بیشتر کنید و یا مسیر خود را کوتاه تر کنید. لنگ زدن سگ نیز از نشانه های می باشد که به شما اخطار می دهد صعود را برای یک روز کامل قطع کنید.
    • حیات وحش: قلاده سگ شما، بهترین وسیله برای کنترل سگ در برابر پستانداران بزرگ و گیاهان تیغ دار می باشد. هرچند بیماری لایم ( نوعی عفونت اسپیروکتی چندسیستمی )، نشانه های خاصی در سگ ایجاد نمی کند، اما می توانید کنه ها را از سگ خود تمیز کنید. سعی کنید هر چند دقیقه یک بار سگتان را از نزدیک مورد بررسی قرار دهید و بدن آن ها را از وجود تیغ و یا کنه ها پاک کنید.
    • گیاهان وحشی: به سگ خود آموزش دهید تا با کوچکترین اشاره از شما، جویدن را رها کند . این می تواند بهترین شیوه ی دفاعی در برابر گیاهان سمی باشد. همچنین حواستان به گزنه ها، پیچک های سمی و دیگر گیاهان سمی که هم برای گوارش شما و هم سگتان مشکل ایجاد می کند، باشد.

    موارد بیشتر:

     

    • گیاهان دم روباهی: تیغ و خار ها عذاب آور هستند اما گیاهان دم روباهی (Foxtail) بسیار خطرناک می باشند. این گیاهان، تقریبا در تمام چمن زار ها در فصل بهار و تابستان دیده می شوند. خار این گیاهان در میان مو و پشم ها گیر می کند و ممکن است آسیب های جدی به پاها و نقاط حساسی مثل بینی، گوش، چشم ها و آلت تناسلی بزند! از محیط هایی که این نوع گیاهان در آن می رویند دوری کنید و به محض دیدن، آن ها را با قیچی قطع کنید. عطسه های متعدد، لرزش سر، جاری شدن اشک و یا آبسه ، می تواند از نشانه هایی باشد که باید سگ را از آن محل خارح کنید. این گیاهان می توانند آسیب جدی به اورگان های حیاتی بزنند.
    • گرمازدگی : سگ شما معمولا با چند نقس تند، عمیق و دهان باز و جاری شدن چند قطره عرق، سعی دارد به شما بگوید که بسیار گرمش شده است. سعی کنید به صورت منظم در جایی توقف کنید، آبی بنوشید و از گردن بند های خنک کننده استفاده کنید .
    • پاتوژن های آب : سگ شما نیز درست مثل شما، در معرض بیماری هایی که با مصرف آب مسموم و آلوده ایجاد می شوند، قرار دارد . سعی کنید قبل از صعود، چند بطری آب تازه برای خود و سگتان تهیه کنید.
    • موارد ایمنی برای رد شدن از آب: اگر سگتان نمی تواند شنا کند، از جلیقه های مخصوص شنای سگ کمک بگیرید اما در اکثر مواقع به سگ خود اجازه شنا ندهید و بجای آن، او را بدست بگیرید و با خود حمل کنید.در هوای سرد، پشم های خیس سگ می تواند او را بسیار خنگ نگه دارد. حتی اگر هوا معتدل بود، سعی کنید قبل از خواب او را خشک کنید و سپس وارد چادر کنید.

    منبع : REI

  • چگونه در مسیر کوهنوردی از غذای خود در برابر حیوانات موذی، حفاظت کنیم ؟

    چگونه در مسیر کوهنوردی از غذای خود در برابر حیوانات موذی، حفاظت کنیم ؟

    زمان مطالعه: 6 دقیقه

    اگر حقیقت را بخواهید، احتمال برخورد شما به خرس و دیگر حیوانات بزرگ در کوهنوردی، بسیار پایین می باشد. در عوض موجوداتی که باید نگران آن ها باشید، خرس های کوچک و موجودات موذی از قبیل موش، راکون ها و سنجاب ها می باشند.

    اغلب ما، عادت کرده ایم که این جانداران را در مسیر کوهنوردی، نادیده بگیریم، اما همین نادیده گرفتن در مواردی صعود ما را بسیار عذاب آور می کند ! توجه داشته باشید با چند نکته ساده می توانید از شر این حیوانات موذی در هنگام کوهنوردی راحت شوید !

    حیوانات همیشه به دنبال غذا هستند و اگر برای دسترسی به این غذا، انرژی کمتری مصرف کنند، پس مشتری پر و پا قرص آن مکان نیز می شوند ! زمانی که حیوانات یک منبع غذایی آسان کشف کنند، برای دسترسی به غذای بیشتر به صورت مرتب به آن مکان سر خواهند زد !

    کافی است هنگام کمپ کردن در مسیر کوهنوردی مقداری خرده نان و یا خوراکی کوچکی را برای مدتی روی زمین رها کنید ! چند دقیقه بعد شاهد گروهی از مورچه ها، موش ها ، سنجاب ها و دیگر حیوانات خواهید بود . آن ها حتی بعد از اینکه شما این مکان را ترک کرده باشید و اثری نیز از غذا نباشد، باز هم برای دسترسی به غذای بیشتر، به این نقطه خواهند آمد .

    موش ها، سنجاب ها و خرس های کوچک در مسیر کوهنوردی :

     

    موش ها، سنجاب ها، خرس های کوچک و به طور کلی تمام جوندگان، عاشق دانه ها، غلات، آجیل و میوه ها هستند.

    موش ها، سنجاب ها، خرس های کوچک و به طور کلی تمام جوندگان، عاشق دانه ها، غلات، آجیل و میوه ها هستند . بادام زمینی ها ، فندق ها ، کشمش ها، گردو ها و دیگر تنقلاتی که اتقاقا از خوراکی های اصلی کوهنوردان می باشند، غذای مورد علاقه جوندگان می باشد.

    این موجودات کوچک، کیسه های پارچه ای ، نایلونی و پلاستیکی را به راحتی می جوند تا به غذای شما برسند . شاید بوی غذای شما، در درجه ی اول باعث تحریک آن ها شده باشد اما اگر به هر طریقی به غذا و خوراکی های داخل کوله پشتی شما برسند، راه سختی برای توقف آن ها دارید!

    علی الخصوص این موش ها هستند که تبدیل به یکی از مشکلات پناهگاه ها و محیط های کمپینگ کوهنوردی شده اند . موش ها یاد گرفته اند که وجود مردم در این ناحیه، مساوی غذای برای آن ها می باشد و هر روز نیز پاداش خود را از پرسه زدن در این مناطق و تکه غذا های جامانده از مسیر کوهنوردی به دست می آورند !

    علاوه بر صدمه زدن به غذا و تجهیزات شما، مدفوع و ادرار خرس های کوچک برای سلامتی انسان بسیار مضر می باشد . خاک های خشک شده روی مدفوع این جانداران می تواند باعث بروز سندرم ریوی ( هانتا ویروس ) شود که برای انسان بسیار کشنده می باشد. برای همین می باشد که به شما توصیه می کنند در زمان کوهنوردی همیشه دورتر از پناهگاه ها بخوابید و قبل از پهن کردن تشک و کیسه خواب یک زیر انداز زیر خود بیندارید.

    بیشتر بخوانید : کوهنوردی در مسیرهای که خرس وجود دارد !

    کوله پشتی خود من نیز از شر این حیوانات در امان نمانده است و تقریبا دو سوراخ کوچک در قسمت تهویه آن که توسط سنجاب ها ایجاد شده است، در آن دیده می شود !

    راکون ها :

     

    راکون ها پاهای قوی دارند و به راحتی می توانند از هر چیزی بالا بروند و چفت و بست ها را باز کنند !

    راکون ها ممکن است باعث انتقال هاری و یا دیگر بیماری ها به شما شوند. آن ها دندان بسیار تیزی دارند و معمولا وزنی معادل 18 کیلوگرم و یا بیشتر دارند . راکون ها موجوداتی بسیار باهوش هستند و تقریبا همه چیز می خورند !

    پاهای کوچک و قوی راکون ها، به آن ها این امکان را داده است تا به راحتی از هر چیزی بالا بروند و چفت و بست ها را به آسانی باز کنند. شاید حفط و نگهداری غذا از راکون ها، کمی چالش برانگیز و سخت باشد اما از اهمیت بالایی برخوردار است ! آن ها حیواناتی باهوش و فرصت طلب هستند و به راحتی می توانند با پنجه های قوی خود به شما آسیب بزنند . اگر شما را تنها گیر بیاورند و یا قصد دفاع از غذای خود داشته باشند، می توانند شما را گاز بگیرند و یا از پنجه های خود استفاده کنند !

    یک بار در یکی از کمپ ها، پشت من به میز غذاخوری بود و مشغول دیدن برنامه ای بودم. مقداری بیسکویت روی میز غذاخوری بود . کمی بعد یک راکون از پایه های میز بالا آمد و مشغول خوردن بیسکویت شد ! شاید فاصله ی من با راکون چیزی حدود 90 سانت بود ! بعد از اینکه متوجه راکون شدم چندباری صدای ” کیش کیش ” از خودم در آوردم تا راکون را از روی میز فراری دهم ! اما او فقط مقداری با دندان خود صدا درآورد و همچنان مشغول خوردن شد ! منم مجبور شدم از باتوم کوهنوردی خودم کمک بگیرم و او را فراری دهم . این حیوانات در مواقعی، بسیار شجاع و هوشمندانه عمل می کنند !

    پرندگان :

     

    پرندگانی مثل جیجاق های خاکستری، کلاغ ها ، غراب ها و دیگر پرندگان این دسته، از هر شانسی برای دزدیدن غذاهای شما استفاده می کنند !

    پرندگانی مثل جیجاق های خاکستری، کلاغ ها ، غراب ها و دیگر پرندگان این دسته، از هر شانسی برای دزدیدن غذاهای شما استفاده می کنند ! شاید این پرندگان را بتوان کم خطر ترین حیوانات موذی دانست زیرا آن ها فقط به دنبال تیکه ای از غذای شما می باشند !

    در هنگام کوهنوردی جا گذاشتن هر نوع غذا و خوراکی می تواند باعث جلب توجه این پرندگان شود ! پرندگان به راحتی این طعمه ها را می بینند و به سمت آن ها پرواز می کنند تا هر تیکه ای که بتوانند، با خود بلند کنند.

    یک بار یکی از این جیجاق های خاکستری در حالی که همه ما سر میز غذا نشسته بودیم، پایین آمد و تیکه از بیسکویت را به دندان گرفت و سریعا به آسمان برگشت !

    جلوگیری از دسترسی حیوانات موذی به غذا در هنگام کوهنوردی :

     

    چگونه در کوهنوردی، از غذای خود در برابر حیوانات موذی محفاظت کنیم ؟

    شما به راحتی می توانید با چند نکته ی ساده از شر این موجودات موذی در هنگام کوهنوردی، رهایی یابید. متاسقانه بسیاری از این موجودات، به سهل انگاری متعدد دیگر کوهنوردان عادت کرده اند و به این نتیجه رسیده اند که هرجاییکه انسان است ،غذا نیز می باشد! اگر بتوانید به دیگر کوهنوردان نیز این نکته ها را بیاموزید، می توانید مطمئن باشید که کوهنوردی مهیج و دلپذیری خواهید داشت و حیات وحش نیز، طبعیت خود را حفظ خواهد کرد .

    چگونه در هنگام کوهنوردی از غذای خود، حفاظت کنیم ؟

     

    • سعی کنید تا زمانیکه قصد مصرف غذایتان را ندارید، آن را از بسته بندی خارج نکنید !
    • غذای خود را بدون مراقبت رها نکنید ! حتی اگر مجبور هستید به دستشویی بروید !
    • قبل از کوهنوردی، غذای خود را دورن یک پلاستیک قرار دهید و سپس آن را درون کیسه هایی که جوندگان نمی تواند آن را بجوند، بگذارید . مثل کیسه های Grubpack ، Ratsack ، Outsack و Foodsack . این کیسه ها از توری های آهنی و یا پارچه هایی فشرده شده استفاده می کنند و اجازه نفوذ این موجودات را به داخل کیسه نمی دهند. این کیسه ها در سایز های مختلفی وجود دارند.
    • سعی کنید در محیط کمپ، غذا را از کوله پشتی خود خارج کنید و آن را در محیطی امن، قرار دهید ! با این کار از آسیب رسیدن به کوله پشتی پشتی خود توسط جوندگان، جلوگیری کرده اید.
    • سعی کنید کیسه ی غذای خود را کمی دورتر از کمپ خود آویزان کنید ! شاید نتوانید این کار را در مناطقی که خرس وجود دارد انجام دهید ! پس اول قوانین و نکات آن منطقه را به دقت بخوانید .!
    • زباله ها نیز برای حیوانات، غذا محسوب می شود . حتی خمیر دندان ها، آدامس، نرم کننده های لب و هر چیزی که بتواند به مشام حیوانات برسد! سعی کنید از آن ها نیز مثل غذای خود حفاظت کنید و به محض خروج از کمپ، تمام وسایل و غذای خود را از آن محیط خارج کنید .
    • سعی کنید قبل از خوردن هرگونه مواد غذایی، یک زیرانداز و یا یک کیسه پلاستیکی زیر خود قرار دهید تا تمام خرده های غذا روی آن جمع شود. زمانیکه که خوردنتان تمام شد، خرده نان ها را روی زمین نریزید! آن ها را جمع کنید و در سطل زباله ای بریزید! حتی کوچکترین خرده نان نیز می تواند باعث جلب توجه حشرات و جانوران موذی شود .

    موارد بیشتر:

     

    • شاید بهتر باشید کمی دورتر از پناهگاه ها و دیگر مکان های آلوده کمپ کنید . می دانیم این حرف با قانون و اخلاق کوهنوردی (” از کمپ ها و اردوگاه های از قبل تاسیس شده استفاده کنید “) در تضاد می باشد، اما اگر مسیر بلندی را کوهنوردی میکنید ، می توانید مطمئن باشید که جوندگان زیادی در آن نقطه ساکن می باشند و منتظر رسیدن انسان ها به این پناهگاه ها هستند ! شاید دلتان بخواهد برای رهایی از این مشکل، یک کیلومتر و یا بیشتر از این پناهگاه ها، کمپ کنید و به شدت نیز از غذاها، خوراکی ها و زباله های خود مراقبت کنید ! با این کار خیالتان راحت است که جوندگان آسیبی به غذا و تجهیزات شما نمی زنند !
    • سعی کنید در مناطق کم تردد ، کوهنوردی کنید ! در مناطقی که تردد کمتری در آن ها وجود دارند، موجودات و حیوانات موذی کمتری پرسه خواهند زد ! اما اگر سراغ مسیرهای پر ترددی بروید، باید هر لحظه منتظر این باشید که سر و کله یکی از این موجودات پیدا شود!

    منبع : Hikingdude

     

  • آسیب استخوان در کوهنوردی علائم و درمان آن:

    آسیب استخوان در کوهنوردی علائم و درمان آن:

    زمان مطالعه: 6 دقیقه
    شکستگی استخوان

    آسیب استخوان در کوهنوردی مشکلی بزرگ و بسیار حساس است. در شهر تا نزدیک ترین بیمارستان در نهایت ترافیک، مصدوم با حداکثر 30 دقیقه تحت درمان های اولیه شکستگی یا در رفتگی ها قرار می گیرد اما در کوهستان شما با این نعمت روبرو نیستید. شرایط مصدوم و موقعیت بسیار پیچیده امدادی و فاصله واکنش تیم های امدادی بسیار زمان بر و مشکل تر است. پس باید خودمان بدانیم چه اقداماتی ضروری می باشد. واقعا اگر شکستگی استخوان اتفاق افتاد اولین اقدام ما چه باید باشد؟ بیایم با هم بیاموزیم که در این مواقع چه باید کرد .

    استخوان های بدن و آسیب استخوان در کوه 

    در هنگام تولد، شما حدود 350 استخوان دارید، اما با توقف رشد، تعداد استخوان های شما به کمی بیش تر از 200 می رسد! پس بقیه ی استخوان ها کجا می روند؟ نترسید! نه بیرون می افتند و نه ناپدید می شوند. بلکه، هر قدر بزرگ تر می شوید، بعضی از استخوان های کوچک تر به هم وصل می شوند و استخوان های بزرگ تری تشکیل می دهند .

    بیشتر سوانح مربوط به شکستن استخوان در کوهنوردی به دلیل سقوط ها، بخصوص در فرود کوهنوردان است. در حالت سقوط به دلیل میزان گرانش بر حسب ارتفاع، زاویه برخورد، سطح برخورد و محل برخورد میزان شکستگی ها تفاوت خواهد نمود

    شکستگی استخوان های پنجه پا یا دست ها ممکن است کشنده به نظر نیاید اما به دلیل شرایطی که برای فرد یا گروه ایجاد می کند بسیار خطرناک می باشد، مثلا در شرایط سرما میزان این خطر چند برابر خواهد شد چون با توجه به عدم فرد در جابجایی احتمال سرمازدگی و هیپوترمی بسیار زیاد است. معمولا در کوهنوردی آسیب استخوان و در رفتگی ها بر اثر سقوط سنگ، یخ، بهمن یا هر جسمی بر روی کوهنورد یا سقوط و افتادن او ایجاد می شود و ممکن است باعث شکستگی شده و باید به سرعت رسیدگی شود. معمولا آسیب استخوان را به 2 بخش باز و بسته تقسیم بندی می کنند که شکستگی های باز متاسفانه میزان آسیب را بیشتر می کند و نیازمند سرعت بالای تیم امدادی می باشد.

    دسته بندی امدادی برای آسیب استخوان

    امداد آسیب استخوان

     اگر همنورد ما دچار حادثه ای شد که در پی آن حادثه مشکوک به شکستگی یا هر پیش آمد دیگری شدیم بهترین محل، شروع امدادی در همان محل است. بعنی به هیچ وجه مصدوم را تا روشن شدن وضعیتش تکان ندهید مگر اینکه احتمال حادثه بدتری را بدهیم که در کوه می تواند احتمال ریزش بهمن باشد. پس اگر درصد احتمالات محیطی کم بود باید عملیات امداد و نجات را از همان محل شروع کنیم.

    ۱- با حفظ خونسردی، صحنه حادثه را ارزیابی و درخواست کمک می‌کنید.

    ۲- وضعیت تنفسی و هوشیاری مصدوم را کنترل کنید.

    ۳- تمامی زخم‌های باز را با گاز استریل بپوشانید و خونریزی را کنترل کنید.

    ۴- اگر آسیب یا علامت واضحی وجود ندارد، ولی مصدوم از درد شکایت دارد، همیشه مبنا را بر وجود شدیدترین آسیب اسکلتی یعنی شکستگی بگذارید و اقدامات لازم را انجام دهید.

    ۵- از اقدام برای جا انداختن موارد شکستگی یا در رفتگی به شدت پرهیز کنید . به علاوه اگر سر استخوان شکسته از زخم بیرون زده است، سعی در فرو بردن آن به درون زخم نداشته باشید. بلکه آن را با روش مناسب، پانسمان و بانداژ کنید و سپس عضو صدمه دیده را با روش صحیح آتل‌بندی و بی حرکت کنید.

    مقاله پیشنهادی : کیف کمکهای اولیه و ضرورت آن

    معاینه دستگاه اسکلتی

    علائم و نشانه‌های آسیب به دستگاه اسکلتی

    ۱- درد در محل آسیب  

    ۲- زخم باز یا بسته           

     ۳- تورم شدید

    ۴- تغییر شکل عضو صدمه دیده   

      ۵- دردناک بودن محل آسیب هنگام لمس (حساسیت به لمس)

    ۶- عدم توانایی یا عدم تمایل بیمار به حرکت دادن عضو

    توجه: دربرخی موارد شکستگی که شدت ضربه باعث جدا شدن دو قطعه استخوان از یکدیگر می‌گردد، ممکن است علامت دیگری نیز علاوه بر علائم یاد شده وجود داشته باشد که این علامت شنیدن صدای سائیده شدن دو انتهای شکسته‌ی استخوان به یکدیگر یا احساس این حالت توسط خود است. این علامت به هنگام حرکت دادن عضو صدمه دیده توسط خود مصدوم یا دیگران ایجاد می‌شود و به طور معمول با درد بسیار شدیدی نیز همراه است. اما به هیچ وجه نباید از حرکت دادن عضو آسیب دیده و ایجاد چنین صدایی برای تأیید وجود شکستگی استفاده کرد. در این حالت احتمال صدمه به عروق، اعصاب، ماهیچه و دیگر بافت‌های اطراف استخوان شکسته بسیار زیاد می‌باشد و به همین علت باید عضو صدمه دیده را در اسرع وقت آتل‌بندی و بی‌حرکت کرد.

     

    | برای آشنایی با علل، پیشگیری و درمان آسیب‌های مفصل زانو در کوهنوردی، دوره آنلاین آسیب‌شناسی مفصل زانو را از دست ندهید |

     

    معاینه اندام آسیب دیده:

    امدادگر ابتدا باید اندام را به طور کامل مشاهده و بررسی و شکل آن را با اندام طرف مقابل مقایسه کند. برای این کار ابتدا لباس‌های روی اندام را از محل درز لباس باز یا قیچی کنید و سپس آن‌ها را از روی اندام صدمه دیده کنار بزنید. به هیچ وجه سعی در خارج کردن یا در آوردن لباس مصدوم به روش معمول را نداشته باشید. زیرا ممکن است باعث تشدید صدمه به مصدوم شود.

     در مشاهده به دنبال علائم و نشانه‌های زیر بگردید:

    ۱- زخم باز      ۲- زخم بسته یا کبودی          ۳- تغییر شکل          ۴- تورم

    وجود هر کدام از این علائم را به‌عنوان آسیب قلمداد کنید و کمک‌های اولیه مناسب را انجام دهید. برای معاینه‌ی سایر قسمت‌های مشکوک، اندام را از بالا تا پایین به صورت حلقوی و یا دو دست به ملایمت فشار دهید. احساس هرگونه درد به هنگام لمس، راهنمای مهمی جهت شک به امکان وجود آسیب است.

    در مورد حس اندام از بیمار سئوال کنید. آیا احساس مورمور شدن یا کرختی دارد؟ این علائم می‌تواند نشانه آسیب یا عصب خون‌رسانی اندام باشد. اگر در نهایت هیچ کدام از علائم یاد شده مشاهده نشد، از بیمار بخواهید تا اندام را به آرامی و با احتیاط حرکت دهد. بروز درد به هنگام حرکت دادن عضو نیز می‌تواند نشانه‌ی وجود صدمه و آسیب اسکلتی باشد.

    توجه: در صورت وجود هر کدام از علائم یاد شده، از تکان دادن عضو یا درخواست از مصدوم برای حرکت دادن عضو به شدت پرهیز کنید.

    وضعیت گردش خون و حس اندام آسیب دیده به‌ وسیله عوامل زیر بررسی می‌شود:

    ۱- نبض اندام

    ۲- پرشدگی مجدد مویرگی    

    ۳- رنگ و حرارت اندام   

    ۴- حس اندام

    ۵- حرکت اندام

    انواع آسیب‌های وارده به دستگاه اسکلتی:

    ۱-      ضربه مستقیم

    ۲-      ضربه غیرمستقیم مانند افتادن روی بازو که باعث شکستگی ترقوه می‌شود.

    ۳-      نیروی چرخشی: پیچ خوردن پا هنگام دویدن یا اسکی و آسیب به مفاصل و شکستگی استخوان‌ها

    چگونگی آسیب‌های وارده به دستگاه اسکلتی:

    ۱- شکستگی                   ۲- دررفتگی                     ۳- پیچ خوردگی

    انواع شکستگی

    شکستگی باز: هرگاه در ناحیه‌ی دچار شکستگی زخمی وجود داشته باشد که با محل شکستگی استخوان مرتبط باشد، به‌طوری که باعث شود تا محل شکستگی با محیط بیرون ارتباط داشته باشد، به آن شکستگی باز اطلاق می‌شود. این مسئله باعث افزایش خطر عفونت در محل شکستگی می‌گردد.

    شکستگی بسته:  در این نوع شکستگی‌ها علیرغم شکسته شدن استخوان پوست سالم است (زخم بسته) و به این علت شکستگی بسته نام دارد.

    در شکستگی باز به علت احتمال ورود میکروب، امکان بروز عفونت‌های شدید بیشتر از شکستگی بسته می‌باشد.

    دررفتگی: هرگاه دو سطح استخوانی که در محل مفصل روبروی هم قرار می‌گیرند به‌طور کامل یا ناقص از محل خود جابجا می‌شوند، به این حالت دررفتگی گفته می‌شود. این حالت معمولاً با پارگی و آسیب به رباط‌های نگه دارنده اطراف مفصل همراه است. حرکت دادن محل دررفتگی همانند شکستگی بسیار دردناک و گاهی غیر عملی است. برای پیشگیری از آسیب به اعصاب و رگ‌های خونی و همچنین کاهش درد مصدوم باید مانع از حرکت مفصل شوید (آتل بندی)

    پیچ خوردگی: آسیبی است که به علت کشیده شدن بیش از حد رباط‌های محافظ مفاصل به وجود می‌آید. در موارد پیچ خوردگی نیز برای کاهش درد مصدوم و جلوگیری ار ایجاد آسیب بیشتر، باید در اسرع وقت اقدام به بی‌حرکت کردن عضو صدمه دیده کنید  (آتل بندی)

    در همه ما این احساس وجود دارد که بتوانیم به هم کمک کنیم. پروسه یادگیری امداد و نجات آموزشی است که ما برای سلامتی هم و در مواقع ضروری یاری رسانی به هم، خواهیم آموخت.

    منابع : asanteb.com

    http://orangerhino.ir

  • بقا در کویر و مهارت‌های نجات در این اقلیم

    بقا در کویر و مهارت‌های نجات در این اقلیم

    زمان مطالعه: 5 دقیقه

    سفر به کویر یکی از زیباترین و لذت بخش ترین سفرهایی است که می توان آن را تجربه کرد. آرامش و زیبایی و آسمان پر ستاره آن همیشه پذیرای طبیعت گردان و مسافرانی بوده است که از غوغای شهر و خستگی به دامان این پهنه زیبا پناه آورده اند. برای اینکه بتوانید در کویر به حفظ زندگی خود کمک کنید لازم نیست یک متخصص باشید چرا که تنها دانستن چند نکته ضروری می تواند در گرمای کویر نجات بخش شما باشد. اگر سفر به کویر و بیابان های خشک را در برنامه های سفر خود قرار داده اید بهتر است قبل از سفر راه های بقا در کویر را مطالعه کنید.

    مقاله پیشنهادی : ۱۰ نکته برای کویر نوردی

    تکنیک‌های نجات در کویر 

    اگر گم شدیم یا هر حادثه‌ای برای ما و تیم‌مان پیش آمد مهمترین نکته این است که کمی بنشینید و شرایط را بپذیرید تا ضربان قلبتان آرام گیرد و بتوانید به دنبال راهکار بگردید.


    1.از خود در مقابل سرما و گرما محافظت کنید

    بزرگترین خطراتی که جان افراد را در کویر تهدید می کنند قرار گرفتن در برابر نور خورشید در طول روز، سرمای هوا در طول شب و کمبود آب بدن است. یکی از بهترین راه ها برای مراقبت از بدن در مقابل نور خورشید این است که همیشه یک کلاه بزرگ یا یک پوشش برای مراقبت از سر همراه خود داشته باشید. اگر قسمت بالای سر شما برای مدت طولانی در معرض نور مستقیم یا حتی غیر مستقیم خورشید باشد بدن شما باید سخت کار کند تا خودش را خنک نگه دارد بنابراین اولین قانون بقا در کویر این است که سر خود را در معرض نور خورشید قرار ندهید. اگر کلاه ندارید سعی کنید از وسایلی که دم دست شما هستند برای خود یک کلاه بسازید.

    اگر تصمیم به شب روی کردید حتما باید در طول روز جان‌پناهی با بیشترین میزان سایه پیدا کنید، پشت تپه های رملی یا شکاف سنگی، زیر سایه درختچه ای، در هر حالت شما باید حتما یک سایه داشته باشید و در معرض نور مستقیم خورشید قرار نگیرید.

    اگر نتوانستید جان‌پناه پیدا کنید باید خودتان را در زیر شن مدفون کنید، مانند حیوانات بیابان باید تمام بدن جز سر را در زیر شن مدفون کرده و کلاه آفتاب گیر و چفیه را به دور سرتان پیچیده و کوله به عنوان سایه بان خود تنظیم کنید. این عمل در شرایط بسیار حاد یکی از حیاتی ترین روش های در امان ماندن از آفتاب سوختگی شدید، گرمازدگی و همچنین تعرق بالاست.

    یکی از مهم‌ترین کارهایی که باید در زمان پروسه نجات در کویر انجام دهید اعلان هشدار نوری یا نشانه ای است. در طول روز گاهی با آیینه ارسال پیام نمایید و 3 پیام نوری پشت سر هم یعنی کمک! در شب هم با روشن کردن آتش می توانید محل خود را گزارش دهید.

    2.آب ننوشید

    کویر

    به محض اینکه تشنه شدید آب ننوشید. بهترین کار این است که آب را در طول روز برای خود جیره بندی کنید و آن را جرعه جرعه بنوشید. با مشاهده رنگ ادرار خود می توانید نیاز آب بدن را تشخیص دهید اگر ادرار شما کم رنگ باشد یعنی نیازی به نوشیدن آب ندارید و اگر پررنگ باشد باید کمی آب بنوشید. اگر به آب دسترسی پیدا کردید به سرعت از آن ننوشید و مطمئن شوید که آن آب مسموم نیست چرا که در صورت نوشیدن آب مسموم دچار اسهال و استفراغ می شوید و به سرعت آب بدنتان را از دست می دهید.

    1)اگر در کنار یا نزدیکی محلی هستید که آب وجود دارد همانجا بمانید تا تیم های امداد به سراغ شما بیایند، اما اگر ذخیره اندک آبی دارید باید به فکر بدست آوردن آب باشید.

    2) از لحظه ای که متوجه گم شدگی خود شدید در صورت داشتن بطری یک بار مصرف با درپوش مناسب، به هیچ وجه ادرارتان را دور نریزید.

    3) اگر بیش از 3 لیتر آب دارید بهتر است که شب روی را انتخاب کنید اما اگر میزان ذخیره آب شما کم است باید حتما آب پیدا کنید، برای همین باید زمانی از روز را هم به عملیات پیدا کردن آب بپردازید.

    4)اگر آب ندارید باید به چند نکته توجه کنید، مسیر رودخانه‌های بارشی که برجای مانده اند، عمق دره ها، مسیر حرکت پرندگان و یا حشرات، مسیر حرکت جانوران. این نکته بسیار کلیدی است که بدانید جانوران، پرندگان و حیوانات در عصر و هنگام غروب خورشید به سمت محلی که آب در آنجا وجود دارد حرکت می کنند و این می تواند جان شما را نجات دهد.

    5)در بستر رودخانه های خشک شده خاکی، ممکن است هنوز چاله آب وجود داشته باشد

    3.پیدا کردن آب در عملیات نجات در کویر

    • بستر کف رودخانه‌های خشک و یا هر مکانی که نشانه ای از علف و گیاه است را به میزان 30 تا 40 سانتی متر گود کنید اگر رطوبت را دیدید می توانید با حفر بیشتر به مقداری آب برسید، ممکن است مقدار اندکی آب که بدست می آید گل آلود باشد سعی کنید آن را با قرص کلرضد عفونی کنید. 

    • شبنم‌ها یا قطرات صبحگاهی آب بر روی گیاهان را قدر بدانید، همین قطره ها می تواند جان شما را نجات دهد. 

    • در گودالی که خاک مرطوبی دارد می توان با استفاده از گرمای خورشید و یک سری فعالیت ها در چند ساعت مقداری آب برداشت کرد. در وسط گودال یک ظرف یا لیوان قرار دهید، بر روی دهانه گودال یک کیسه پلاستیکی بکشید و لبه های کیسه را کاملا سنگین چین کنید تا هوایی رفت و آمد نکند. در مرکز کیسه دقیقا بر روی ظرفتان تکه سنگی کوچک بگذارید، نم خاک با استفاده از گرمای خورشید بخار شده و بخارها به کیسه می رسد و سرمای کیسه آن ها را تبدیل به قطره های آب می کند، با شیء که با سنگ کوچک ایجاد کردید قطره ها به سمت لیوان یا ظرف شما حرکت می کند و می چکد. در مدت این عملیات شما می توانید در سایه ای جان‌پناه بگیرید. 

    4.خونسردی خود را حفظ کنید

    وحشت و اضطراب خطرناک ترین دشمن نجات در کویر است. بنابراین اگر بتوانید به آرامی خونسردی خود را حفظ کنید می توانید گام های دیگر را بردارید. اگر دقیقا می دانید کجا هستید بهتر است با خونسردی و با برنامه ریزی مناسب مسیر خود را پیدا کنید.

    5.علامت گذاری کنید

    علامت گذلری در کویر

    زمانی که تصمیم به حرکت گرفتید مکان و مسیر سفرتان را با استفاده از سنگ، چوب یا اشیای دیگر نشانه گذاری کنید و در صورت داشتن هر ابزار دیگری برای افرادی که ممکن است به آن بربخورند پیغام بگذارید. قبل از حرکت یک مکان را در دوردست برای خود انتخاب کنید و مسیر خود را در راستای همان مکان ادامه دهید. در فواصل معین سنگ یا چوب کوچکی قرار دهید تا با استفاده از این نشانه ها رد شما را پیدا کنند.

    در کویر شما با پهنه عجیبی از ستارگان روبرو هستید پس در شب به راحتی می توانید با استفاده از ستاره‌ها جهت یابی کنید. مهمترین راه نجات شما پس از رعایت موارد بالا انتخاب یک مسیر و ادامه دادن آن تا رسیدن به یک نقطه درست و مناسب است، پس نشانه ها را به خاطر بسپارید تا بیهوده به دور خودتان نچرخید صبور باشید و با آهستگی و هوشیار قدم بردارید.

    6.انرژی خود را هدر ندهید

    زمانیکه به دنبال یافتن پناهگاه یا آب هستید سعی کنید کمترانرژی مصرف کنید به طوریکه رطوبت بدنتان و انرژی غذایی که مصرف کرده اید هدر نرود. به آرامی حرکت کنید تا عرق نکنید و هنگام تنفس دهانتان را بسته نگه دارید تا هنگام تنفس آب بدنتان کم نشود. با استفاده از یک تکه دستمال یا لباس جلوی دهانتان را بگیرید.

    هر کوهنورد و طبیعتگرد باید در مواقع خطر بتواند از خود و همنوردان خود محافظت کند، برای این کار باید تکنیک های بقا در طبیعت را قبل از شروع سفر بیاموزد.

    ما در کنار هم هستیم تا حوادث کوهنوردی را کاهش دهیم: دوره آنلاین مقدماتی بقا سطح پایه (مدرس:استاد عماد تفضلیان)

    منبع : mag.eravel.com

     
  • 11 اشتباه کوهنوردان مبتدی و نحوه ی اجتناب از آن ها

    11 اشتباه کوهنوردان مبتدی و نحوه ی اجتناب از آن ها

    زمان مطالعه: 10 دقیقه

    اشتباهات کوهنوردان مبتدی، چیزی است که همه ی ما با آن آشنایی کامل داریم ، زیرا در برحه ای از زندگیمان، خود ما نیز، آن اشتباهات را تجربه کرده ایم! تقریبا هیچ کس نمی تواند حرفه ای را به صورت کاملا حرفه ای آغاز کند! شاید برخی از افراد استعداد خاصی در بعضی از حرفه ها داشته باشند اما در کوهنوردی، گاهی باید اشتباهات را تجربه کرد تا به یک کوهنورد حرفه ای تبدیل شد!

    برای مثال، خود من هرچقدر دوست دارم در بازی بسکتبال حرفه ای شوم ، تغییری در پیشرفت من حاصل نمی شود ! مهم نیست چقدر تمرین می کنم ، چقدر تلاش و پشتکار دارم، حقیقت این است که بدن من برای این رشته ورزشی مناسب نیست و استعداد خاصی هم در آن ندارم !

    همه ی ما باید از جایی شروع کنیم . کوهنوردی فعالیتی است که می توانید از بچگی و یا بزرگسالی سراغش بروید و مطمئن باشید که می توانید کم کم در آن پیشرفت می کنید و تمام مراحل را فرا بگیرید. هیچ وقت از نتوانستن و اشتباه در آن، دلسرد نشوید. تا اشتباه نکنید نمی توانید چیزی در کوهنوردی و یا حتی زندگی یاد بگیرید!

    بیشتر بخوانید : راهنمای کوهنوردی برای مبتدی ها

    11 اشتباه در کوهنوردی :

     

    اشتباهات ، چیزی است که هر روز توسط میلیون ها نفر در سراسر دنیا انجام می پذیرد! پس، راه فراری از آن ندارید ! هرکس می تواند در حرفه و یا فعالیت خود دچار اشتباه شود. اگر بتوانید از اشتباه خود چیزی یاد بگیرید، پس به نحو احسنت از آن استفاده کرده اید! شکست بهترین معلم شما در زندگی است !

    1 – دست کم گرفتن مسیر :

     

    آرام شروع کنید و به بدنتان برای صعود های طولانی، وقت دهید !

    شاید در نظر خیلی ها، کوهنوردی مسیر پاسیفیک کرست ( Pacific Crest Trail )، خیلی آسان و به قول معروف رومانتیک باشد! اما حقیقت این است که چیزی جز خون، عرق و اشک، نصیبتان نخواهد شد!

    این صعود ، چالشی است که به هیچ عنوان نباید به عنوان یک تازه کار سراغش بروید . به خصوص اگر این مسیر، صعود اول شما می باشد ! بزارید کمی از این مسیر برایتان بگوییم : در این صعود دشوار، شما از کشور مکزیک به کانادا سفر خواهید کرد ! هیچ راه ارتباطی با موبایل و … با کسی نخواهید داشت و در مسیر هم افراد کمی را خواهید دید !

    یک مسیر بلند، به هیچ وجه نباید نقطه شروع یک کوهنورد تازه کار باشد! پاسیفیک کرست، مسیری دورافتاده و ناهموار می باشد که در نقاطی خطرناک نیز واقع شده است . قبل از فکر کردن به مسیری مثل پاسیفیک کرست، میزان توانایی و تجربه ی خود را ارزیابی کنید .تجربه چند صعود چند روزه و کمپینگ در شب از مواردی است که باید قبل از انتخاب پاسفیک کرست ، به آن رسیده باشید!

    پس، درس اخلاقی این قسمت این است که: آرام شروع کنید و به بدنتان برای صعود های طولانی، وقت دهید ! از روند و مراحل تغییر از یک کوهنورد مبتدی به حرفه ای لذت ببرید و صبر داشته باشید . از مسیر های کوچک شروع کنید و عجله نکنید. کوهنوردی در ارتفاعات 2650 فوتی، در ماه آگوست و با تابش کور کننده ی نور خورشید، چیزی است که اصلا دلتان نمی خواهد به عنوان یک کوهنورد تازه کار تجربه کنید !

    2 – سنگین کردن بیش از حد کوله پشتی :

     

    کوله پشتی خود را تا جاییکه امکان دارد، سبک تر کنید !

    یک قانون کاربردی برای جمع آوری وسایل و تجهیرات کوهنوردی وجود دارد :

    • تمام وسایل و تجهیراتی که فکر می کنید به آن احتیاج پیدا خواهید کرد را، جمع کنید .
    • حالا باید تعداد این تجهیرات را نصف کنید !
    • موفق باشید !

    شاید قانون بالا، برای خیلی ها گیج کننده و سخت باشد، اما اگر در آن شک دارید، از کوهنوردان حرفه ای و با تجربه سوال کنید. اگر با شما رک و راست باشند، به شما می گویند که بعد از گذشت چند هفته، فقط به تعداد کمی از تجهیرات و وسایل نیاز پیدا کردند و خیلی از تجهیزاتی که فکر می کردند به آن نیاز خواهند داشت را، به دلیل وزن زیاد، رها کرده اند !

    اکثر ما، زمانیکه که می خواهیم وسایلی را برای صعود انتخاب کنیم، همه چیز به جز سینک آشپزخانه را با خود جمع می کنیم! اما اگر راستش را بخواهید، به نصف آن ها هم احتیاج پیدا نخواهید کرد! خستگی یکی از عواملی است که خیلی زود می تواند شما را از ادامه ی مسیر منصرف کند ، پس به خود زحمت ندهید و کوله پشتی خود را سبک تر کنید !

    مقاله پیشنهادی : چگونه کوله پشتی خود را به بهترین شکل برای کوهنوردی ، ببندیم ؟

    3 – آبرسانی :

     

    یکی از موارد الزامی در کوهنوردی، پیدا کردن منبع آب در مسیر، حمل مقدار کافی آب و یا توانایی فراهم کردن آب تصیفه شده می باشد!

    یکی از موارد الزامی در کوهنوردی، پیدا کردن منبع آب در مسیر، حمل مقدار کافی آب و یا توانایی فراهم کردن آب تصفیه شده می باشد!

    مسیر خود را به خوبی بشناسید. اگر منبع آبی در مسیر بود، از حمل اضافه ی آب خودداری کنید. وزن هر گالون آب نزدیک به3.7 کیلوگرم می باشد. اگر صعودتان چند روز و یا چند هفته طول خواهید کشید، فکر حمل گالون های آب را از سرتان بیرون کنید ! در این شرایط، شناسایی منابع آب در مسیر و تصفیه آن گزینه ی عاقلانه تری می باشد .

    وسیله ای برای جوشاندن آب داشته باشید. از قرص ها و یا نی های تصفیه کننده آب و یا سفید کننده ها استفاده کنید. توجه داشته باشید که حتما قبل از صعود، منابع آبی را شناسایی کنید .

    مقاله پیشنهادی : آبرسانی به بدن در کوهنوردی

    4 – کفش و بوت های جدید :

     

    کفش های رانینگ و ورزشی، انتخاب بهتری برای صعود اول شما می باشند.

    فکر می کنید خرید یک جفت بوت کوهنوردی جدید، که همگی به شما توصیه می کنند چند صد دلار روی آن پیاده شوید، کار عاقلانه و درستی هست ؟ نه،متاسفانه اشتباه فکر می کنید! با این کار فقط باعث تاول ، درد مچ و احساس خستگی بیشتری در صعود خود می شوید !

    کفش های تنیس به خوبی از پس کار بر خواهند آمد . در واقع، کوهنوردان حرفه ای اعتقاد دارند که کفش های رانینگ و ورزشی عملکرد بسیار بهتری از بوت های سنگین در کوهنوردی دارند! در عوض اگر بخواهید به بوت جدید خود عادت کنید، هزاران نظر و توصیه اشتباه از اطرافیان خود خواهید شنید که هیچ کدام نیز کمکی به شما نخواهد کرد! حقیقت این است که هیچ میانبری برای عادت کردن به بوت های کوهنوردی جدید خود ندارید، مگر آنکه سراغ بوت هایی بروید که قبلا از آن استفاده کرده باشید و یا بوت هایی بخرید که با پای شما، تناسب کاملی داشته باشند. برای این کار هم نیاز به آزمایش بوت در مسیرهای مختلف خواهید داشت !

    برای اولین صعودتان، راحت ترین کفشی که در کمدتان پیدا می کنید را، بپوشید ! اگر قصدتان ادامه کوهنوردی به صورت حرفه ای نیست، لازم نیست پولتان را صرف خرید بوت های سنگین چند صد دلاری کنید! کفش های رانینگ و تنیس گزینه های خوبی برای اولین صعودتان می باشند.

    5 – عدم بررسی گزارش هواشناسی :

     

    همیشه کانال ها و سایت های هواشناسی را چک کنید تا از وضعیت آب و هوای مقصدتان باخبر شوید.

    فرض کنید یک کوهنوردی تابستانه را شروع کرده اید. یک شلوارک ورزشی و یک تاپ و یا تی شرت به تن کرده اید و کرم ضد آفتاب هم به صورتتان مالیده اید. از یک مسیر 13 کیلومتری 8 کیلومتر را با موفقیت به پایان رسانده اید. مدتی بعد، متوجه تشکیل ابرهایی در آسمان می شوید! باران کم کم شروع به بارش می کند ! شما هیچ برنامه ی پشتیبانی برای این مواقع آماده نکرده اید و 5 کیلومتر تا پایان مسیر مانده است! با خود می گویید هیچ راهی جز پایان 5 کیلومتر باقی مانده، وجود ندارد و به مسیر خود با تی شرت زیر بارش باران، ادامه می دهید !

    فکر می کنید چه کسی را باید سرزنش کنید؟

    خودتان را! حتی با یک گوگل ساده هم می توانستید از وضعیت آب و هوایی مسیرتان اطلاع پیدا کنید. با 5 دقیقه جست و جو در اینترنت، می توانستید مشکل نیمی از روزتان را حل کنید ! داشتن تجهیزات مناسب در تابستان و زمستان، از الزامات کوهنوردی می باشد. قبل از صعود خود، یک برنامه ریزی کامل داشته باشید و برای هر گونه آب و هوای احتمالی، آماده باشید.

    همیشه کانال ها و سایت های هواشناسی کوهستان را چک کنید. تغییرات آب و هوایی هیچ گاه خبر نمی کنند و فقط در عرض چند ثانیه هوای صاف و آفتابی تبدیل به ابر و باران می شود. اگر تجهیرات و وسایل مناسب با خود داشته باشید، نگرانی بابت این تغییرات آب و هوایی، نخواهید داشت !

    مقاله پیشنهادی : هواشناسی کوهستان

    6 – عدم اطلاع رسانی به خانواده و دوستان :

     

    قبل از صعود خود، مقصد و مسیرتان را به چند دوست صمیمی و خانواده ی خود اطلاع دهید

    شاید خیلی از شما فیلم “127 ساعت” را دیده باشید ! اگر آن را ندیده اید، به شما توصیه می کنیم یک بار آن را با همنوردان خود تماشا کنید !

    بگذارید مقداری از آن را برایتان تعریف کنم : ( خطر اسپویل داستان ! )

    در این فیلم، مردی را مشاهده می کنیم که علاقه زیادی به طبعیت و کوهنوردی دارد. او یک شب تصمیم می گیرد که بدون این که به کسی اطلاع دهد، سراغ دره های عمیقی در اوتاه برود . تصمیم اشتباه او باعث می شود که 127 ساعت در تنگه ای گیر کند ! او در نهایت به این نتیجه می رسد که هیچ کس قرار نیست به کمک او بیاید ! در سکانس بعد، او در حال قطع کردن دستش با چاقوی سوئیسی خود برای رهایی از تنگه می باشد! چه داستان دراماتیکی ! مگر نه ؟

    اما لازم نیست شما هم این اشتباه را تکرار کنید و دستتان را از دست بدهید! قبل از صعود خود، مقصد و مسیرتان را به چند دوست صمیمی و خانواده ی خود اطلاع دهید. اگر خدایی ناکرده حادثه ای برای شما پیش بیاید، تیم های امداد می دانند دقیقا از کجا جست و جوی خود را شروع کنند.

    7 – خارج شدن از مسیر:

     

    از مسیر خود خارج نشوید .

    نه ، اشتباه نکنید! در مسیر خود بمانید! این اولین صعود شما می باشد! لازم نیست مثل فیلم های رمبو، به جستجو در جنگل ها و محیط های اطراف بپردازید!

    این دقیقا همان اشتباهی هست که باعث می شود کوهنوردان مسیر خود را گم کنند و شاید از گشنگی نیز، تلف شوند! شاید کمی زیاده روی کرده باشم، اما خودتان نکته را فهمیدید !

    اگر این اولین صعودتان هست و در کوهنوردی مبتدی هستید، تنها راه برای موفقیت، طی کردن مسیری است که از قبل برای خود مشخص کرده اید. اگر این کار را نکنید و از مسیر خود خارج شوید، مدتی بعد حس می کنید گم شده اید! با دیدن نشانه های جدید و مسیر های پیچ در پیچ، کم کم اضطراب و پریشانی کنترل مغز شما را به عهده می گیرد! فکر نمی کنم کسی بتواند در این شرایط تصمیم درستی بگیرد! شما چه فکری می کنید؟

    8 – کوهنوردی به صورت انفرادی :

     

    لازم نیست صعود اولتان انفرادی باشد. به دنبال یک دوست و یا یک کوهنورد حرفه ای بگردید تا از اطلاعات او در مسیر استفاده کنید .

    امیدوارم شما هم مثل خیلی از کوهنوردان، برای صعود انفرادی یک دنده و لجباز نباشید! کوهستان جای خطرناکی است و احتیاط نیز، شرط عقل است !

    اگر با یک دوست و یا ترجیحا یک همنورد با تجربه، صعودتان را آغاز کنید، نه تنها در طول مسیر، می توانید با کسی گفت و گو کنید و گپی بزنید، بلکه می توانید از تجربه ای او کمک بگیرید و از اطلاعات او استفاده کنید !

    آن ها به قول معروف ” چم و خم ” کوهنوردی را بلدند و خوب می دانند در مواقع اضطراری، چه باید کرد! توجه داشته باشید دوست خوب در کوهنوردی کسی است که اگر شما را با شلور جین، در حال آماده شدن برای کوهنوردی دید، یک سیلی به صورت شما بزند! لازم نیست صعود اولتان انفرادی باشد. به دنبال یک دوست و یا یک کوهنورد حرفه ای بگردید تا از اطلاعات او در مسیر استفاده کنید .

    مقاله پیشنهادی : 10 دلیل برای اینکه با دوستان خود به کوهنوردی بپردازید

    9 – جین :

     

    جین و کوهنوردی، دشمن های خونین هم تا قیامت هستند!

    از جین ها می توانید همه جا بجز کوهنوردی استفاده کنید! استفاده از شلوار های جین در مسیر کوهنوردی، چه صعودی روزانه و یا شبانه، به هیچ وجه کار عاقلانه ای نیست ! جین ها باعث خراش و عرق سوزی ناحیه های زیرین بدن می شوند! آن ها با جذب آب بیرونی و یا تعرق بدن، هر بلایی که می خواهند بر سر نیم تنه ی پایینی شما می آورند !

    جین و کوهنوردی، دشمن های خونین هم تا قیامت هستند! کوهنوردی با جین، باعث گرم شدن بدن، تعرق، خراش، ساییدگی و … می شود . این اشتباهی است که فقط یک بار آن را انجام خواهید داد !

    10 – نداشتن تجهیزات کافی :

     

    فقط با تجربه می توانید بفهمید چه وسایلی در چه مسیری به کار شما خواهند آمد ! پس به اطلاعات وبلاگ های اطمینان نکنید.

    می دانم که در نکته های بالا اشاره کرده ایم که تا جاییکه می توانید کوله پشتی خود را سبک کنید، اما وزن کوله پشتی شما به مسیر و مقصد شما بستگی دارد! فقط برای این که در یک وبلاگ خوانده اید که هر طور شده باید وزن کوله پشتی خود را پایین تر از X کنید، دلیل نمی شود که به آن اطمینان کنید . کوهنوردی با کوله پشتی سبک یکی از بهترین پیشنهاد های ما به شماست اما باید بدانید در طول مسیر به چه چیزی احتیاج پیدا خواهید کرد! فقط با تجربه می توانید بفهمید چه وسایلی در چه مسیری به کار شما خواهند آمد ! نه با خواندن یک وبلاگ !

    مقاله ی پیشنهادی : 10 وسیله ضروری در کوهنوردی

    11 – آشپزی در چادر کوهنوردی :

     

    در چادر خود، به هیچ وجه آشپزی نکنید.

    شاید خیلی ها فکر می کنند پناه بردن به چادر از سرمای هوا و آشپزی در آن، فکری ایده آل برای یک شام مفصل باشد! اما اینطور نیست! مشکلات و خطرهایی که در پخت و پز در چادر کوهنوردی وجود دارد، می تواند در یک چشم به هم زدن، شوق و اشتیاق شما را تبدیل به گریه و ناله کند !

    مسمومیت با مونوکسید کربن، اولین و مهم ترین عامل آن می باشد! شاید با پخش گاز، دچار گازگرفتگی شوید و یا به هیچ وجه توان حرکت نداشته باشید. در هر صورت، به  ریسک آن نمی ارزد ! در خارج از چادر خود، آشپزی کنید .

    نتــــیجـــه گیـــری:

     

    مهم نیست چقدر برنامه ریزی، تحقیق و یا تمرین کرده باشید! اشتباهات برای کوهنوردان مبتدی، غیر قابل اجتناب است ! بهترین کار این است که از آن ها درسی یاد بگیرید !

    همه ی مردم در تمام فعالیت ها، دچار اشتباه می شوند. قانون طلایی را یاد بگیرید : ” به اشتباهات خود بخندید ، از آن ها عبور کنید و صد البته ، چیزی از آن ها یاد بگیرید! ” تمام اشتباهات شما، قبلا توسط افراد دیگری تکرار شده اند، پس نگران نباشید !

    فقط آرام باشید و کوهنوردی کنید !

    منبع :Arborexplorer

  • چگونه از زانوهای خود در کوهنوردی ، حفاظت کنیم ؟

    چگونه از زانوهای خود در کوهنوردی ، حفاظت کنیم ؟

    زمان مطالعه: 8 دقیقه

    کوهنوردی ورزشی فوق العاده برای تقویت ذهن و جسم شماست . شما با کوهنوردی و گذراندن وقتتان در طبعیت ، خودتان را از نظر جسمی و ذهنی به چالش می کشید . همانطور که خیلی از کوهنوردان از این موضوع خبر دارند ، کوهنوردی می تواند باعث آسیب دیدگی هم بشود ! یکی از این آسیب دیدگی های شایع، آسیب دیدگی زانوها می باشد. اگر در مسیری بلند و یا کوتاه باشید و این درد های آزاردهنده سراغتان بیاید، کوهنوردی شما تبدیل به یک غذاب می شود ! اما خبر خوب این است که می توانید از وقوع این آسیب دیدگی ها جلوگیری کنید! دانستن نکاتی در مراقبت از خود و علی الخصوص زانوهایتان، به شما کمک می کند تا صعودی مهیج، شاد و بدون هیچ دردی تجربه کنید و فرقی هم نمی کند مسیرتان بلند و یا کوتاه باشد !

    در این مقاله قصد داریم نکاتی را بیان کنیم تا از زانوهایتان به خوبی در کوهنوردی حفاظت کنید .

    چرا زانوهای ما در هنگام کوهنوردی، درد می گیرد؟

     

    حتی قوی ترین و باتجربه ترین کوهنوردان نیز، طعم زانو درد را در طول صعودها خود چشیده اند!

    حتی قوی ترین و باتجربه ترین کوهنوردان نیز، طعم زانو درد را در طول صعودهای خود چشیده اند. مهم نیست چه مقدار تجربه داشته باشید. این مفصل ها به دلیل اینکه تمام وزن شما را هنگامی که کوهنوردی می کنید، تحمل می کنند، در ریسک بیشتری از آسیب دیدگی قرار دارند. بسته به اینکه نوع راه رفتن شما در مسیر چگونه است و در چه مسیری قدم بر می دارید ، نوع درد زانو و درمان آن می تواند بسیار متفاوت باشد. اگر فکر می کنید که زانوهایتان آسیبی جدی دیده است، سریعا با یک پزشک حاذق مشورت کنید.

    اگرچه، راه های زیادی وجود دارد تا از ابتدای صعودتان، از مهم ترین مفاصل بدنتان یعنی زانوها، مراقبت کنید و از آسیب دیدگی آن جلوگیری کنید.

     

    | اگر می‌خواهید در کوهنوردی از آسیب‌های مفصل زانو جلوگیری کنید، دوره آنلاین آسیب‌شناسی مفصل زانو در کوهنوردی می‌تواند به شما کمک کند تا روش‌های پیشگیری و درمان را یاد بگیرید. |

     

    چگونه با ایمنی کامل، مسیرهای سربالایی را طی کنیم ؟

     

    چگونه با ایمنی کامل، مسیرهای سربالایی را طی کنیم ؟

    نوع مسیری که در آن کوهنوردی می کنید، در موارد زیادی مثل : طرز قرارگیری صحیح پاها ، مکان آن ها ، چگونگی قرار گرفتن پاها و قرارگیری وزن بر بدنتان، تاثیر گذار است . به طور کل، اکثر ما، بجای اینکه از عضلات همسترینگ و ماهیچه های پای خود در مسیر های سربالایی استفاده کنیم، از عضلات جلوی بدنمان استفاده می کنیم. ( به عنوان مثال عضلات چهارسر و اصلی ران ) این بخاطر این است که این عضلات به خاطر دفعات متعددی که در روز می نشینیم، ضعیف تر هستند . همین باعث می شود که از عضلات ران و زانو های خود بیشتر از مچ پاهایمان استفاده کنیم و نتیجه این استفاده زیاد نیز، درد و آسیب دیدگی در غضروف های زانویی می باشد.

    ساده ترین راه برای تصحیح این عادت، این است که زمانی که می خواهید مسیری سر بالایی را طی کنید، زانو و ساق پای خود را عمودی نگه دارید و از عضلات ماهیچه های پای خود به جای عضلات چهارسر ران استفاده کنید تا رو به جلو حرکت کنید. بدین منظور، زمانی که در حال راه رفتن هستید، بجای قدم برداشتن با انگشتان پا، پاشنه و پاهایتان را با سطح زمین صاف و هموار نگه دارید و از آن ها کمک بگیرید .

    چگونه با ایمنی کامل، مسیرهای سرپایینی را طی کنیم ؟

     

    چگونه با ایمنی کامل، مسیرهای سرپایینی را طی کنیم ؟

    حتما مسیرهای سرپایینی در دره های عمیق و نقاط کم ارتفاع، که گویی هیچ گاه تمام نمی شوند را، تجربه کرده اید! این مسیر ها به شدت شیب دار و بلند هستند و این حس را به شما منتقل می کنند که تمام مدت در حال دویدن هستید ! شایدهم مسیرتان پر از صخره باشد و سطح آن نیز به قدری ناهموار باشد که فکر می کنید هر لحظه ممکن است تعادلتان را از دست بدهید! حتی اگر مفاصل شما در وضعیت خوبی قرار داشته باشند، در این نوع مسیر ها، خطر آسیب دیدگی بیش از پیش است !

    نکته ی اصلی برای حفاظت از زانوهایتان در مسیر های سر پایینی این است که قدم هایتان را با ضرب آرامتری بردارید. مقداری به سمت عقب بروید و اجازه دهید که لگن شما با حرکت های تناوبی، همانطور که پاهایتان را روی زمین می گذارید، وزن را بین مفاصل بدن شما تقسیم کند . همینطور، هر از گاهی مسیر خود را به جای حرکتی مستقیم ، به صورت زیگ زاگ طی کنید . این باعث می شود که از آسیب دیدگی زانو و احساس کوبیده شدن آن ها، پیشگیری کنید .

    بهترین وسایل برای حفاظت از زانو ها در هنگام کوهنوردی :

     

    توجه داشته باشید زمانی که احساس کردید می توانید برای کم کردن فشار بر زانوهایتان، از تجهیزاتتان استفاده کنید، زودتر دست به کار شوید و احساس نکنید این کار ” تازه کار ها ” می باشد! استفاده از آن ها کاری هوشمندانه و کاربردی می باشد . فرقی نمی کند صعودتان یک روزه و یا چند روزه و یا مسیرتان کوتاه و یا بلند باشد ، همیشه تجهیزات خوب می توانند فشار و استرس را از زانوهای شما بردارند .

    در پایین به 5 تجهیزات کاربردی برای حفاظت و مراقبت بیشتر از زانوهیتان در هنگام کوهنوردی، اشاره می کنیم:

    باتــــوم های کوهنوردی:

     

    باتوم های کوهنوردی انتخاب اول شما برای حفاظت از زانوهایتان در صعود می باشند.

    استفاده از باتوم های کوهنوردی در صعودتان، باعث می شود تا تعادل بیشتری در مسیرتان داشته باشید و از مفاصل زانو ها و مچ پایتان به خوبی حفاظت کنید. آنها انتخاب اول شما برای حفاظت از زانوهایتان در صعود می باشند. در فکر خرید یکی از آن ها هستید اما نمی دانید چگونه از آن ها استفاده کنید؟ حتما مقاله ” کدام باتوم کوهنوردی را بخرم ؟ ” را در سایت مطالعه فرمایید . هم چنین در مقاله ای جداگانه “چگونگی استفاده از باتوم کوهنوردی“، طرز استفاده از آن را ذکر کرده ایم . در حال حاضر تعداد زیادی از تولید کنندگان و مربی های کوهستان باتوم هایی که آنتی شوک (بدون قابلیت دفع ضربه) نیستند را پیشنهاد می‌کنند.

    یک جفت بوت کوهنوردی مناسب:

     

    یک جفت بوت کوهنوردی مناسب ، صعودی ایمن و بی خطر برای شما به ارمغان می آورد.

    پاهای ما ، بنیاد اساسی هر حرکتی است که تا بحال انجام داده ایم! اگر سراغ یک پوشش کفشی نامناسب بروید که در طول مسیر پاهایتان احساس ناراحتی و محدودیت کنند، به زانوها ، لگن و عضلات پشت خود، آسیبی جدی زده اید! به دنبال بوت هایی با کشش خوب، دوام و انعطاف پذیری بالا باشید تا پاهایتان در آن ها آزادانه حرکت کنند و راحت باشند. یکی از قوانین راحتی در بوت های کوهنوردی ، قانون ” انگشتان پا” می باشد. در یک بوت کوهنوردی مناسب و خوب ، می توانید به راحتی انگشتان پای خود را تکان دهید !

    جوراب های فشرده سازی:

     

    جوراب های فشرده سازی کوهنوردی با افزایش تعادل عضلات و مفاصل شما، کمک بسزایی در صعود شما دارند.

    جوراب های فشرده سازی کوهنوردی با افزایش تعادل عضلات و مفاصل شما، کمک بسزایی در صعود شما دارند. این جوراب ها جریان خون را در مفاصل شما بهبود می بخشند و همچنین تورم و درد های پا را کاهش می دهند. جوراب های فشرده ساز در سایز های مختلفی ارائه می شوند و جنس آن ها نیز متفاوت است . کمپانی CEP که شرکتی شناخته شده در میان کوهنوردان است، آن ها را حتی با جنس پشم مرینو نیز عرضه می کند !

    زانو بندها:

     

    از زانوبندها برای حمایت از زانوهای خود استفاده کنید.

    در بازار، زانو بندهای مختلفی وجود دارد و در میان آن ها نیز، مدل هایی مخصوص کوهنوردی عرضه می شود. اگر تجربه ی کافی در مسیر ندارید و از لحاظ فیزیکی آمادگی پایینی دارید، حتما از یکی از آن ها استفاده کنید . شما می‌توانید به سادگی آن ها را بشورید و خشک کنید تا کاملا تمیز بمانند . اگر یک کوه نورد حرفه ای هستید و برای یک صعود بزرگ و چند روزه آماده می شوید، استفاده از آن ها را به شما نیز توضیه می کنیم. آن ها بسیار باریک هستند و محدودیتی برای شما ایجاد نمی کنند. همین باعث می شود که نگرانی بابت تعرق زانو های خود نداشته باشید. این زانو بند ها، به پشتیبانی زانو های شما می آیند تا صعودی بی دردسر و آسان داشته باشید .

    مصرف مواد غذایی سرشار از امگا 3 :

     

    امگا 3 ها ،  محل مفاصل شما را روان تر می کنند و درد های عضلانی و مفاصل شما را با کاهش التهاب، کم تر می کنند

    امگا 3 ها، اسید های چربی هستند که بدن شما، توان تولید آن را ندارد . آن ها محل مفاصل شما را روان تر می کنند و درد های عضلانی و مفاصل شما را با کاهش التهاب، کم تر می کنند . تخم های کتان، گردو، دانه های چیا، زرده تخم مرغ و روغن زیتون، از موادی هستند که سرشار از امگا 3 هستند. هم چنین می توانید از کپسول های روغن ماهی نیز استفاده کنید . مصرف این مواد غنی از امگا 3 به شما کمک می کند تا تمرکز بیشتری در طول مسیر داشته باشید و به راحتی بتوانید از پس صعود های سخت و چندروزه ، برآیید. اگر به فکر صعودی چند روزه و بزرگ هستید، شاید دلتان بخواهد گلوکوزامین ها را نیز در نظر بگیرید. مصرف این مکمل ها باعث کاهش درد زانو و بازسازی غضروفی مفاصل شما می شود .

    چگونه خارج از کوهنوردی، زانو هایی سالم و تندرست داشته باشیم ؟

     

    سعی کنید تا برنامه ای مرتب و روزانه از تمرینات کششی و تقویتی برای زانو های خود داشته باشید.

    ریکاوری و تمرین را پس از انجام کوهنوردی ، فراموش نکنید. هر فعالیتی که نیازمند اعمال فیزیکی باشد، باعث می شود تا عضلات شما منقبض شوند و بیشتر در خطر آسیب پذیری باشند. علی الخصوص در مورد زانوها، انقباض در این نقاط باعث می شود تا فشار زیادی بر مفاصل وارد شوند و آسیب ببینند . سعی کنید تا برنامه ای مرتب و روزانه از تمرینات کششی و تقویتی برای زانو های خود داشته باشید:

    • بافت های منقبض و دردهای زانویی خود را با انجام ماساژ و یا باز کردن پاهایتان، از درد های عذاب آور، خلاص کنید. برای عضلات ساق پا نیز از وسایلی مثل فوم رولر و یا توپ های پزشکی استفاده کنید .
    • عضلات چهارسر ران شما ، وزن زیادی را در هرگونه فعالیتی متحمل می شون . شما همچنین می توانید از فوم رولر ها و یا توپ های فومی برای انجام حرکات کششی و تقویت آن ها استفاده کنید .
    • عضلات همسترینگ خود را تقویت کنید. انجام تمریناتی که باعث تقویت، سلامت و کش آمدن عضلات همسترینگ می شوند، به شما قدرت کافی را می دهد تا از آن ها به شکل صحیحی در راه رفتن و کوهنوردی استفاده کنید. حرکت لانج و اسکات ، دو تمرین فوق العاده موثر برای تقویت عضلات همسترینگ می باشد. حتی می توانید حرکت لانج را هنگامی که کوله پشتی سنگین خود را به دوش دارید و یا یک وزنه به دست دارید، انجام دهید . این کار باعث می شود تا توان شما در تحمل وزن در محیط های ناهموار افزایش پیدا کند .
    •  

    مقاله ی پیشنهادی : تمرین های کوهنوردی

    منبع : Bearfoottheory

  • گرمازدگی در کوهنوردی

    گرمازدگی در کوهنوردی

    زمان مطالعه: 5 دقیقه

    گرمازدگی در کوهستان یکی از شایع ترین حوادث پیش روی کوهنوردان در فصول گرم است. این حادثه نیز به راحتی با دانستن این که چه اقداماتی ضروری می باشد، قابل پیشگیری و درمان است. پس بیایید بدانیم گرمازدگی چیست، چه نشانه ها و عوارضی دارد و چگونه می توان به یک فرد گرمازده کمک کرد .

    شرایط بروز گرمازدگی:

    • این عارضه بیشتر در دمای بالاتر از ‏‏‏‏‏‏۴۰°C ایجاد می شود.
    • در گرمازدگی تا ۹۰% احتمال مرگ وجود دارد!
    • کم آبی پیش زمینه گرمازدگی است.
    • سالمندان، کودکان، افراد چاق و مبتلایان به بیماری های مزمن مانند: دیابت، بیماری های قلبی عروقی و پرکاری تیروئید به گرمازدگی حساس ترند.
    • گرمازدگی در ۲ طیف سنی سالمندان و اطفال، بسیار سریع و خطرناک است.
    • دامنه حرارت بدن باید بین ۳۶.۵ تا ‏‏‏۳۷.۵°C باشد، بیش از ‏‏‏۲°C‏ تفاوت دما، در عملکرد دستگاه های بدن اختلال ایجاد کرده و احتمال مرگ وجود دارد!

    گرمازدگی در کوهستان

    پیشگیری از گرمازدگی در کوهستان

    قبل از اینکه بگوییم اگر گرمازده شدیم، بهتر است بدانیم برای گرما زده نشدن چه کارهایی باید انجام دهیم. چرا که پیشگیری از گرمازدگی در کوهستان ، آن هم در شرایط سخت کوهستان بسیار ساده تر از درمان می باشد. 2 عامل مهم باعث گرمازدگی می شود که با رعایت کردن آنها، می توان در بروز این حالت پیشگیری بوجود آورد:

    1) اولین عامل گرمازدگی در کوهستان ، فقدان آب و املاح مورد نیاز بدن می باشد، بدن ما در فعالیت های شدید مانند کوهنوردی در گرما به شدت دچار تعریق و از دست دادن آب به همراه املاح مورد نیاز بدن می شود. بهترین راه پیشگیری از این حالت خوردن آب با املاح یا خوردن ORS است.

    ORS چیست؟

    پودر ORS را می توان یک نوع سرم خوراکی دانست که جایگزین مناسبی برای مایعات و املاح از دست رفته بدن است. برای تهیه آن، یک بسته پودر را در یک لیتر آب سالم حل کنید و سپس جرعه جرعه مصرف کنید. این محلول نقش بسیار مهمی در پیشگیری و درمان گرمازدگی دارد. اگر پودر آماده نداشتید یک قاشق چایی خوری نمک به یک لیتر آب اضافه کنید. اگر بسته ORS استاندارد به همراه دارید، هیچ چیز (از جمله شکر، نمک یا نوشابه) به محلول اضافه نکنید، زیرا ترکیب محلول را به هم می زند. فقط می توانید برای بهبود مزه، مقدار بسیار اندکی آبلیمو به آن اضافه کنید. در میان مایعات طبیعی، دوغ جایگزین مناسبی برای محلول ORS است. مصرف محلول ORS محدودیتی در افراد بزرگسال ندارد.

    بهترین آب برای مصرف یک کوهنورد آب معمولی نیست. بدن کوهنوردان باید املاح دفعی خود را به گونه ای جبران کنند، به همین دلیل آب به همراه قند و نمک بهترین برند مصرف مایعات کوه نورد در حالت فعالیت است. هنگام ورزش کردن نمک از دست رفته بدن را با انتخاب نوشیدنی‌های مناسب، دوباره جایگزین کنید.

    مقاله پیشنهادی :همه چیز درباره نوشیدن آب در کوهپیمایی

    2) عامل ثانویه به وجود آمدن گرمازدگی در کوهستان گرمای محیط است پس عامل دومی که باید نسبت به آن حساس باشید دمای هوای بیرون می باشد.

    صعودتان را در روزهای گرم سال در ابتدا یا انتهای روز انجام دهید و از فعالیت شدید ما بین روز پرهیز کنید.

    اگر در طول روز مشغول صعود هستید به ازای هر ساعت صعود ( می تواند بر اساس توان تنظیم شود ) حتما زمانی برای استراحت اختصاص دهید.

    تا جای ممکن در زمان استراحت به سایه پناه ببرید.

    استفاده از دستمال یا شال مرطوب برای خنک کردن بدن، سر و به خصوص مخچه در پیشگیری از گرمازدگی در کوهستان ، بسیار کمک کننده است.

    ریسک نکنید! اگر دمای هوای محیط و بازتابش آن از زمین، زیاد است بهتر است کمی صعود را متوقف کنید و استراحت نمایید چون ممکن است تداوم و لجبازی با این شرایط به قیمت جان شما و یا همنوردانتان تمام شود.

    لباس های تنگ، گشاد و با قابلیت تنفس بپوشید و بدانید که کلاه و دستکش های نازک به شما کمک بسیار خواهد نمود.

    گرمازدگی در کوهستان حادثه ای اورژانسی

    منظور از اورژانسی یعنی لزوم رسیدگی فوری. در صورت بروز گرمازدگی در کوهستان ، احتمال مرگ در مراحل حاد بسیار زیاد است پس اگر پیشگیری های لازم را انجام ندادید، باید حداقل اصول رفتار امدادی را بدانید تا از بحران جلوگیری کنید.

    • گرفتگی عضلات : به دلیل گرمای زیاد در بیرون و درون بدن تعرق زیاد شده و بدن آب و املاح فراوانی از دست می دهد. غالب کوهنوردان بدون جایگرین کردن املاح فقط آب معمولی مصرف می کنند. برهم خوردن توازن املاح درون بدنی باعث گرفتگی و دردهای عضلانی شده و این اولین مرحله از گرمازدگی در کوهستان است.
    • خستگی: با کاهش املاح درون خونی، گرمای بدن افزایش می یابد و آب بیشتری از بدن دفع می شود. در این شرایط سردرد و سرگیجه شروع می شود و بدن رفلکس های تازه ای می دهد و اعلام هشدار می کند. بی اختیاری در دفع مدفوع و ادرار، کمی اختلال ذهنی که حتی ممکن است بر روی تکلم هم تاثیر بگذارد، ممکن است اتفاق بیفتد.
    • حمله گرمایی: با افزایش حالت اول و دوم، دفع آب بدن و کمبود شدید آب و املاح درون خونی بخش هایی از قسمت های بدن از کار افتاده و فرد دچار شوک گرمایی، اختلال در دستگاه های مهم بدن مانند کلیه و کبد و در نهایت مرگ را به همراه دارد.

    درمان و کمک های اولیه

    • مصدوم را به محل سایه و خنک منتقل کنید.
    • مصدوم را بر روی زمین صاف درازکش کنید و کوله را زیر پاهای او بگذارید تا پاها بالاتر از سر قرار گیرد و خون رسانی به مغز راحت تر انجام شود.
    • دور مصدوم را خلوت کنید و از رسیدن هوای تازه به مصدوم مطمئن شوید.
    • تنفس مصنوعی (CPR)‏
    • پائین آوردن دمای بدن به طور تدریجی با ملافه خیس یا وسایل مرطوب.

    توجه: اگر بیمار در معرض هوای خشک قرار گرفت و دمای بدن اون به ‏‏‏‏‏‏۳۸°C رسید، خنک کردن را متوقف کنید، سپس مصدوم را ارزیابی کنید و در صورت نیاز و بالاتر بودن دما از ‏‏‏‏‏‏۳۸°C خنک کردن را ادامه دهید.
    • از آب خیلی سرد استفاده نکنید!
    • مایعات کافی و مکرر به مصدوم بنوشانید.

    درمان گرمازدگی

    درشرایط گرما زدگی با دو دسته مصدوم مواجه میشویم :

    1. مصدومانی که هنوز هوشیار هستند: مصدومان هوشیار را به سرعت به سایه انتقال دهید. کمپرس سرد را بوسیله آب و پارچه شروع کنید. سعی کنید مصدوم حتما و به هر میزان، آب تقویت شده با املاح مصرف نماید. به ملایمت او را باد بزنید تا دمای بدن او کم شود.
    2. مصدومانی که دچار بی هوشی شده اند را باید ابتدا به سایه انتقال دهید. راه های ورود و خروج هوایی را باز نموده و آماده عملیات CPR شوید و اگر مصدوم تنفس نداشت این عملیات را شروع کنید و بدن را به سرعت با آب و پارچه خنک کنید.
    • در هر دو حالت لزوم جا دادن مصدوم در زیر سایه یا محیطی کاملا خنک ضروری است.
    • به دلیل ضعف خونرسانی به مغز پاهای مصدوم را کمی بالاتر از سطح بدن قرار دهید تا خون رسانی به مغز راحت تر انجام پذیرد.
    • از آب معمولی برای سرد کردن بدن استفاده نمایید و با پارچه های خیس محل های شریان های اصلی مانند زیر بغل، ران ها، شکم، سر و گردن، می توانید دمای بدن را سریع تر پایین بیاورید. به آرامی بدن مصدوم را باد بزنید این عمل درصد سرعت خنک سازی بدن را بیشتر می کند.

    بهترین زمان فعالیت، ساعات آغازین و پایانی روز است و از فعالیت در ساعات میانی روز باید پرهیز کرد. در بعضی شرایط نمی توان به فعالیت ادامه داد. در بعضی از آب و هواها بسیار گرم قرار گرفتن در آنها حتی بدون فعالیت هم می تواند خطرناک باشد .

    منبع: https://asanteb.com