دسته: راهنمای خرید تجهیزات

زمان مطالعه: 5 دقیقه

لوازم کوهنوردی همیشه جزو مهمترین ابزار و لوازم مورد نیاز یک کوهنورد جهت رفاه، آسایش و ایمنی یک کوهنورد است.

برای صعود مؤثر به کوه‌ها نیاز به ابزارهای متفاوتی است. البته در هر صعود بسته به نوع صعود، منطقه مورد نظر، زمان و فصل اجرای برنامه ممکن است ابزار و تجهیزات متفاوتی مورد استفاده قرار گیرد. در این مطلب وسایل لازم کوهنوردی را از دیدگاه انفرادی و گروهی مورد بررسی قرار داده‌ایم.

لوازم انفرادی

موارد ذکر شده برای وسایل انفرادی می‌توانند برای برنامه‌های بیشتر از یک روز مورد استفاده قرار بگیرند. کوهنوردان با توجه به مدت زمان برنامه و فصل صعود و کوهپیمایی وسایل خود را می‌بندند. مهم‌ترین وسایل یک کوهنورد کفش، کوله و کیسه خواب وی می‌باشند.

[adrotate group=”1″]

کفش: بهترین نوع کفش برای کوه، پوتین است، به دلیل اینکه مقاوم است، تخت مناسبی دارد و به‌خوبی می‌تواند مراقب مچ پا و خود پا باشد. کفش کوه نه آن‌قدر باید تنگ باشد که ایجاد ناراحتی کند و نه گشاد باشد که باعث تاول شود.رویه آن می‌تواند، هم از جنس طبیعی چرم باشد و هم از جنس مواد مصنوعی. چرم طبیعی بسیار مناسب است، به دلیل اینکه قابل انعطاف است و به خوبی عمل تهویه را انجام می‌دهد. امروزه کمتر از این نوع کفش استفاده می‌کنند ولی چرم هم طرفداران خودش را دارد. پس از هر بار استفاده باید کفش را شست، قالب زد (به ویژه در کفش‌های چرمی) و سپس در هوای آزاد و دمای متعادل خشک کرد و واکس زد تا انعطاف خود را از دست ندهد.

مقاله پیشنهادی: نحوه شست و شو کفش کوهنوردی 

انواع کوله پشتی: در برنامه‌های یکروزه یا کمتر لازم نیست حتما یک کوله‌پشتی با کلی وسیله با خود حمل کنید. از یک کیف کمری کوچک نیز می‌شود استفاده کرد. در برنامه‌های چند روزه به دلیل اینکه امکان دارد دسترسی به منابع غذایی غیر ممکن باشد، باید یک کوله با خودتان ببرید. کوله کوه‌پیمایی از جنس پارچه‌های ضدآب و مقاوم ساخته می‌شود. وزن کوله باید به گونه‌ای باشد که به کمر فشار نیاورد و خسته کننده نباشد.اگر بخواهید یک برنامه چند روزه بروید و تمام وسایل کوهپیمایی را با خود ببرید و از آمادگی جسمانی خوبی هم بهره‌مند باشید باید حداکثر حجم کوله‌پشتی‌تان معادل ۲۵ تا ۳۰ لیتر باشد.

مقاله پیشنهادی :چگونه بهترین کوله پشتی را برای کوهنوردی انتخاب کنید 

کیسه خواب: کیسه خواب یک جزء مهم و اساسی در کوهنوردی به حساب می‌آید، به دلیل اینکه هم مانع نفوذ رطوبت می‌شود و هم در مقابل سرما از ما مراقبت می‌کند. از همه مهم‌تر اینکه هیچ‌کس از یک خواب راحت در یک کیسه خواب گرم و نرم بدش نمی‌آید.در یک کوه‌پیمایی یکروزه یا کمتر که زمان رفت و برگشت مشخص است، نیازی به کیسه خواب نیست. در تابستان زیر سایه یک درخت و در زمستان کنار آتش می‌توانیم خواب لذت‌بخش کوتاهی داشته باشیم اما در سفر‌های چند روزه، حتما به یک کیسه خواب نیاز خواهیم داشت. کیسه خواب با ظرفیت‌های یک و دو نفره طراحی می‌شود و در ۲جنس متفاوت پر(قو یا مرغ) و الیاف مصنوعی (پشم شیشه) موجود است.

  مقاله پیشنهادی:راهنمای خرید کیسه خواب

 

• پیراهن و شلوار پلار
• کاپشن و شلوار بادگیر
• کت پر یا ویسکوز یک پوش
• انواع کلاه کوهنوردی
• انواع دستکش کوهنوردی
• جوراب کوهنوردی: جوراب علاوه بر اینکه باعث گرم کردن پاها می‌شود، مانع از اصطکاک بین پا و کفش نیز می‌شود که این موضوع بیشتر ویژگی جوراب‌هایی است که از الیاف مصنوعی و پشم درست شده‌اند. بهتر است از جوراب‌های نخی استفاده نکنید چون خیس شده و باعث تاول زدن پا می‌شود.
• عینک کوهنوردی: یک عینک مناسب برای کوه عینکی است که: امواج ماورای بنفش را تا حد زیادی کم کند، اختلاف سطح در دید ایجاد نکند، به درستی روی صورت بنشیند و فیکس شود، در برابر باد و توفان مقاوم باشد، چشم‌ها را در برابر خار و خاشاک یا ذرات یخ محافظت کند و اطرافش پوشیده باشد (برای مناطقی که امکان کولاک در آن وجود دارد).
• باتوم (چوب دست اسکی)
• انواع گتر کوهنوردی
• شنل باران (پانچو)
• زیرانداز (اسفنجی یا بادی)
• کلنگ کوهنوردی
• طناب انفرادی و کارابین
• یخ شکن (کرامپون)
• جعبه کمکهای اولیه
• پتوی نجات
• بطری آب: بطری‌های آب معمولاً از پلاستیک، شیشه یا فلز ساخته شده‌اند. بطری‌های آب در اشکال، رنگها و حجم‌های مختلف در دسترس هستند. بهتر است از بطری‌های فلزی یک لیتری برای برنامه‌های کوهنوردی خود استفاده کنید.
• فلاسک چای
• چراغ قوه (دستی یا پیشانی با باتری اضافی)
• قطب نما
• سوت: در مواقع اضطراری و خطر و برای پیدا کردن همراهان خود باید سوت به همراه داشته باشید. سوت‌های کشیده بدون توپک و غیرفلزی مناسب برای کوهنوردان است.
• خمیر دندان و مسواک
• ظروف غذا
• وسایل دوخت و دوز
• حوله کوچک
• کارت شناسایی
• کبریت و فندک-شمع
• چند برگ روزنامه
• بشقاب، قاشق، لیوان، چاقو، دربازکن‌ کنسرو
• وسایل پاک کننده
• دستمال کاغذی
• دفترچه یادداشت و مداد

 

[adrotate group=”1″]

• 

لوازم گروهی کوهنوردی

برای برنامه‌های کوهنوردی چند روزه به هیچ عنوان تنهایی سفر نکنید مگر اینکه تجربه شما زیاد باشد و قبل از سفر مسیر خود را کاملا با افراد آشنا در جریان بگذارید. بهتر است همیشه با گروه به ارتفاعات بروید و قله‌های مختلف و جاهای بکر را بازدید کنید. بعضی از وسایل زیر را می‌توانید بین همراهان خود تقسیم کنید. برای مثال هر فردی لازم نیست چادر کوهنوردی داشته باشد می‌توان یک چادر ۴ یا ۱۰ نفره تهیه کرد و با دیگران جای خواب را سهیم شد.

مقاله پیشنهادی : ۱۰ دلیل برای اینکه با دوستانتان به کوهنوردی بروید

1. چادر کوهنوردی: چادر یکی از مهم‌ترین وسایل در کوهنوردی، خانه متحرک یک طبیعت‌گرد و یک وسیله گروهی است، زیرا در مقابل گرما، سرما، باران، برف و … از ما به‌خوبی مراقبت می‌کند در انتخاب چادر عوامل متعددی از جمله نوع برنامه .ارتفاع .فصل اجرای برنامه. آب و هوا.تعداد افراد و… اهمیت دارد.به طور کلی چادرها به دو نوع کمپینگ و ارتفاع تقسیم می‌شوند.
2. ارتفاع سنج
3. صندلی سنگنوردی (هارسن)
4. انواع کارابین‌های مورد نیاز لازم
5. چراغ روشنایی (گازی)، فانوس شمعی
6. کتری، قوری
7. چراغ خوراک‌پزی: چراغ خوراک پزی یکی از لوازم بسیار کاربردی برای کوهنوردان خصوصا در فصول سرد سال میباشددر زمستان که دمای هوا در کوهستان غالبا زیر صفر است یک چراغ گازی ایمن کاربردی بسیار دارد. از گرم کردن غذا یا آب کردن یخ و برف و…در زمستان یک کوهنورد با نوشیدن چای داغ گرم شده و با خوردن یک وعده غذای گرم هم اشتهای بهتری خواهد داشت و هم اینکه جذب و هضم غذا راحتتر بوده و کالری کمتری مصرف میکندلذا داشتن یک چراغ خوراک پزی ایمن بسیار کاربرد دارد و برای یک صعود زمستانی فوق العاده مفید است.
8. نقشه، کروکی، گزارش برنامه
9. بیلچه
10. وسایل عکاسی

انتخاب وسایل جانبی فوق العاده سبک

توجه داشته باشید که انتخاب کوله پشتی های سبک که آویز های بسیار سبک دارند به این معنی است که این دسته از کوله پشتی ها توانایی حمل بار های خیلی سنگین ندارند و تغییر شکل داده و آویزان میشود.

منبع:
https://wikimountain.ir

زمان مطالعه: 6 دقیقه

داشتن یه تفریح هیجان انگیز که ذهن و بدن آدم رو هم زمان درگیر خودش بکنه، یکی از لذت بخش ترین کارهای دنیاست. ورزش کردن شاید بیشتر از اینکه روی بدنمون تاثیر بذاره، روحیه و حال ذهنی مون رو بهتر می کنه.

دوچرخه سواری کوهستان از رشته هایی هست که به استقامت، قدرت، تعادل و تسلط کامل به دوچرخه احتیاج داره. توی این ورزش شما باید به طور کامل روی مسیرتون تمرکز کنید و برای هر مانعی که قراره سر راهتون سبز بشه آماده باشید. میلیون ها نفر سرتاسر دنیا به این ورزش علاقه مند هستن و در این زمینه فعالیت می کنن. احساس آزادی، درگیری با طبیعت و اکتشافات جدید و نگه داشتن بدنی سالم از فواید دنبال کردن این رشته به شمار میرود.

این ورزش با رشته‌هایی همانند کراس کانتری، کراس کانتری ماراتن، down hill، فور کراس، پریدن از خاک، مسابقات تعقیبی برگزار می‌شود.

دوچرخه‌سواری کوهستان از اواسط دهه ۱۹۷۰ میلادی به صورت مدرن انجام می‌شود و از سال ۱۹۹۶ در بازی‌های المپیک رسماً برگزار شده‌است.

 

دوچرخه کوهستان به چهار دستهٔ عمده تقسیم می‌شود:

• سخت:دارای انعطاف‌پذیری بسیار اندک
• دم سخت(به انگلیسی: Hard tail):دارای انشعاب محور تعلیق جلویی و بدون محور عقب
• دم نرم(به انگلیسی: Soft tail):دارای محور تعلیق عقب کوچک
• دوگانه یا دارای سیستم تعلیق کامل(به انگلیسی: full suspension)
•  

دوچرخه کوهستان بعد از دوچرخه های هایبرید بیشترین تولید را به خود اختصاص میده. در قدیم معمولاً این دوچرخه‌ها ۸، ۹ و ۱۰ دنده در عقب و ۳ دنده در جلو داشتند، اما اکنون با پیشرفت این سبک از دوچرخه استانداردهای آن دستخوش تغییرات زیادی شده است و در جدید ترین مدل ها دنده در عقب به تعداد 12 و در جلو به تعداد 1 درآمده است. این فرایند باعث شده است که وزن سیستم دنده کمتر و بازدهی بالاتری برای مسابقات داشته باشد.

دوچرخه سواری کوهستان همیشه نباید توی کوهستان انجام بشه و از حیاط خونه تون گرفته تا جاده های خاکی، هر جایی امکان پذیره. اما دلچسب بودن این ورزش به اینه که توی دل طبیعت انجام بشه، مثلا از بالا تا پایین یه مسیر خاکی در دل کوه و تپه ها. دوری از زندگی شهری و تلاش برای پیدا کردن مسیر لا به لای درخت ها و تپه ها به آدم حس خودکفایی میده، انگار شما میتونید به تنهایی از پس هر مانعی بربیاید

تنها چیزی که در وهله ی اول برای دوچرخه سواری کوهستان لازم دارید یه دوچرخه ی مخصوص کوهستانه. این دوچرخه ها رده بندی های مختلفی دارن و از بعضی دوچرخه های معمولی گرفته تا خیلی پیشرفته تر، همه میتونن تجربه ی دوچرخه سواری در کوهستان رو داشته باشن. چیزی که مهمه اینه که اگه قراره پرش یا حرکات خاص و شدیدی با دوچرخه انجام بدین، دوچرخه تون باید ویژگی های خاصی برای دسته، صندلی، بدنه و… داشته باشه. لوازم جانبی دیگه که به فعالیتتون کمک می کنه اینهاست: کلاه ایمنی مخصوص دوچرخه، یک جفت دستکش، عینک، لباس محافظت کننده، دستگاه جی پی اس، تلنبه و چراغ های ال ای دی برای دوچرخه سواری در شب.

دوچرخه سواری کوهستانی از کجا شروع شد؟ در دهه ۱۹۷۰ بود که خیلی از دوچرخه سوارها تصمیم گرفتن این رشته رو به جاده های خاکی بکشونن و تقاضای زیادی برای مسابقات از بالا تا پایین کوه بود (down hill). اما خیلی زود تصمیم گرفتند مسابقات از پایین تا به بالای کوه (up hill) رو هم برگزار کنن و اینطوری بود که قطعه های جدید برای این کار درست شد و این ورزش خیلی سریع توسعه پیدا کرد.

اگه علاقه مند به دوچرخه سواری کوهستان هستید، بهتره با خریدن یه دوچرخه استاندارد شروع کنید و اول تسلطتتون رو نسبت به دوچرخه سواری بالا ببرید. برای خبردار شدن از مسیرهای دوچرخه سواری شهرتون، با یکی از فروشگاه های لوازم حرفه ای دوچرخه مشورت کنید.

چگونه از گرفتگی عضلات در دوچرخه سواری جلوگیری کنیم :

ویل شرمن به عنوان یکی از مسابقه دهندگان دوچرخه کوهستان، 10 دقیقه از بهترین رکوردش جلوتر بود که گرفتگی عضلات چهار سر وی سبب زمین خوردن شدید وی در مسیری هموار گردید. به محض اینکه اون احساس کرد عضلاتش به هم گره خورده و به اندازه ی یک توپ گلف برآمده شده است، شرمن تنها توانست نظاره گر رقبای دیگرش باشد که در حال عبور از اون به سمت خط پایان بودند.

معمولاً بیشتر ورزشکاران حرفه ای با نشانه های گرفتگی آشنایی دارند- خستگی، خشکی و درد ناگهانی در هنگام خمش و پیچش از نشانه های بروز گرفتگی دردناک عضلات می باشد. همچنین تحت فشار قرار دادن عضلات یا از دست دادن مقادیر زیاد الکترولیت هایی مانند سدیم و پتاسیم در طی فعالیت شدید می تواند روند گرفتگی را تسریع بخشد. دوچرخه سواران می توانند بیش از 3000 میلی گرم سدیم را در کمتر از 2 ساعت از دست بدهند. با توجه به اینکه بیشتر نوشیدنی ها و مکمل های ورزشی حاوی 200 میلی گرم یا کمتر، الکترولیت می باشند، درک کمبود مواد مغذی در بدن را آسانتر می کند.

مقاله پیشنهادی :تمرین های کوهنوردی

حدس زدن در مورد اینکه شما چه میزان سدیم پیش از شروع گرفتگی از دست می دهید تقریباً غیرممکن است. همچنین این معضل در هر زمانی ممکن است اتفاق بیفتد برای مثال در طول دوچرخه سواری در یک روز گرم و شرجی تابستان یا هنگامی که شما در منزل مشغول استفاده از دوچرخه ثابت و تمرین های هوازی باشید. پس، حفظ عضلاتتان در بهترین حالت ممکن، نیازمند مقادیر قابل توجهی مواد و مکمل های مغذی می باشد- بعلاوه، نوشیدن مایعات بطور مکرر در هنگام دوچرخه سواری، از نوشیدن یکباره و به مقدار زیاد جلوگیری می کند که اینکار (نوشیدن یکباره و بسیار زیاد) نیز ریسک های زیادی را بدنبال دارد. 

مقاله پیشنهادی: نمک ، سدیم نقش آن در رژیم غذایی و تاثیر آن بر سلامت

نوشیدن کم مایعات می تواند سبب گرفتگی عضلات و کم آبی بدن شود، اما نوشیدن بسیار زیاد مایعات نیز می تواند زندگی فرد را با تهدید مواجه کند که به آن “هیچوناتِرِمیا” گفته می شود. (کاهش سطح سدیم به دلیل کاهش غلظت خون در اثر نوشیدن بسیار زیاد مایعات). پس، نوشیدن مقادیر کافی مایعات برای بدن بسیار حیاتی می باشد.

بعد از مدت ها، شرمن در یک آزمایش شرکت کرد. اون باید روی یک ترینر، یه مدت یک ساعت بدون آب به همان سختی که در مسابقات رکاب زده بود، رکاب می زد تا جایی که اسفنج متصل به بدنش در اثر تعریق وی، کاملاً خیس شود.
شرمن می گوید: در انتهای آزمایش آنقدر تشنه بودم که تلاش می کردم که با کج کردن سرم، قطره های عرق را به دهانم بریزم!
شرمن چیزی حدود 3000 میلی گرم سدیم را در طی تست از دست داد. مقدار سدیمی که اون از دست داد خیلی زیاد بود ولی چیز عجیبی نبود. موسسه لانگ فورد (بانی این آزمایش) می گوید: حدود 25 درصد ورزشکاران در اثر تعریق چیزی در این حدود یا حتی مقادیر بیشتری الکترولیت را از دست می دهند. همچنین میزان نیروی اون بیش از 30 وات در طول 20 دقیقه آخر تست بدون آب، کاهش یافت.

 

برای اغلب دوچرخه سواران، راه حل مناسب فراهم آوردن ترکیبی از مواد مغذی و مایعات کافی در حین دوچرخه سواری می باشد: لانگفورد به شرمن توصیه نمود تا سدیم دریافتی خود را به میزان 3 برابر افزایش دهد و از خوراکی های نمکی استفاده نماید. دوچرخه سوارانی که تعریق شان نمک بیشتری دفع کرده یا نیاز به مواد غذایی بیشتری دارند، ممکن است نیازمند برنامه جامع تری برای نوشیدن مایعات دارند.
شرمن می گوید: تا قبل از این، نمی توانستم حتی 100 کیلومتر بدون گرفتگی دوچرخه سواری کنم. این اولین هفته با برنامه جدید تغذیه و نوشیدن مایعات من است و توانستم چهار و نیم ساعت با حداکثر توان رکاب بزنم بدون هیچ گونه گرفتگی. این برای من شگفت انگیز بود!

چهار ترفند هوشمندانه برای جلوگیری از گرفتگی عضلات دردوچرخه سواری :

چه بخواهید در یک آب و هوای گرم در زمستان سفر کنید یا تمرین تان را در تابستان پیش ببرید، به بدنتان این اجازه را دهید تا پیش از آغاز فعالیت های شدید، برای چند روز با دماهای بالا سازگار شود.
نوشیدن مایعات به طور مکرر
حداقل 600 سی سی مایعات در هر ساعت دوچرخه سواری مصرف نمایید، در صورت گرمای شدید محیط بیرون، این مقدار را دو برابر افزایش دهید. اگر در به خاطر آوردن زمان هر بار نوشیدن، مشکل دارید، از یک تایمر بر روی ساعت یا تلفن همراه خود استفاده کنید.
علائم گرفتگی را سریعاً تشخیص دهید
اگر احساس گیجی یا حواس پرتی و خستگی کردید، هر 20-30 دقیقه 700 سی سی نوشیدنی ورزشی یا یک ژل حاوی سدیم مصرف کنید. ممکن است شما نتوانید مانع گرفتگی شوید، اما می توانید از شدت آن بکاهید.
چوب شور و بیسکویت ترد (نمکی) بخورید
30 تا 60 دقیقه پیش از مواجهه با گرفتگی، مقادیری الکترولیت و کربوهیدرات حاوی شدیم زیاد مصرف نمایید.

دوچرخه سواری کوهستان به عنوان یکی از رشته های هیجان انگیز ورزشی، خطر آسیب دیدگی و صدمات رو هم به همراه داره. از یه خراش ساده گرفته تا مشکلات استخوانی و غیره، که از اکثر اینها میشه با داشتن تجهیزات ایمنی استاندارد جلوگیری کرد.

منبع: http://guybike.blogsky.com

زمان مطالعه: 7 دقیقه

غارنوردی یکی از فعالیت‌های تقریبا نوپا در ایران است که توانسته در چندین سال اخیر طرفداران زیادی به خود جذب کند. در حال حاضر بخشی از هیئت کوهنوردی در ایران نیز شاخه غارنوردی را به فعالیت‌هایش اضافه کرده است. غارنوردان می‌توانند در دو سطح مبتدی و حرفه‌ای فعالیت خود را ادامه دهند.

برای انجام این ورزش هیجان انگیز باید قابلیت های یک کوهنورد را داشته باشید و از فضاهای بسته و تنگ نترسید.

دسته بندی غارها:

غارها از نظر تقسیم بندی به دو دسته تقسیم می شوند:

الف – غارهای طبیعی

ب – غارهای مصنوعی: غارهایی که توسط انسان بصورت حفره هایی در دل صخره ها بوجود آمده اند.

غارهای طبیعی خود به ۶ گروه نیز تقسیم می‌شوند.

1. غارهای بوجود آمده بر اثر نفوذ آبهای اسیدی در لایه های آهکی (که ۹۸ درصد غارهای موجود از این روش بوجود می آیند)
2. غارهای بوجود آمده بر اثر فرسایش امواج
3. غارهای بوجود آمده براثر زلزله و چین خوردگی های لایه زمین
4. غارهای آتشفشانی
5. غارهای بادی
6. غارهای یخی

غارنوردان آماتور

غارنوردان آماتور کسانی هستند که به این فن بیشتر از جنبه ورزشی نگاه می‌کنند. امروزه تعداد این غارنوردان از غارنوردان حرفه‌ای بیشتر است و اکثر غارهای جدید توسط این افراد کشف می‌شود. به طور کلی غارنوردی آماتور بیشتر در میان کوهنوردان رایج است. بسیاری از غارنوردان آماتور به خاطر علاقه خاصی که در طی سال‌ها غارنوردی به این فن پیدا می‌کنند تبدیل به غارنوردان حرفه‌ای می‌شوند و در بعضی از رشته‌های آن تجربه‌های زیادی کسب می‌کنند. 

از نگاه غارنوردان آماتور غارنوردی ورزش تفریحی نوردیدن و اکتشاف غارهاست.چالش‌های مربوطه به نوع و گونه غاری که نوردیده می‌شود بستگی دارد ولی معمولاً بهره‌گیری از میخ و طناب و گذر از تنگراه‌ها، دهلیزها و چالاب‌ها را شامل می‌شود. در ایران غارنوردی را یکی از گرایش‌های کوهنوردی می‌دانند ولی در برخی کشورها رشته‌ای جداگانه شمرده می‌شود. 

غارنوردان حرفه‌ای

غارنوردان حرفه‌ای کسانی هستند که برای اهداف خاصی بجز جنبه ورزشی آن پا به اعماق غارها می گذارند. این اهداف که جنبه علمی دارند به رشته‌های زیر تقسیم می‌شود: زمین شناسی، دیرین شناسی، باستان شناسی، انسان شناسی، آب شناسی و زیست شناسی.

در میان رشته های مختلفی که برای طبیعت گردی و بازدید از طبیعت های مختلف زمین وجود دارد، غارنوردی یکی از جذاب ترین و البته پر خطرترین نمونه های گشت و گذار در طبیعت است. اگر می خواهید در این زمینه به فعالیت بپردازید، باید وسایل مورد نیاز برای غارنوردی را بشناسید و برای شروع پیمایش غارهای مورد نظرتان آن ها را تهیه کنید. بسیاری از افرادی که از از نظر جسمانی و بدنی توانایی مناسب و خوبی دارند همانند ورزشکاران و کوهنوردان، می توانند غارنوردی را هم تجربه کنند. در دنیا می توانید عجیب ترین غارها را پیدا کنید. حتی درون کشورمان ایران نیز پر از غارهایی است که بتوانید به دیدن آن ها بروید.

اگر قصد دارید تا این حرفه را بسیار حرفه ای تر دنبال کنید یا به درون غارهایی قدم بگذارید که صعب العبور هستند، باید وسایل مورد نیاز برای غارنوردی را با خود به همراه داشته باشید. به این نکته توجه داشته باشید که به همراه داشتن وسایل حرفه ای و تخصصی غارنوردی لازم هست اما کافی نیست. شما باید مهارت های استفاده از این وسایل را نیز بدانید. باید نکات و مهارت های غارنوردی را بدانید و در کل اگر برای اولین بار است که به این حرفه می پردازید، با افراد حرفه ای همراه شوید. اگر آماتور هستید، به همراه افراد حرفه ای به درون غار بروید و از آن ها اصول و نکات غارنوردی را بیاموزید. پس از آموزش می توانید با تکیه بر مهارت های کسب کرده و وسایل مورد نیاز برای غارنوردی به کشف غارهای مخفی و سخت بروید. حتی غارهایی را بپیمایید که کمتر افرادی توان گذر از آن ها را داشته اند.

همچنین به دلیل اینکه درون بسیاری از غارها آب، دریاچه یا رودخانه وجود دارد و گاهی مجبور به عبور از آن ها می شوید، باید شنا کردن را بدانید. برای بالا رفتن از صخره های سخت و دیواره های درون غار، باید یک صخره نورد باشید تا بتوانید درون غارهای گوناگون با شرایط مختلف به حرکت ادامه دهید. برای اینکه غارنوردی کنید، باید مناسب ترین و بهترین وسایل را به همراه داشته باشید. سعی کنید وسایلی را خریداری کنید که کیفیت بسیار خوب و مطلوبی به همراه داشته باشند. چرا که جان شما بسته به کیفیت وسایلی خواهد بود که از آن ها استفاده می کنید. بسیاری از وسایلی که برای غارنوردی استفاده می شوند، همان وسایلی هستند که برای صخره نوردی، کوهنوردی و یا غواصی استفاده می شوند.

پوشیدن لباس گرم غارنوردی و خشک به همراه چراغ قوه، کلاه ایمنی با چراغ قوه ای که بر روی سر و کلاه نصب می شود (headlamp) از لوازم واجب و ضروری برای شروع غار نوردی است.

نحوه تهیه وسایل غارنوردی

گیره های مخصوص غارنوردی هم باید از بهترین نوع و جنس تهیه شوند. اگر نمی خواهید که برای غارنوردی خرج بسیار کنید یا اینکه جزو آماتورها و افرادی هستید که تازه می خواهند این رشته را شروع کنند، بهتر است از لباس های دسته دوم استفاده کنید. پوشیدن لباس های کهنه و قدیمی که معمولی اما گرم هستند، در این مواقع بسیار مناسب هستند. به سراغ لباس های ضد آبی بروید که اگر چه قدیمی هستند اما همین خوصیات ضد آب آن ها بسیار مفید تر از لباس های معمولی همانند جین و پیراهن است. ژاکت، شلوار و پیراهن های چند لایه اما گرم و ضد آبی را بخرید که در عین جمع و جور بودن، سبک و با دوام نیز باشند.

برای خرید وسایل مورد نیاز برای غارنوردی حتما لازم نیست تمام وسایل را نو بخرید. گاهی قرض گرفتن یا خرید وسایل دست دوم اما مناسب و با دوام می تواند بسیار کارساز باشد. حتی با کمی گشتن مکان ها، موسسات یا مغازه های را پیدا خواهید نمود که وسایل غارنوردی را می توانید از آن ها کرایه کنید. اگر هنوز نمی دانید که چه میزان از این رشته در طبیعت گردی خوشتان می آید یا تنها یک بار قصد غارنوردی و پیمایش غاری را دارید، می توانید وسایل کرایه ای بگیرید.

طناب هایی را که بر می دارید کاملا نگاه کنید تا سالم باشند و هیچ گونه پارگی نداشته باشند. لامپ هایی که بر می دارید، سالم باشند و روشن شوند. کمربندها سالم و محکم باشند و گیره هایشان درست جمع شوند. تمام وسایلی که به این شیوه بر می دارید را امتحان کنید. حتی بهتر است که با یک غارنورد حرفه ای برای خرید وسایل بروید.

این سوال ها را از خود بپرسید:

قبل از خرید وسایل، نوعی غاری را که می خواهید وارد آن شوید، مشخص کنید. آیا آن غار، جزو غارهای آبی یا غارهای خشک است؟ آیا در آن غارها آب آشامیدنی پیدا می شود یا آب درون غار غیر قابل آشامیدن است؟ حفره ها و راهروهای درون غار چگونه هستند؟ به چه میزان میخواهید درون غار پیش بروید؟ آیا تنها در دهانه غار می مانید یا اینکه وارد راهروهای اصلی و فرعی آن می شوید؟ غاری که می پیمایید برای اولین بار است که فردی وارد آن می شود یا اینکه بسیار پیموده شده است؟ قبل از خرید وسایل به این سوالات پاسخ داده تا نوع وسایل مورد نیاز برای غارنوردی را بدانید.

وسایل اساسی برای غارنوردی

• کلاه

کلاه ایمنی که برای حفاظت سر استفاده می شود، در پیمایش تمام غارها لازم و ضروری است. در ضمن کلاه جایی است که چراغ قوه یا بعضی از دیگر وسایل مورد نیازتان را به آن متصل می کنید. همیشه کلاه ایمنی به سر داشته باشید.

• هدلمپ یا همان چراغ پیشانی

از وسایل مورد نیاز و ضروری برای غارنوردیست. چرا که درون غارها بسیار تاریک هستند و شما نیاز دارید که بدون اینکه دست هایتان را درگیر نگهداری چراغ قوه نمایید ، روبرویتان را ببینید. از چراغ های پیشانی که بندهای لاستیکی دارند استفاده نکنید؛ چرا که احتمال پاره شدن آن ها وجود دارد. چراغ های پیشانی که با کش به دور کلاه ایمنی می افتند بهترین هدلمپ ها هستند.

مقاله پیشنهادی :۸ توصیه برای خرید هدلامپ کوهنوردی

• هدلمپ اضافه

بسته به مسافتی که درون غار حرکت می کنید، نیاز به روشنایی دارید. هد لمپ خود را با شارژ کامل به درون غار ببرید. با این حال باید احتیاط را رعایت کرد. در نتیجه دومین هدلمپ کامل شارژ شده را برای مواقع ضروری درون کوه پشتی غارنوردی خود بگذارید.

• کفش

از آنجایی که درون غار با محیط های مرطوب و گل آلود، سنگ های لغزنده و مسیرهای متفاوتی روبرو هستید، باید کفش های محکم با کفی لاستیکی داشته باشید. کفش هایی که برای غارنوردی و کوهنوردی به بازار عرضه می شوند، مناسب هستند. اگر وارد غارهای آبی می شوید که نیاز به شنا و غواصی دارید، بهتر است که از کفش های پلاستیکی با ساق های بلند مخصوص عبور از مناطق گل آلود که با بندها و گیرهای مناسب تجهیز شده اند، استفاده کنید. اگر وارد غارهای خشک می شوید، چکمه های کوهنوردی و کوهپیمایی مناسب خواهند بود.

• لباس های گرم و چسبان

برای حفظ گرمای بدن یک لایه لباس گرم نازک بپوشید

• لباس های شنا

برای پیمایش بسیاری از غارهای باید از درون حوضچه های آب عبور کنید. برای این مواقع لباس های نازک و سبکی که به راحتی خشک می شوند بردارید. لباس های نانو یا لباس هایی از الیاف مواد پلاستیکی بسیار مناسب هستند.

• روپوش

یک پلیور یا سوشرت یا روپوشی گرم برای مواقعی که سردتان می شود لازم دارید.

• کمربند یا کیف کمری

با خود یک کمربند فانتزی که بتوانید چراغ قوه ها، باتری ها یا دیگر وسایل ضروریتان را از آن آویزان کنید، بردارید. یک کیف کمری کوچک نیز می تواند کار یک کمربند کوچک را انجام دهد.

• جوراب و دستکش

برای شروع غارنوردی، جوراب های پشمی بپوشید. اما زمانی که می خواهید وارد آب شوید یا به مناطق حساس می رسید، جوراب خود را با جوراب های مخصوص پیمایش غار عوض کنید. برای گرم نگه داشتن و جلوگیری از زخم شدن دستانتان نیز دستکش بپوشید.

• کلاه های پشمی یا پوشش سر

برای زیر کلاه ایمنی خود، یک کلاه پشمی یا کلاهی که کل سر و گردنتان را بپوشاند، بردارید.

• محافظ زانو و آرنج

برای محافظت از پاها و مخصوصا زانوهایتان، زانوبند، محافظ آرنج و محافظ زانو بپوشید. با زانو بند از برخورد دردآور زانوهایتان با صخره ها پیشگیری می کنید.

• کیف مخصوص غارنوردی

از وسایل مورد نیاز برای غارنوردی کیف و کوله غارنوردی است که برای خشک نگه داشتن و حمل وسایلتان باید داشته باشید.

• لوازم مختلف کوهنوردی

وسایلی همانند طناب های مخصوص کوهنوردی، گیره ها و لنگر یا زنجیر به همراه داشته باشید.

مقاله پیشنهادی : لیســــت کامل تجهیزات کـوهنوردی و کمپینگ

 

• غذا و نوشیدنی

برای تمام ساعت هایی که درون غار هستید، آب و غذا به همراه داشته باشید. سعی کنید بسیار بیشتر از آن چیزی که فکر می کنید غذا بردارید. همچنین تنقلات انرژی زا همانند آجیل ها و شکلات ها نیز، خوب هستند. نوشیدنی گرم بردارید.

 

فعالیت غارنوردی یکی از ورزش‌های هیجانی است که آدرنالین خونتان را بشدت افزایش می‌دهد. بنابراین در عین جذابیت احتمال بروز خطرات فراوان نیز وجود دارد .

منبع: www.eligasht.com

زمان مطالعه: 7 دقیقه

شاید بهترین راه برای ابراز علاقه به طبعیت با کودکتان، این است که همین امروز دست او را بگیرید و با یکدیگر از زیبایی و جادوی طبعیت لذت ببرید. ممکن است قدم زدن با کودکتان در طبعیت کمی سخت باشد، و یا شاید آن ها هنوز توانایی حرکت را نیز نداشته باشند! در هر دو حالت، چاره کار استفاده از کوله پشتی های حمل کودک می باشد .

کودکان نیز درست مثل بزرگسالان، عاشق طبعیت گردی هستند. این طبعیت گردی می تواند شامل جنگل های بزرگ، پارک های کوچک و یا چند قدم ساده بیرون از خانه باشد. یک کالسکه می تواند تا حدی نیاز پدر و مادر را برای حمل کودک برطرف کند، اما اگر قصدتان کوهنوردی و کمپینگ باشد ، کالسکه به هیچ وجه جواب گوی شما نیست و باید سراغ کوله پشتی های حمل کودک بروید !

اکثر کودکان در مسیر های سخت و ناهموار کوهنوردی، شروع به غر زدن می کنند و حس و حال کوهنوردی را برای همه خراب می کنند ! در واقع جثه و توانایی فیزیکی آن ها برای این مسیر ها مناسب نمی باشد و همین عامل باعث می شود تا حسابی از دستتان دلگیر شوند و زیر گریه بزنند ! اما با کوله پشتی های حمل کودک نگرانی بابت ناراحتی او نخواهید داشت.

فواید استفاده از کوله پشتی های حمل کودک :

 

رشد کودک در سال های اولیه، بسیار سریع می باشد. هر چه قدر کودک در این زمان، بیشتر از دنیای بیرونی خود استفاده کند، حس کنجکاوی و امنیت او افزایش می یابد. در واقع کودکان در سال های اولیه قدرت یادگیری بالایی دارند و اطلاعات زیادی را از اطراف خود یاد می گیرند.

تجربه بهترین راه برای یادگیری کودکان در سال های اولیه می باشد. هر چقدر کودکان بتوانند با امنیت کافی جاده و مسیر های کوهنوردی را جستجو کنند، صعود و کوهنوردی برایشان در بزرگسالی بسیار آسان تر خواهد بود.

هر چقدر کودک شما فعال تر باشد، به زمان بیشتری هم برای خواب احتیاج خواهد داشت. بر اساس تحقیقات علمی، هر چقدر کودک شما از نظر فیزیکی بیشتر شبیه شما باشد، از استرس کمتری رنج می برد. لمس کردن، یک موهبت جادویی است، زیرا استرس را در کودکان پایین می آورد و هم چنین فواید دیگیری مثل افزایش وزن، رشد بهتر و گریه کمتر را برای کودکان به همراه دارد !

اگر والدین کودک نگرانی بابت استخدام پرستار برای کودک خود نداشته باشند و آن ها را نیز همراه خود به طبعیت بیاورند، مطمئنان آزادی عمل بیشتری در محیط بیرونی خواهند داشت. کودک آن ها در کوله پشتی مخصوص خود جای گرفته است و دست والدین هم برای انجام هر کاری در طبعیت کاملا باز است !

همچنین بعد از 9 ماه حاملگی، مادر کودک نیاز دارد تا وزن اضافه ای که در هنگام بارداری به آن دچار شده است را، کاهش دهد. شاید بهترین راه برای کاهش وزن این باشد که کودک خود را در کوله پشتی مخصوص خود حمل کند تا با چند کیلو وزن اضافه، کالری بیشتری بسوزاند تا هر چه زودتر به تناسب اندام برسد.

فواید کوله پشتی های حمل کودک :

 

• کمک به اجتماعی شدن کودک در سال های اولیه
• کودک بهتر می خوابد و کمتر گریه می کند.
• قدرت لمس، استرس کودک را به شدت کاهش می دهد.
• والدین آزادی عمل بیشتری در طبعیت خواهند داشت.
• به مادران برای کاهش وزن دوران بارداری کمک خواهد کرد.

و…

راهنمای خرید کوله پشتی های حمل کودک :

 

در هنگام خرید یک کوله پشتی حمل کودک مناسب، باید چند فاکتور را در نظر بگیرید. توجه داشته باشید که کودکان در سال های اولیه، بسیار نازک نارنجی هستند و با کوچکترین ناراحتی زیر گریه خواهند زد! پس قبل از خرید خود، فاکتور های زیر را کاملا در نظر بگیرید تا مناسب ترین کوله پشتی را خریداری فرمایید.

سن کودک شما :

 

کودک شما باید کاملا قادر به بالا گرفتن سر و گردن خود داخل کوله پشتی باشد ( حداقل 6 ماهه ) . اگر کودک شما کوچکتر می باشد و نمی تواند از سر و گردن خود محافظت کند، بهتر است او را با بندهای مخصوص روی سینه خود حمل کنید. با این کار، کودک از سینه ی شما به عنوان حمایتگاه سر و گردن خود استفاده خواهد کرد.

سایز بعضی از کوله پشتی های حمل کودک، قابل تنظیم می باشد و شما می توانید با بزرگتر شدن کودک، سایز کوله پشتی را نیز افزایش دهید. هرچند بالا رفتن سن آن ها معمولا موجب افزایش وزن نیز خواهد شد و باید به دنبال راهی باشید تا این تقسیم این وزن به بهترین شکل روی بدن شما انجام شود. بهترین مدل های کوله پشتی کودک، آن هایی هستند که وزن را بیشتر به لگن شما انتقال می دهند تا فشار کمتری به کمرتان وارد شود.

میزان مسافت شما :

 

توانایی حمل کودک با آزادی عمل، یکی از گزینه هایی است که حتما باید به آن فکر کنید. اگر مسیرتان طولانی می باشد، در ابتدای کار باید خیالتان از راحتی حمل کودک راحت باشد، زیرا ممکن است در بین راه، خستگی بر شما غلبه کند و صعودتان نیمه کاره رها شود.

پیدا کردن یک کوله پشتی راحت، که برای ساعت ها بدون کوچکترین فشار به شانه و لگن شما، روی کمر شما بشیند، امری ضروری است . به یاد داشته باشید همیشه می توانید صعود نیمه کاره ی خود را کنسل کنید اما خاطره بدی برای کودک و خودتان بجای خواهید گذاشت !

نوع اسکلت و فرم کوله پشتی :

 

اگر امکان آن وجود دارد، حتما کوله پشتی را که قصد خریدش را دارید، یک بار به تن کنید. کوله پشتی نباید برای شما بزرگ و یا کوچک باشد. اگر بند سینه و یا کمری در آن وجود دارد، مطمئن شوید که بند خیلی بالاتر و یا پایین تر از لگن و سینه شما قرار نگرفته است .

اسکلت بعضی از این کوله پشتی ها، از آلومینیوم ساخته شده است تا علاوه بر سبک بودن، میزان مقاومت خوبی نیز داشته باشند. شاید این کوله پشتی ها برای کوهنوردی های طولانی تر مناسب باشد .

اگر والدین با استفاده از این کوله پشتی ها، نگرانی بابت دیسپلازی هیپ کودک دارند ( ناهماهنگی رشد لگن کودک در سال های اولیه که موجب لنگ زدن او در بزرگسالی خواهد شد )، سعی کنند سراغ کوله پشتی هایی بروند که صندلی بزرگتری دارند و دارای رکاب های پا می باشند.

امکانات ایمنی :

 

مطمئنان هیچ کدام از والدین، دلشان نمی خواهد در هنگام کوهنوردی، کودک از داخل کوله پشتی رها شود و آسیب ببیند. ما به شما کوله پشتی هایی را پیشنهاد می دهیم که دارای هارنس های 5 بندی باشند ( دو بند برای شانه ، دو بند برای ران ، و یک بند نیز برای بین پاها ) . اگر سراغ کوله پشتی هایی بروید که تنها یک بند کمر دارند ، خطر تکان خوردن کودک از کوله پشتی را افزایش می دهید .

توجه داشته باشید که بند های کوله پشتی باید کاملا محکم شده باشند تا کودک از میان آن ها لیز نخورد .

نکته : هیچ گاه زمانیکه کودکتان را داخل کوله پشتی قرار داده اید، روی لگن خود خم نشوید. این کار باعث می شود که کودک از کوله پشتی لیز بخورد و به زمین بخورد. سعی کنید بجای آن روی زانو های خود خم شوید تا از بروز حادثه پیشگیری کرده باشید.

نوع آب و هوای مسیرتان :

 

از آنجایی که پوست کودکان شما بسیار حساس می باشد، باید آن ها را از باران، طوفان و نور آفتاب محفوظ نگه دارید. سایه بان ها یکی از بهترین گزینه ها برای حفاظت از صورت کودکان شما می باشند اما متاسفانه همه ی آن ها با یک کیفیت عرضه نشده اند !

مطمئن شوید که سایه بان کوله پشتی، کاملا کودک شما را پوشش داده است. برای محکم کاری یک کلاه کوچک و کرم ضد آفتاب با خود داشته باشید تا اگر کودک از زیر سایبان بیرون می آمد، از آن ها استفاده کنید.

قابلیت تنظیم ارتفاع در کوله پشتی :

 

بعضی از کمپانی ها، کوله پشتی خود را به شکلی طراحی می کنند تا با افزایش سن کودک بتوانید کوله پشتی را بزرگتر کنید. با این حال همیشه سعی کنید میزان تحمل وزن کوله پشتی را به دقت بررسی کنید زیرا امکان تغییر در آن وجود نخواهد داشت .

تمام کوله پشتی هایی که می خرید، باید دارای بند های قابل تنظیم برای حامل آن و کودک باشد. مطمئن شوید که بند های کودک با تکان های شما شل نمی شود. اگر کودکتان خودش بند ها را شل می کند، باید آن ها را کمی محکم تر کنید تا کودک توانایی باز کردن آن ها را نداشته باشد.

جیب های کوله پشتی حمل کودک :

 

لذت بردن از طبیعت در کنار خردسالتان، تنها به قرار دادن آن ها داخل کوله پشتی ختم نمی شود. شما باید تعداد جیب های کوله پشتی را بررسی کنید تا مطمئن شوید می توانید وسایل کودک را داخل کوله پشتی خود قرار دهید. تمام کوله پشتی های حمل کودک دارای جیب هستند اما تعداد آن ها با یکدیگر متفاوت می باشد.

جیب اصلی آن درست جلوی کوله پشتی قرار گرفته است. شما می توانید برای حمل پوشک، حوله و لباس های اضافی کودک از این جیب ها کمک بگیرید. چند جیب کوچک نیز در طرفین کوله پشتی تعبیه شده است و حتی بعضی از آن ها نیز دارای جیب هایی عایق برای حمل بطری می باشند.

تهویه کوله پشتی :

 

تهویه کوله پشتی، مخصوصا اگر در ماه های تابستان کوهنوردی می کنید، امری بسیار مهم و ضروری می باشد. یک کوله پشتی خوب دارای مخازن تهویه در پنل پشتی کوله پشتی و روی صندلی کودک می باشد. اکثر آن ها دارای منافذ تهویه ای می باشند که جریان باد را در داخل کوله پشتی افزایش می دهند.

مقاله پیشنهادی : 27 نکته در کوهنوردی با کودکان

منبع : Arborexplorer

 

 

زمان مطالعه: 4 دقیقه

شاید نحوه ی صحیح بستن هارنس برای خیلی از مبتدی ها، کمی سخت و چالش برانگیز باشد . از آنجایی که این وسیله ی ایمنی دارای چند بند، حلقه های پا، سگک های مختلف و .. می باشد، امکان اشتباه در بستن آن وجود خواهد داشت. با رعایت نکته های زیر و چند بار تکرار، کاملا با این وسیله ی کاربردی و نحوه ی بستن آن، آشنا خواهید شد.

در این مطلب شما را با نحوه ی صحیح بستن هارنس آشنا خواهیم کرد. ( توجه داشته باشید که تمام هارنس ها به یکدیگر شبیه نیستند و اگر هنوزم بعد از خواندن این مقاله، مشکلی با بستن آن داشتید ، حتما دستور العمل و بروشورهای داخل محصول را مطالعه فرمایید. )

• سگک ها را شل کنید : با سگک های کمربند و حلقه های پا شروع کنید.
• تمام بندها را صاف کنید : سعی کنید هیچ گونه پیچ خوردگی در حلقه های پا و کمربند وجود نداشته باشد.
• وارد هارنس شوید :: پاهای خود را درون حلقه های پا کنید و سپس هارنس را بالا بکشید.
• سگک ها را سفت کنید : سگک های کمربند و حلقه های پا را کاملا محکم کنید.
• سگک ها را به جای اولیه خود بازگردانید : مطمئن شوید بعد از سفت کردن، سگک ها در جای مناسب و اولیه خود قرار گرفته اند.
• یک بار دیگر تمام موارد بالا را چک کنید : مطمئن شوید هیچ پیچ و تابی در طول بند ها وجود ندارد و تمام سگک ها در جای اولیه خود هستند .

در پایین به جزئیات بیشتری راجع به هر یک اشاره خواهیم کرد :

1 – سگک های کمربند وحلقه های پا را شل کنید :

 

بعضی از هارنس ها به شما اجازه می دهند تا کاملا سگک ها را شل و یا باز کنید . بعضی از کوهنوردان ترجیح می دهند زمانیکه هارنس را بستند، سگک ها را شل کنند. اما معمولا اگر قبل از وارد شدن به هارنس، سگک ها را شل کرده باشد، بستن آن سریع تر و ساده تر خواهد بود. ( اگر هارنس شما فاقد سگک پا می باشد و حلقه های پای آن به صورت کشی می باشد، فقط سگک کمربند را شل کنید. )

2 – پیج و تاب های کمربند و حلقه های پا را، کاملا صاف کنید :

 

دستگیره های هارنس را بگیرید .آن را بالا بیاورید و جلوی خود قرار دهید. سعی کنید تمام پیج و تاب های بندها را، صاف کنید. از آنجایی که حلقه های پا بیشتر پیج و تاب می خورند و برعکس می شوند، توجه بیشتری به این قسمت داشته باشید. یک راه ساده تر برای تشخیص پیچ خوردگی هارنس وجود دارد. به بند کشی پشت هارنس که کمربند را به حلقه های پا وصل می کند، توجه کنید. این بندها باید به صورت کاملا صاف به حلقه های پا متصل شده باشند.

3 – پاهای خود را درون حلقه های پا قرار داده و آن را بالا بکشید :

 

با استفاده از کمربند، هارنس به شکلی بالا بکشید که حلقه های پا در نزدیکی قسمت بالایی ران و کمربند نیز، بالاتر از استخوان های لگن شما قرار گرفته باشد. همچنین می توانید هارنس را روی زمین بگذارید و حلقه های پا را داخل کمربند کنید . پاهای خود را وارد حلقه ها کنید و هارنس را بالا بکشید.

4 – کمربند و سگک های حلقه های پا را محکم و سفت کنید :

 

در ابتدا ، کمربند را کاملا محکم کنید تا هارنس پایین تر از لگن شما نیاید. ( شما می توانید با قرار دادن یک دست خود داخل کمربند، از سفت و محکم بودن آن اطمینان حاصل کنید. دست خود را به زیر کمربند بکشید و سپس آن را مشت کنید و سعی کنید مشتتان را به صورت تدریجی بالاتر بیاورید. اگر دستتان خیلی راحت خارج شد، پس نیاز دارید تا کمربند را سفت تر کنید. سگک های حلقه های پا را به صورتی محکم کنید تا کاملا درآن ها احساس راحتی داشته باشید . اگر بتوانید یک دست خود را میان حلقه های پا و ران خود ببرید، می توانید مطمئن باشید که بند ها خوب محکم شده اند.

5 – سگک ها را به جای اولیه خود برگردانید :

 

در بسیاری ازهارنس های جدید و پیشرفته، بعد از بستن هارنس، سگک ها به جای اولیه خود باز می گردند . اگر هارنس شما به این شکل می باشد، فقط بند ها را محکم کنید و آماده ی صعود شوید . اما در بسیاری از مدل های قدیمی ، شما باید به صورت دستی سگک ها را برگردانید. برای اینکار، یک بار دیگر بند ها را داخل سگک ها بکشید و آن را کاملا محکم کنید.

توجه : همیشه سعی کنید دستورالعمل و بروشور های داخل هارنس را بخوانید تا بدانید با چه نوع سکگ و بندی سرکار دارید و بستن آن به چه شکلی می باشد. یکی از مهم ترین موارد در بستن هارنس، برگرداندن تمام سگک ها در جای صحیح خود می باشد.

6 – یک بار دیگر مطمئن شوید که تمام مراحل را به درستی انجام داده اید و هارنس به شکل صحیح بسته شده است :

 

مطمئن شوید که هیچ گونه پیچ و تابی در طول بند ها و کمربند وجود ندارد و تمام سگک ها کاملا سفت و محکم شده اند. سعی کنید هارنس همنورد خود را نیز بررسی کنید تا اشتباهی در بسته شدن آن وجود نداشته باشد.

فکر کنم حالا آماده ی صعود خود شده اید. از صعود ایمن خود، لذت ببرید .

مقاله پیشنهادی : ۶ توصیه اشتباه در سنگ نوردی

منبع : REI

زمان مطالعه: 8 دقیقه

بگذارید مقاله ی امروز را با یک نقل قول معروف از یکی از فیلم ها (Crocodile Dundee) شروع کنیم !
“That’s not a knife, THAT’S A KNIFE.”
” این تنها یک چاقو نیست ، این یک چاقو است ! “

فرقی نمی کند شما یک جنگجوی واقعی و یا یک کوهنورد ساده باشید ! در هر دوحالت در طبیعت وحشی، به یک ابزار همگانی احتیاج خواهید داشت . ” یک چاقوی جیبی با کیفیت “

انتخاب صحیح یک چاقوی جیبی که بتواند نیازهای شما را از نظر ایمنی و بقا در طبیعت، تامین کند، ضروری می باشد. با یک چاقوی قابل اعتماد و با کیفت می توانید از پس هر کاری در طبعیت برآیید !

در انتخاب یک چاقوی کوهنوردی صحیح، باید به موارد زیادی توجه کنید و نباید ملاک شما فقط تیغه ی تیز و برنده ی آن باشد . این چاقو قرار است به یکی از پرکاربردترین وسایل در صعودهای بعدی شما تبدیل شود !

بیشتر بخوانید : لیست کامل تجهیزات کوهنوردی

آیا به یک چاقوی کوهنوردی احتیاج دارید؟

 

 

با یک چاقوی کوهنوردی می توانید کارهای بسیاری در طول صعودتان انجام دهید. در مواقع اضطراری و بروز حادثه، به کمک یک چاقو می توانید سریعا بانداژ و گاز ها را برش دهید و آن ها را روی زخم ببندید . می توانید برای برش کنده های کوچک و برافروختن آتش از چاقوهای کوهنوردی استفاده کنید. همچنین از چاقوهای کوهنوردی می توانید به عنوان وسایل آشپزخانه و در پخت و پز برای برش مواد غذایی کمک بگیرید.

یکی دیگر از موارد کاربردی چاقو های کوهنوردی برای تامین امنیت شما در جنگل و حیات وحش می باشد . اگر در صعود های خود به جنگل و طبیعت وحشی از یک چاقوی کوهنوردی با کیفیت استفاده نمی کنید، خودتان را در ریسک آسیب پذیری بالایی قرار داده اید ! پس سریعا به فکر تهیه یک چاقوی کوهنوردی با کیفیت باشید !

انواع چاقوهای کوهنوردی :

 

از چاقوهای کوهنوردی می توانید در دامنه ی گسترده ای از فعالیت ها کمک بگیرید. چاقو های کوهنوردی انواع مختلفی دارند که در لیست پایین به آن ها اشاره شده است :

چاقوهای تیغه ثابـــت :

 

فیلم ” Crocodile Dundee ” را به یاد بیاورید . درست یک چاقو شبیه به آن !

چاقوهای تیغه ثابت کوهنوردی از کلاسیک و قدیمی ترین چاقو های طبعیت می باشند و حتی امروزه نیز کاربرد های خودشان را میان کوهنوردان و طبیعت گران حفظ کرده اند .

چاقو های تیغه ثابت از یک تیکه فولاد سخت درست شده اند که در مقایسه با دیگر انواع چاقو ها، از مقاومت و قدرت برش بیشتری برخوردارند. این چاقو ها بسیار با کیفیت می باشند و می توانید در تمام فعالیت های خود در کوهستان و یا طبعیت از آن ها کمک بگیرید . به شما قول می دهیم اگر با یک چکش آهنی نیز روی آن ها بکوبید ، تیغه ی آن ها شکسته نمی شود!

این چاقو ها را معمولا به حلقه ی کمربند خود می بندید و آن ها را درون غلاف خود قرار می دهید .

چاقوهای تاشـــو :

 

این چاقوها بدون شک، متداول ترین چاقوها برای کوهنوردان می باشند. چاقو های تاشو بسیار سبک و تیز می باشند و می توانید به راحتی آن ها را درون جیب خود قرار دهید و یا به کمربند خود ببندید.

در بعضی از مدل های آن می توانید با یک فشار کوچک، تیغه ی آن ها را باز کنید ( درست مثل چاقوهایی که با ضامن باز می شوند ) . اکثر آن ها دارای سیستم های قفل پیشرفته ای می باشند که باز و بسته شدن آن ها را بسیار ساده و ایمن تر کرده است .

پیشنهاد ما: چاقو تاشو

چاقوهای چندکـــاره :

 

همانطور که از نام این چاقوها پیداست، این چاقوها کاربرد بیشتری از یک چاقوی معمولی دارند. معمولا در کنار تیغه ی برنده ی آن ها، چند تیغه ی اره ای ، یک قیچی کوچک ، انبردست و … وجود دارد. با کمک این تجهیزات به راحتی می توانید به تعمیر وسایل و ابزار کوهنوردی خود بپردازید.

آیا فکر می کنید زمانیکه در جنگل با یک کوله پشتی ساده و یک چادر هستید، توان حمل 20 ابزار مختلف را خواهید داشت ؟ این چاقو های چند کاره دارای یک تیغه ی برنده ، یک پیچ گوشتی ، انبردست، در باز کن ، ناخن گیر و چند تیغه ی کاربردی دیگر هستند .

این چاقو ها تمام ابزاری که برای تعمیر وسایل خود لازم دارید را همراه خود دارند . فقط حواستان باشید اگر قصدتان کوهنوردی می باشد، سراغ چاقوهای چندکاره کوچک تر بروید .

نکته ی خوبی که راجع به این چاقوها وجود دارد این است که تمام ابزار کاربردی را به جز سینک آشپزخانه در خود جای داده اند ! قیمت این چاقوهای چند کاره کاملا به صرفه می باشد و اگر قصدتان خرید یکی از آن ها می باشد، به هیچ وجه سراغ جنس های ارزان قیمت و بی کیفیت نروید. چاقو های چند کاره ارزان و بی کیفیت، تنها با چندبار استفاده خراب می شوند و تنها پول شما را هدر خواهند داد !

چاقوهـــای گردن آویز :

 

این چاقو ها به یک بند متصل شده اند که می توانید این بندها را به دور گردن خود بیندازید. معمولا با یک غلاف مخصوص و چرمی عرضه می شوند و کار کردن با آن ها بسیار ساده می باشد.

توجه داشته باشید که چاقو های گردن آویز را نمی توان جایگزین چاقو های کوهنوردی کرد و می توان به عنوان یک مکمل به آن ها نگاه کرد! سعی کنید در کنار آن ها از یک چاقوی بزرگتر نیز استفاده کنید. از آنجایی که هیچ گاه از سرنوشت خود در حیات وحش خبر ندارید، سعی کنید همیشه یک چاقوی پشتیبان با خود داشته باشید !

از چاقو های کوهنوردی در چه مواردی استفاده می شود؟

 

بهترین چاقو های کوهنوردی، چاقو های مقاوم و همه کاره هستند. زمانی که در جنگل هستید، می توانید از چاقو های کوهنوردی در موارد زیر استفاده کنید :

• تراشیدن چوب
• آشپزی
• کمک های اولیه
• برش کنده های کوچک برای آتش
• آتش زنه ها
• دفاع از خود
• تعمیر تجهیزات

و ….

در کل، هر زمانی می توانید از چاقو های کوهنوردی استفاده متفاوتی داشته باشید. سادگی و دوام بالا، از ویژگی ها و مشخصات یک چاقوی کوهنوردی با کیفیت می باشد .

به چه اندازه ای از این چاقوها احتیاج خواهیم داشت؟

 

شاید فکر کنید هر چقدر اندازه ی آن بلندتر باشد ( مثلا 30 سانتی متر ) ، بیشتر به کار شما خواهد آمد، اما توجه داشته باشید که این اندازه چاقو، هیچ کاربردی در کوهنوردی و صعود شما نخواهد داشت.! یک چاقوی 7 تا 10 سانتی متری، انتخاب اول تمام کوهنوردان می باشد و نیاز شما را در کوهنوردی و صعود برطرف می کند. حمل چاقویی بلندتر از این مقدار در کوهنوردی ، فقط شما را مجبور می کند تا وزن بیشتری را با خود حمل کنید !

اگر در مسیرهای پر تردد و عمومی حرکت می کنید، نیازی به حمل یک چاقوی همه کاره 16 سانتی، آتش زنه ها و یا قلاب ماهی گیری نخواهید داشت ! بجای حمل آن ها سعی کنید سراغ چادری بزرگ تر، مواد غذایی بیشتر و پوشش های یدکی بروید !

اگر قصد دارید به اعماق کوهستان ها صعود کنید، سعی کنید یک چاقوی همه کاره ی بزرگ تر انتخاب کنید.

نوع فلزها در چاقوهای کوهنوردی :

 

میزان دوام و قدرت فلزها، نسبت به زمان آهنگران در دوران قدیم، پیشرفت و تکامل چشمگیری داشته است. انسان ها برای هزاران سال مشغول به ساخت فلز هستند و تقریبا در این کار کاملا خبره شده اند !

قبل از خرید چاقو، حتما به نوع فلز به کار رفته در آن دقت کنید. یکی از مهم ترین موارد در خرید چاقو های کوهنوردی، توجه به جنس و مواد سازنده آن می باشد. توجه داشته باشید که مواد سازنده و جنس تیغه ی فلزی آن، میزان دوام و قدرت برش آن را مشخص می سازد.

فولاد های ضد زنگ :

 

تیغه های ضد زنگ، معمولا متداول ترین انتخاب برای خرید چاقوهای کوهنوردی می باشند. این دسته چاقو ها، در برابر خوردگی و زنگ زدگی، مقاومت زیادی دارند و از استحکام زیادی نیز برخوردارند.

فولاد های ضد زنگ، یک آلیاژ از آهن می باشند که حداقل از 10.5 % کروم تشکیل شده اند. کروم های بکارفته در این فلز، یک لایه نازک از اکسید روی سطح این تیغه ها ایجاد می کند که به نام ” لایه ی غیر فعال ” معروف است. در کل وجود این کروم ها باعث افزایش مقاومت آن ها در برابر زنگ زدگی و خوردگی می شود .

فولاد های کربنی :

 

قبل از فراگیر شدن فولاد های ضدزنگ، فولاد های کربنی انتخاب اول سازندگان چاقوهای کوهنوردی بودند . تیغه های این دسته از چاقو ها، بسیار برنده و تیز هستند ، خیلی راحت تیز می شوند و معمولا عمر بالایی نیز دارند.

هرچند نبود فلز کروم درآن ها باعث می شود که در برابر زنگ زدگی و خوردگی کاملا آسیب پذیر باشند. چاقو هایی که دارای تیغه های فولاد کربنی هستند، باید پس از هر استفاده، کاملا خشک شوند تا رطوبت و آب، میزان برندگی و کیفیت آن ها را پایین نیاورد.

تیتانیوم ها :

 

تیتانیوم ها، فلز هایی بسیار محکم، ضد زنگ و سبک می باشند. رنگ نقره ای آن ها، یکی از مواردی می باشد که آن ها را نسبت به دیگر فلزات تمایز داده است .

فلز های تیتانیوم برندگی کمتری دارند و به سبب سبک بودن، بیشتر در خطر خم شدن و شکستگی تیغه می باشند . اغلب تیغه های تیتانیوم را همراه با مواد دیگر ترکیب می کنند تا برندگی و استحکام بیشتری داشته باشند.

چگونه چاقوهای کوهنوردی را با خود حمل کنیم؟

 

اگر استفاده ی خاصی از آن ها در روز ندارید، می توانید چاقو را داخل کوله پشتی خود قرار دهید.

اما اگر قصد دارید در طول مسیر از آن ها استفاده کنید، جا دادن آن ها در کوله پشتی گزینه ی مناسبی نمی باشد. اگر در جنگل هستید و هر لحظه امکان بروز حادثه وجود دارد، سعی کنید چاقو های کوهنوردی را به دور کمر خود ببندید تا به سرعت به آن ها دسترسی داشته باشید .

موارد ایمنی در حمل چاقوهای کوهنوردی :

 

از قرار دادن چاقوهای تیغه ثابت بدون غلاف در داخل کوله پشتی، جدا خودداری کنید . با این کار ممکن است باعث ایجاد سوراخ روی کوله پشتی، پاره شدن لباس ها، و یا در بدترین حالت موجب فرو رفتن آن داخل بدن خود و یا دیگران شوید !

اگر قصدتان خرید یک چاقوی تیغه ثابت می باشد، حتما از یک غلاف چرمی باکیفیت استفاده کنید. حتما از چاقو های تاشو مقاوم استفاده کنید و قبل از قرار دادن آن داخل کوله پشتیتان، از قفل بودن آن ها اطمینان حاصل کنید.

منبع : Arborexplorer

زمان مطالعه: 6 دقیقه

اگر حقیقت را بخواهید، احتمال برخورد شما به خرس و دیگر حیوانات بزرگ در کوهنوردی، بسیار پایین می باشد. در عوض موجوداتی که باید نگران آن ها باشید، خرس های کوچک و موجودات موذی از قبیل موش، راکون ها و سنجاب ها می باشند.

اغلب ما، عادت کرده ایم که این جانداران را در مسیر کوهنوردی، نادیده بگیریم، اما همین نادیده گرفتن در مواردی صعود ما را بسیار عذاب آور می کند ! توجه داشته باشید با چند نکته ساده می توانید از شر این حیوانات موذی در هنگام کوهنوردی راحت شوید !

حیوانات همیشه به دنبال غذا هستند و اگر برای دسترسی به این غذا، انرژی کمتری مصرف کنند، پس مشتری پر و پا قرص آن مکان نیز می شوند ! زمانی که حیوانات یک منبع غذایی آسان کشف کنند، برای دسترسی به غذای بیشتر به صورت مرتب به آن مکان سر خواهند زد !

کافی است هنگام کمپ کردن در مسیر کوهنوردی مقداری خرده نان و یا خوراکی کوچکی را برای مدتی روی زمین رها کنید ! چند دقیقه بعد شاهد گروهی از مورچه ها، موش ها ، سنجاب ها و دیگر حیوانات خواهید بود . آن ها حتی بعد از اینکه شما این مکان را ترک کرده باشید و اثری نیز از غذا نباشد، باز هم برای دسترسی به غذای بیشتر، به این نقطه خواهند آمد .

موش ها، سنجاب ها و خرس های کوچک در مسیر کوهنوردی :

 

موش ها، سنجاب ها، خرس های کوچک و به طور کلی تمام جوندگان، عاشق دانه ها، غلات، آجیل و میوه ها هستند . بادام زمینی ها ، فندق ها ، کشمش ها، گردو ها و دیگر تنقلاتی که اتقاقا از خوراکی های اصلی کوهنوردان می باشند، غذای مورد علاقه جوندگان می باشد.

این موجودات کوچک، کیسه های پارچه ای ، نایلونی و پلاستیکی را به راحتی می جوند تا به غذای شما برسند . شاید بوی غذای شما، در درجه ی اول باعث تحریک آن ها شده باشد اما اگر به هر طریقی به غذا و خوراکی های داخل کوله پشتی شما برسند، راه سختی برای توقف آن ها دارید!

علی الخصوص این موش ها هستند که تبدیل به یکی از مشکلات پناهگاه ها و محیط های کمپینگ کوهنوردی شده اند . موش ها یاد گرفته اند که وجود مردم در این ناحیه، مساوی غذای برای آن ها می باشد و هر روز نیز پاداش خود را از پرسه زدن در این مناطق و تکه غذا های جامانده از مسیر کوهنوردی به دست می آورند !

علاوه بر صدمه زدن به غذا و تجهیزات شما، مدفوع و ادرار خرس های کوچک برای سلامتی انسان بسیار مضر می باشد . خاک های خشک شده روی مدفوع این جانداران می تواند باعث بروز سندرم ریوی ( هانتا ویروس ) شود که برای انسان بسیار کشنده می باشد. برای همین می باشد که به شما توصیه می کنند در زمان کوهنوردی همیشه دورتر از پناهگاه ها بخوابید و قبل از پهن کردن تشک و کیسه خواب یک زیر انداز زیر خود بیندارید.

بیشتر بخوانید : کوهنوردی در مسیرهای که خرس وجود دارد !

کوله پشتی خود من نیز از شر این حیوانات در امان نمانده است و تقریبا دو سوراخ کوچک در قسمت تهویه آن که توسط سنجاب ها ایجاد شده است، در آن دیده می شود !

راکون ها :

 

راکون ها ممکن است باعث انتقال هاری و یا دیگر بیماری ها به شما شوند. آن ها دندان بسیار تیزی دارند و معمولا وزنی معادل 18 کیلوگرم و یا بیشتر دارند . راکون ها موجوداتی بسیار باهوش هستند و تقریبا همه چیز می خورند !

پاهای کوچک و قوی راکون ها، به آن ها این امکان را داده است تا به راحتی از هر چیزی بالا بروند و چفت و بست ها را به آسانی باز کنند. شاید حفط و نگهداری غذا از راکون ها، کمی چالش برانگیز و سخت باشد اما از اهمیت بالایی برخوردار است ! آن ها حیواناتی باهوش و فرصت طلب هستند و به راحتی می توانند با پنجه های قوی خود به شما آسیب بزنند . اگر شما را تنها گیر بیاورند و یا قصد دفاع از غذای خود داشته باشند، می توانند شما را گاز بگیرند و یا از پنجه های خود استفاده کنند !

یک بار در یکی از کمپ ها، پشت من به میز غذاخوری بود و مشغول دیدن برنامه ای بودم. مقداری بیسکویت روی میز غذاخوری بود . کمی بعد یک راکون از پایه های میز بالا آمد و مشغول خوردن بیسکویت شد ! شاید فاصله ی من با راکون چیزی حدود 90 سانت بود ! بعد از اینکه متوجه راکون شدم چندباری صدای ” کیش کیش ” از خودم در آوردم تا راکون را از روی میز فراری دهم ! اما او فقط مقداری با دندان خود صدا درآورد و همچنان مشغول خوردن شد ! منم مجبور شدم از باتوم کوهنوردی خودم کمک بگیرم و او را فراری دهم . این حیوانات در مواقعی، بسیار شجاع و هوشمندانه عمل می کنند !

پرندگان :

 

پرندگانی مثل جیجاق های خاکستری، کلاغ ها ، غراب ها و دیگر پرندگان این دسته، از هر شانسی برای دزدیدن غذاهای شما استفاده می کنند ! شاید این پرندگان را بتوان کم خطر ترین حیوانات موذی دانست زیرا آن ها فقط به دنبال تیکه ای از غذای شما می باشند !

در هنگام کوهنوردی جا گذاشتن هر نوع غذا و خوراکی می تواند باعث جلب توجه این پرندگان شود ! پرندگان به راحتی این طعمه ها را می بینند و به سمت آن ها پرواز می کنند تا هر تیکه ای که بتوانند، با خود بلند کنند.

یک بار یکی از این جیجاق های خاکستری در حالی که همه ما سر میز غذا نشسته بودیم، پایین آمد و تیکه از بیسکویت را به دندان گرفت و سریعا به آسمان برگشت !

جلوگیری از دسترسی حیوانات موذی به غذا در هنگام کوهنوردی :

 

شما به راحتی می توانید با چند نکته ی ساده از شر این موجودات موذی در هنگام کوهنوردی، رهایی یابید. متاسقانه بسیاری از این موجودات، به سهل انگاری متعدد دیگر کوهنوردان عادت کرده اند و به این نتیجه رسیده اند که هرجاییکه انسان است ،غذا نیز می باشد! اگر بتوانید به دیگر کوهنوردان نیز این نکته ها را بیاموزید، می توانید مطمئن باشید که کوهنوردی مهیج و دلپذیری خواهید داشت و حیات وحش نیز، طبعیت خود را حفظ خواهد کرد .

چگونه در هنگام کوهنوردی از غذای خود، حفاظت کنیم ؟

 

• سعی کنید تا زمانیکه قصد مصرف غذایتان را ندارید، آن را از بسته بندی خارج نکنید !
• غذای خود را بدون مراقبت رها نکنید ! حتی اگر مجبور هستید به دستشویی بروید !
• قبل از کوهنوردی، غذای خود را دورن یک پلاستیک قرار دهید و سپس آن را درون کیسه هایی که جوندگان نمی تواند آن را بجوند، بگذارید . مثل کیسه های Grubpack ، Ratsack ، Outsack و Foodsack . این کیسه ها از توری های آهنی و یا پارچه هایی فشرده شده استفاده می کنند و اجازه نفوذ این موجودات را به داخل کیسه نمی دهند. این کیسه ها در سایز های مختلفی وجود دارند.
• سعی کنید در محیط کمپ، غذا را از کوله پشتی خود خارج کنید و آن را در محیطی امن، قرار دهید ! با این کار از آسیب رسیدن به کوله پشتی پشتی خود توسط جوندگان، جلوگیری کرده اید.
• سعی کنید کیسه ی غذای خود را کمی دورتر از کمپ خود آویزان کنید ! شاید نتوانید این کار را در مناطقی که خرس وجود دارد انجام دهید ! پس اول قوانین و نکات آن منطقه را به دقت بخوانید .!
• زباله ها نیز برای حیوانات، غذا محسوب می شود . حتی خمیر دندان ها، آدامس، نرم کننده های لب و هر چیزی که بتواند به مشام حیوانات برسد! سعی کنید از آن ها نیز مثل غذای خود حفاظت کنید و به محض خروج از کمپ، تمام وسایل و غذای خود را از آن محیط خارج کنید .
• سعی کنید قبل از خوردن هرگونه مواد غذایی، یک زیرانداز و یا یک کیسه پلاستیکی زیر خود قرار دهید تا تمام خرده های غذا روی آن جمع شود. زمانیکه که خوردنتان تمام شد، خرده نان ها را روی زمین نریزید! آن ها را جمع کنید و در سطل زباله ای بریزید! حتی کوچکترین خرده نان نیز می تواند باعث جلب توجه حشرات و جانوران موذی شود .

موارد بیشتر:

 

• شاید بهتر باشید کمی دورتر از پناهگاه ها و دیگر مکان های آلوده کمپ کنید . می دانیم این حرف با قانون و اخلاق کوهنوردی (” از کمپ ها و اردوگاه های از قبل تاسیس شده استفاده کنید “) در تضاد می باشد، اما اگر مسیر بلندی را کوهنوردی میکنید ، می توانید مطمئن باشید که جوندگان زیادی در آن نقطه ساکن می باشند و منتظر رسیدن انسان ها به این پناهگاه ها هستند ! شاید دلتان بخواهد برای رهایی از این مشکل، یک کیلومتر و یا بیشتر از این پناهگاه ها، کمپ کنید و به شدت نیز از غذاها، خوراکی ها و زباله های خود مراقبت کنید ! با این کار خیالتان راحت است که جوندگان آسیبی به غذا و تجهیزات شما نمی زنند !
• سعی کنید در مناطق کم تردد ، کوهنوردی کنید ! در مناطقی که تردد کمتری در آن ها وجود دارند، موجودات و حیوانات موذی کمتری پرسه خواهند زد ! اما اگر سراغ مسیرهای پر ترددی بروید، باید هر لحظه منتظر این باشید که سر و کله یکی از این موجودات پیدا شود!

منبع : Hikingdude

 

زمان مطالعه: 6 دقیقه

آسیب استخوان در کوهنوردی مشکلی بزرگ و بسیار حساس است. در شهر تا نزدیک ترین بیمارستان در نهایت ترافیک، مصدوم با حداکثر 30 دقیقه تحت درمان های اولیه شکستگی یا در رفتگی ها قرار می گیرد اما در کوهستان شما با این نعمت روبرو نیستید. شرایط مصدوم و موقعیت بسیار پیچیده امدادی و فاصله واکنش تیم های امدادی بسیار زمان بر و مشکل تر است. پس باید خودمان بدانیم چه اقداماتی ضروری می باشد. واقعا اگر شکستگی استخوان اتفاق افتاد اولین اقدام ما چه باید باشد؟ بیایم با هم بیاموزیم که در این مواقع چه باید کرد .

استخوان های بدن و آسیب استخوان در کوه 

در هنگام تولد، شما حدود 350 استخوان دارید، اما با توقف رشد، تعداد استخوان های شما به کمی بیش تر از 200 می رسد! پس بقیه ی استخوان ها کجا می روند؟ نترسید! نه بیرون می افتند و نه ناپدید می شوند. بلکه، هر قدر بزرگ تر می شوید، بعضی از استخوان های کوچک تر به هم وصل می شوند و استخوان های بزرگ تری تشکیل می دهند .

بیشتر سوانح مربوط به شکستن استخوان در کوهنوردی به دلیل سقوط ها، بخصوص در فرود کوهنوردان است. در حالت سقوط به دلیل میزان گرانش بر حسب ارتفاع، زاویه برخورد، سطح برخورد و محل برخورد میزان شکستگی ها تفاوت خواهد نمود

شکستگی استخوان های پنجه پا یا دست ها ممکن است کشنده به نظر نیاید اما به دلیل شرایطی که برای فرد یا گروه ایجاد می کند بسیار خطرناک می باشد، مثلا در شرایط سرما میزان این خطر چند برابر خواهد شد چون با توجه به عدم فرد در جابجایی احتمال سرمازدگی و هیپوترمی بسیار زیاد است. معمولا در کوهنوردی آسیب استخوان و در رفتگی ها بر اثر سقوط سنگ، یخ، بهمن یا هر جسمی بر روی کوهنورد یا سقوط و افتادن او ایجاد می شود و ممکن است باعث شکستگی شده و باید به سرعت رسیدگی شود. معمولا آسیب استخوان را به 2 بخش باز و بسته تقسیم بندی می کنند که شکستگی های باز متاسفانه میزان آسیب را بیشتر می کند و نیازمند سرعت بالای تیم امدادی می باشد.

دسته بندی امدادی برای آسیب استخوان

 اگر همنورد ما دچار حادثه ای شد که در پی آن حادثه مشکوک به شکستگی یا هر پیش آمد دیگری شدیم بهترین محل، شروع امدادی در همان محل است. بعنی به هیچ وجه مصدوم را تا روشن شدن وضعیتش تکان ندهید مگر اینکه احتمال حادثه بدتری را بدهیم که در کوه می تواند احتمال ریزش بهمن باشد. پس اگر درصد احتمالات محیطی کم بود باید عملیات امداد و نجات را از همان محل شروع کنیم.

۱- با حفظ خونسردی، صحنه حادثه را ارزیابی و درخواست کمک می‌کنید.

۲- وضعیت تنفسی و هوشیاری مصدوم را کنترل کنید.

۳- تمامی زخم‌های باز را با گاز استریل بپوشانید و خونریزی را کنترل کنید.

۴- اگر آسیب یا علامت واضحی وجود ندارد، ولی مصدوم از درد شکایت دارد، همیشه مبنا را بر وجود شدیدترین آسیب اسکلتی یعنی شکستگی بگذارید و اقدامات لازم را انجام دهید.

۵- از اقدام برای جا انداختن موارد شکستگی یا در رفتگی به شدت پرهیز کنید . به علاوه اگر سر استخوان شکسته از زخم بیرون زده است، سعی در فرو بردن آن به درون زخم نداشته باشید. بلکه آن را با روش مناسب، پانسمان و بانداژ کنید و سپس عضو صدمه دیده را با روش صحیح آتل‌بندی و بی حرکت کنید.

مقاله پیشنهادی : کیف کمکهای اولیه و ضرورت آن

معاینه دستگاه اسکلتی

علائم و نشانه‌های آسیب به دستگاه اسکلتی

۱- درد در محل آسیب  

۲- زخم باز یا بسته           

 ۳- تورم شدید

۴- تغییر شکل عضو صدمه دیده   

  ۵- دردناک بودن محل آسیب هنگام لمس (حساسیت به لمس)

۶- عدم توانایی یا عدم تمایل بیمار به حرکت دادن عضو

توجه: دربرخی موارد شکستگی که شدت ضربه باعث جدا شدن دو قطعه استخوان از یکدیگر می‌گردد، ممکن است علامت دیگری نیز علاوه بر علائم یاد شده وجود داشته باشد که این علامت شنیدن صدای سائیده شدن دو انتهای شکسته‌ی استخوان به یکدیگر یا احساس این حالت توسط خود است. این علامت به هنگام حرکت دادن عضو صدمه دیده توسط خود مصدوم یا دیگران ایجاد می‌شود و به طور معمول با درد بسیار شدیدی نیز همراه است. اما به هیچ وجه نباید از حرکت دادن عضو آسیب دیده و ایجاد چنین صدایی برای تأیید وجود شکستگی استفاده کرد. در این حالت احتمال صدمه به عروق، اعصاب، ماهیچه و دیگر بافت‌های اطراف استخوان شکسته بسیار زیاد می‌باشد و به همین علت باید عضو صدمه دیده را در اسرع وقت آتل‌بندی و بی‌حرکت کرد.

 

| برای آشنایی با علل، پیشگیری و درمان آسیب‌های مفصل زانو در کوهنوردی، دوره آنلاین آسیب‌شناسی مفصل زانو را از دست ندهید |

 

معاینه اندام آسیب دیده:

امدادگر ابتدا باید اندام را به طور کامل مشاهده و بررسی و شکل آن را با اندام طرف مقابل مقایسه کند. برای این کار ابتدا لباس‌های روی اندام را از محل درز لباس باز یا قیچی کنید و سپس آن‌ها را از روی اندام صدمه دیده کنار بزنید. به هیچ وجه سعی در خارج کردن یا در آوردن لباس مصدوم به روش معمول را نداشته باشید. زیرا ممکن است باعث تشدید صدمه به مصدوم شود.

 در مشاهده به دنبال علائم و نشانه‌های زیر بگردید:

۱- زخم باز      ۲- زخم بسته یا کبودی          ۳- تغییر شکل          ۴- تورم

وجود هر کدام از این علائم را به‌عنوان آسیب قلمداد کنید و کمک‌های اولیه مناسب را انجام دهید. برای معاینه‌ی سایر قسمت‌های مشکوک، اندام را از بالا تا پایین به صورت حلقوی و یا دو دست به ملایمت فشار دهید. احساس هرگونه درد به هنگام لمس، راهنمای مهمی جهت شک به امکان وجود آسیب است.

در مورد حس اندام از بیمار سئوال کنید. آیا احساس مورمور شدن یا کرختی دارد؟ این علائم می‌تواند نشانه آسیب یا عصب خون‌رسانی اندام باشد. اگر در نهایت هیچ کدام از علائم یاد شده مشاهده نشد، از بیمار بخواهید تا اندام را به آرامی و با احتیاط حرکت دهد. بروز درد به هنگام حرکت دادن عضو نیز می‌تواند نشانه‌ی وجود صدمه و آسیب اسکلتی باشد.

توجه: در صورت وجود هر کدام از علائم یاد شده، از تکان دادن عضو یا درخواست از مصدوم برای حرکت دادن عضو به شدت پرهیز کنید.

وضعیت گردش خون و حس اندام آسیب دیده به‌ وسیله عوامل زیر بررسی می‌شود:

۱- نبض اندام

۲- پرشدگی مجدد مویرگی    

۳- رنگ و حرارت اندام   

۴- حس اندام

۵- حرکت اندام

انواع آسیب‌های وارده به دستگاه اسکلتی:

۱-      ضربه مستقیم

۲-      ضربه غیرمستقیم مانند افتادن روی بازو که باعث شکستگی ترقوه می‌شود.

۳-      نیروی چرخشی: پیچ خوردن پا هنگام دویدن یا اسکی و آسیب به مفاصل و شکستگی استخوان‌ها

چگونگی آسیب‌های وارده به دستگاه اسکلتی:

۱- شکستگی                   ۲- دررفتگی                     ۳- پیچ خوردگی

انواع شکستگی

شکستگی باز: هرگاه در ناحیه‌ی دچار شکستگی زخمی وجود داشته باشد که با محل شکستگی استخوان مرتبط باشد، به‌طوری که باعث شود تا محل شکستگی با محیط بیرون ارتباط داشته باشد، به آن شکستگی باز اطلاق می‌شود. این مسئله باعث افزایش خطر عفونت در محل شکستگی می‌گردد.

شکستگی بسته:  در این نوع شکستگی‌ها علیرغم شکسته شدن استخوان پوست سالم است (زخم بسته) و به این علت شکستگی بسته نام دارد.

در شکستگی باز به علت احتمال ورود میکروب، امکان بروز عفونت‌های شدید بیشتر از شکستگی بسته می‌باشد.

دررفتگی: هرگاه دو سطح استخوانی که در محل مفصل روبروی هم قرار می‌گیرند به‌طور کامل یا ناقص از محل خود جابجا می‌شوند، به این حالت دررفتگی گفته می‌شود. این حالت معمولاً با پارگی و آسیب به رباط‌های نگه دارنده اطراف مفصل همراه است. حرکت دادن محل دررفتگی همانند شکستگی بسیار دردناک و گاهی غیر عملی است. برای پیشگیری از آسیب به اعصاب و رگ‌های خونی و همچنین کاهش درد مصدوم باید مانع از حرکت مفصل شوید (آتل بندی)

پیچ خوردگی: آسیبی است که به علت کشیده شدن بیش از حد رباط‌های محافظ مفاصل به وجود می‌آید. در موارد پیچ خوردگی نیز برای کاهش درد مصدوم و جلوگیری ار ایجاد آسیب بیشتر، باید در اسرع وقت اقدام به بی‌حرکت کردن عضو صدمه دیده کنید  (آتل بندی)

• 

در همه ما این احساس وجود دارد که بتوانیم به هم کمک کنیم. پروسه یادگیری امداد و نجات آموزشی است که ما برای سلامتی هم و در مواقع ضروری یاری رسانی به هم، خواهیم آموخت.

منابع : asanteb.com

http://orangerhino.ir